Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

ΛΟΡΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Η Νιότη σου στο Μεντόν ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ
Ναι, τη νιότη σου, τώρα την τραγουδάνε οι πηγές.
Το τραίνο κι η γυναίκα που γεμίζει τον ουρανό.
κι η άγρια μοναξιά σου στα ξενοδοχεία
και το γυμνό σου προσωπείο.
Νιότη της θάλασσας και σιωπή σου
όπου ραγίζουνε τα τζάμια.
Κι η παγωμένη σου άγνοια που πάνω της αφέθηκε
το κυκλωμένο απ’τη φωτιά κορμί μου.
Σου έμαθα το νόμο της αγάπης,
δάκρυα, κι ένα αηδόνι σε έκσταση,
κι όμως, βλάστηση ερειπίων, έφευγες
για τα μικρά αβέβαια όνειρα.
Σκέψη τωρινή, φως της περασμένης μέρας,
Μήνυμα και σημάδια του πεπρωμένου.

Η άστατη ζωή σου
Δε δέχεται τα ίχνη που δεν ξεπερνιώνται.
Αλλά θα ψάξω στις γωνιές
Τη ζεστή ψυχή σου χωρίς εσένα, που δε σε καταλαβαίνει,
Με τον καημό του ακίνητου Απόλλωνα
Που εγώ του έσπασα την μάσκα που φορούσες.
Εμπρός, λιοντάρι μου εμπρός, πάθος του ουρανού,
Θα σ’αφήσω να βοσκήσεις στο κεφάλι μου,
Εμπρός, γαλάζιο άλογο της τρέλλας μου,
Παλμός του σύννεφου, δείκτης των στιγμών,
Θα ψάξω τις πέτρες του σκορπιού.
Τα φορέματα της μάνας σου παιδί,
δάκρυα της νύχτας και σκισμένο σεντόνι
που’βγαλε το φεγγάρι από τον κρόταφο του πεθαμένου.

Ναι, τη νιότη σου, τώρα την τραγουδάνε οι πηγές
Ψυχή ξένη στο κενό της φλέβας μου,
Θα ψάξω να σε βρώ μικρή και χωρίς ρίζες.
Αγάπη μου παντοτεινή, αγάπη, αγάπη του ποτέ!
Ω ναι, αγαπώ. Αγάπη, αγάπη! Ασε με.
Δε θέλω να μου κλείσουνε το στόμα, αυτοί που ψάχνουν
για τ’αγκάθι του χρόνου μέσα στο χιόνι
αυτοί που σκοτώνουν τα ζώα στον ουρανό
Κλινική και δάσος της ανατομίας.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Νιότη της θάλασσας.
Η ψυχή σου ζεστή χωρίς εσένα που δε νιώθει.
Αγάπη, αγάπη, πεταγμα ελαφιών
πάνω στ’απέραντο λευκό στήθος.
Και τη νιότη σου, αγάπη, και τη νιότη σου.
Το τραίνο κι η γυναίκα που γεμίζει τον ουρανό.
Ούτε σύ, ούτε ΄γω, ούτε ο αέρας ούτε τα φύλλα.
Ναι, τη νιότη σου τώρα την τραγουδάνε οι πηγές.


ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

4 σχόλια:

Διάσπορος είπε...

Ευχαριστώ. Καλό Σάββατο δοκι.

dokisisofi είπε...

Και συ καλύτερα.

Ανώνυμε χάρηκες τη δημοσιότητα που ήθελες, με δικαίωσες ακόμη μια φορά για τον τσιρότο.
περαστικά...( εν της εποχής εννεν τίποτε)

ρίτσα είπε...

Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο
το θάνατό του φορτωμένος.
Γύρευε να 'βρει την αυγή
μα πουθενά η αυγή δεν ήταν.
Γυρεύει τη σωστή θωριά του
και τ' όνειρό του αλλάζει δρόμο.
Γύρευε τ' όμορφο κορμί του
και βρήκε το χυμένο του αίμα.

dokisisofi είπε...

΄Να'σαι καλά ρε ρίτσα..ούτε αυγές, ούτε όνειρα, ούτε ομορφιά ούτε τίποτα..σκοτάδι και θάνατος
αυτό μας μένει

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου