Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Τίποτα δεν χαρίζεται (μέρος β')

Πόσο τραγικό είναι άραγε να σκέφτεται κανείς τις εκπτώσεις που δέχτηκαν τα αιτήματα του αγώνα 55-59..Πόσο ειρωνικό είναι να κοσμούμε τις εικόνες των ηρώων του αγώνα με σημαίες άλλες παρα με την γαλανόλευκη. Να αποδεσμεύεται η έννοια της αυτοδιάθεσης από αυτήν της ανεξαρτησίας. Να αφαιρείται η έννοια κυρίαρχος λαός και να αποδυναμώνεται η βούληση του ( η οποία σε όλα τα δημοψηφίσματα κατέδειξε την Ένωση)..

Πόσο παράλογο άραγε ήταν να ζητήσει ένας λαός αυτοδιάθεση; Τί άλλο είναι η αυτοδιάθεση απο την ελευθερία; Γιατί η Κύπρος να μην είχε ποτέ το δικαίωμα να διαχειριστεί η ίδια την τύχη της;

Μοιρολατρικά τα ερωτήματα μου;Ιδεαλιστικά;Ίσως.. Με πιάνει το παράπονο όμως βρε αδερφέ, όταν σκέφτομαι πόσοι σκοτώθηκαν για την Ένωση, πώς συστρατεύτηκε όλος ο λαός (παθητικά και ενεργητικά) στον αγώνα, και πως σήμερα επικρατεί η αγγλική προπαγάνδα που θέλει τους αγωνιστές "τρομοκράτες". Τρομοκράτες και οι Κύπριοι, τρομοκράτες και οι Ιρλανδοί, τρομοκράτες όσοι ήθελαν την ελευθερία τους.

Η ΕΟΚΑ μας έκανε να μην ντρεπόμαστε που είμαστε Κύπριοι. Αποσύνδεσε τις λέξεις δειλία, δουλοπρέπεια και υποταγή από την λέξη Κύπριος. Μετά τον Ονήσιλο, τον ρε Αλέξη, τον μοναχό Ιωαννίκιο , η ΕΟΚΑ πήρε στην Κύπρο την σκυτάλη της ένοπλης αντίστασης. Αγωνιστές, ήρωες με όλη την σημασία της λέξης, ιδεολογοι, αγνοί που θα μπορούσαν άνετα να κοιτάξουν την πάρτη τους, να αναζητήσουν την τέλεια καριέρα , να συνεχίσουν τις σπουδές τους, να αφοσιωθούν στην οικογένεια τους, να διαπρέψουν στην μικροπρεπή μας κοινωνία. Κι όμως δεν στάθηκαν μικροπρεπείς, δεν αναζήτησαν την τύχη τους στην Αγγλία και αλλού, ούτε πόθησαν το βόλεμα. Πόθησαν την ΈΝΩΣΗ. Την Ελλάδα σαν ιδέα και σαν πραγματικότητα. ΄Σκοτώθηκαν για να είμαστε ελεύθεροι και αξιοπρεπείς, εθνικά δικαιωμένοι. Είμαστε;



Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Καθόλα κυρία

Καθόλα κυρία, με ένα νύχι σκέτο έργο τέχνης, ακριβά ρούχα, ακριβά παπούτσια, μαλλί του κομμωτηρίου, με το μακιγιάζ τέλειο, υψηλόμισθη, με ισχυρά κοννέ στο εργασιακό χώρο, ειδική στο θάψιμο συναδέλφων, ψηλομύτα και περήφανη.

Γιατί να μην μου κάνει εντύπωση που όταν μπήκα μετά απ'αυτήν στο αποχωρητήριο, το κάθισμα ήταν πιτσιλισμένο με ούρα και ο νιαγάρας ατράβητος;

(ίσως γιατί αν ήξερε να σέβεται τους συνανθρώπους της δεν θα είχε φτάσει εκεί που έφτασε)

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

"Γκλόμπαλ Γουόρμιγκ"

Κλείνουμε τα φώτα. (Σάμπως και τα είχαμε και ποτέ ανοιχτά;)Μια ζωή πλάθουμε το φως με τα σκοτάδια, άλλα βλέπουμε, άλλα καταλαβαίνουμε, άλλα απορρίπτουμε άλλα νιώθουμε, άλλα λέμε, άλλα, άλλα, άλλα...Και από που κι ως που έχουμε το ίδιο φως; Από που κι ως που βλέπουμε το ίδιο φως;Κι από που κι ως που ο πρώτος πληθυντικός; Κι από που κι ως που γουόρμιγκ; Μια ζωή εισπράττω ψύχρα, μια ζωή αυταπατώμαι ότι πρόκειται περί ζέστης, μια ζωή βγαίνω στον κόσμο σας με τα κοντομάνικά κι επιστρέφω στο σπίτι μου με πνευμονία.

Κλείνω τα φώτα, κλείνω τα νιώθω, τα θέλω, τα μπορώ, κλείνω τα πάντα μπροστά στη θέα ενός δικτατορικού είναι. Που ξενερώνει, διατάζει, ανοίγει τα φώτα, με τρομάζει..
Επιμένει να με αντιπροσωπεύει, επιμένουν να συνομιλούν μαζί του, να το απορρίπτουν και επιτρέπουν σ'αυτό να με εκθέτει. Κατεβάζω τους διακόπτες και μετράω τα ροχαλητά. Έχετε ποτέ ακούσει όνειρα να ροχαλίζουν; Δεν υπάρχει πια εικόνα, υπάρχει ένα κενό ένα σκοτάδι που διαμαρτύρεται. Σαν ξωτικά δεμένα χειροπόδαρα και φιμωμένα σ’΄ένα βαθύ πηγάδι. Πάντα λέω να μην τα ταϊζω, να μην τους μιλώ, να μην τους δίνω νερό, αλλά πάντα τα αφήνω ζωντανά για να με βασανίζουν. Δεν τα βλέπω. Έχω μια καταπακτή στο κέντρο του σπιτιού και τα κρατάω ζωντανά με την προϋπόθεση να μην μιλούν. Τελευταία ροχαλίζουν και με ταράζουν. Οι υπόλοιποι με κοιτάζουν περίεργα και γελούν. Δεν ξέρω για ποιό λόγο ντρέπομαι. Επειδή έχω όνειρα, επειδή τα έχω κλειδαμπαρωμένα, ή επειδή ροχαλίζουν;

Κάποτε κατεβαίνω και προσπαθώ να τους εξηγήσω γιατί πρέπει να πεθάνουν. Σαν παπάς στην τελευταία εξομολόγηση ενός μελλοθάνατου. Αυτά αρνούνται πεισματικά να με κοιτάξουν. Τα ρωτώ: "Έχετε κάτι να πείτε; Καταλαβαίνετε φαντάζομαι ότι η μεταφυσική τελεολογία που μας κατευθύνει είναι αυτή που όρισε για μας αυτή την κατάντια" Όταν τα λέω αυτά, ένα συγκεκριμένο, το πιο παλιό, ρεύεται δυνατά και με κλωτσάει. Ένα άλλο, το νεαρότερο, με ρωτά ποιά είμαι και τί θέλω και τους ανάβω τα φώτα στα καλά του καθουμένου.

Δεν ξέρω τί να τους απαντήσω.

ΛΟΡΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Η Νιότη σου στο Μεντόν ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ
Ναι, τη νιότη σου, τώρα την τραγουδάνε οι πηγές.
Το τραίνο κι η γυναίκα που γεμίζει τον ουρανό.
κι η άγρια μοναξιά σου στα ξενοδοχεία
και το γυμνό σου προσωπείο.
Νιότη της θάλασσας και σιωπή σου
όπου ραγίζουνε τα τζάμια.
Κι η παγωμένη σου άγνοια που πάνω της αφέθηκε
το κυκλωμένο απ’τη φωτιά κορμί μου.
Σου έμαθα το νόμο της αγάπης,
δάκρυα, κι ένα αηδόνι σε έκσταση,
κι όμως, βλάστηση ερειπίων, έφευγες
για τα μικρά αβέβαια όνειρα.
Σκέψη τωρινή, φως της περασμένης μέρας,
Μήνυμα και σημάδια του πεπρωμένου.

Η άστατη ζωή σου
Δε δέχεται τα ίχνη που δεν ξεπερνιώνται.
Αλλά θα ψάξω στις γωνιές
Τη ζεστή ψυχή σου χωρίς εσένα, που δε σε καταλαβαίνει,
Με τον καημό του ακίνητου Απόλλωνα
Που εγώ του έσπασα την μάσκα που φορούσες.
Εμπρός, λιοντάρι μου εμπρός, πάθος του ουρανού,
Θα σ’αφήσω να βοσκήσεις στο κεφάλι μου,
Εμπρός, γαλάζιο άλογο της τρέλλας μου,
Παλμός του σύννεφου, δείκτης των στιγμών,
Θα ψάξω τις πέτρες του σκορπιού.
Τα φορέματα της μάνας σου παιδί,
δάκρυα της νύχτας και σκισμένο σεντόνι
που’βγαλε το φεγγάρι από τον κρόταφο του πεθαμένου.

Ναι, τη νιότη σου, τώρα την τραγουδάνε οι πηγές
Ψυχή ξένη στο κενό της φλέβας μου,
Θα ψάξω να σε βρώ μικρή και χωρίς ρίζες.
Αγάπη μου παντοτεινή, αγάπη, αγάπη του ποτέ!
Ω ναι, αγαπώ. Αγάπη, αγάπη! Ασε με.
Δε θέλω να μου κλείσουνε το στόμα, αυτοί που ψάχνουν
για τ’αγκάθι του χρόνου μέσα στο χιόνι
αυτοί που σκοτώνουν τα ζώα στον ουρανό
Κλινική και δάσος της ανατομίας.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Νιότη της θάλασσας.
Η ψυχή σου ζεστή χωρίς εσένα που δε νιώθει.
Αγάπη, αγάπη, πεταγμα ελαφιών
πάνω στ’απέραντο λευκό στήθος.
Και τη νιότη σου, αγάπη, και τη νιότη σου.
Το τραίνο κι η γυναίκα που γεμίζει τον ουρανό.
Ούτε σύ, ούτε ΄γω, ούτε ο αέρας ούτε τα φύλλα.
Ναι, τη νιότη σου τώρα την τραγουδάνε οι πηγές.


ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Έχω όρεξη

"Nicosia arrived from google.com on "Διασπορος: Σουπιές, Θαϋλάνδης" by searching for φαγιά. "

Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται περί φοιτητού που τον έκοψε λόρδα και δεν ξέρει να βράσει ούτε αυγό. Όπως οι περισσότεροι φοιτητές που μένουν Λευκωσία, είναι καλομαθημένος/καλομαθημένη εκ Λεμεσού ή Πάφου. Αυτή τη στιγμή (δλδ πριν κανένα μισάωρο που τον εντόπισα χαζεύοντας την κίνηση στο feedjit του Διάσπορου -΄οπως κάνει η γιαγιά μου στο μπαλκόνι σε ώρες κυκλοφοριακής αιχμής) τα τάπερ με τα κουπέπια της μάμας και τα κατεψυγμένα μακαρόνια του φούρνου ελείψαν. Ο/η συγκάτοικος της/του, μετά από ένα επεισοδιακό πρωϊνό καυγά ( δεν είχαν πιει και οι δύο καφέ ) έκοψε λάσπη, και εκτός από την οδοντόβουρτσα στο μπάνιο, άφηκεν τα ερμαράκια γεμάτα ρύζια, μακαρούνια, τόνους, κοσνέρβες, μπαχαρικά, και στο ψυγείο χόρτα και κρέατα.
Ο παρέας μας αυτήν τη στιγμή εκλείδωσεν που μέσα την πόρτα, τζιαι θέλει να τα καταναλώσει ούλλα με τον πιο δημιουργικό τρόπο, πριν τα αθυμηθεί ο άλλος ( "ααααα τούτα αθυμήθηκες τα" θα του πει, "το ενοίκιο τζιαι το ρευμα πούντα;"). Επειδή εγίνηκεν καφκάς τζιαι φοάται ότι εννάρτουν να τον δέρουν, φοάται να φκεί έξω. Αλλά πεινά. Εν επρόλαβεν να τραβήσει λεφτά, τζιαι οι ντελιβερατζήες δεν έχουν μηχάνημα για να δέχονται πιστωτικές. Πεινά, πεινά, πεινά! Οι φίλοι του θα έρθουν το απόγευμα γιατί επήαν μάθημα, τζιαι τούτου η τζιοιλιά του κουρκουρίζει. Λαλείς να κάμει ρύζι;
Ούφου τί να κάμει, ελείψαν τζιαι τα κόρνφλεκς....αχα! θα μπεί στο ιντερνετ! τί έκαμε τόσο καυγά για να κάμει σύνδεση; Όπως κατευθύνεται στο υπνοδωμάτιο, ένα ιπτάμενο κοτοόπουλο ξεροψημένο περνάει από μπροστά του, πίσω του σε σειρά, σαν χαζοχαρούμενες αργόσχολες χειροβομβίδες, κάτι στρουμπουλά σεφταλιά, έξω βρέχει πατάτες τηγανητές, και αυτός κοιτάζει θολωμένος τον τοίχο απέναντι με την αφίσα των Ολυμπιακών. Λαχταριστά ολοστρόγγυλα καλαμάρια μπλέκονται μεταξύ τους σαν δαχτυλίδια. Η Θαϋλανδέζα του τρίτου φωνάζει της φιλενάδας της που την περιμένει στο πεζοδρόμιο έξω.
Ο παρέας ανοίγει τον υπολογιστή, αδιαφορώντας για τα δύο ενκλέρ που περνάνε αμέριμνα από μπροστά του, όρθια, συζητώντας για το κυπριακό. Μπαίνει στο google. Η τζοιλιά του συνεχίζει να μουρμουρά. Η Θαϋλανδέζα που κάτω έρκεται να έβρει την άλλη πάνω. Ακούει τα βήματα της στα σκαλιά. Μπήκε στο google. Κραυγή απόγνωσης: "φαγιά". Το άη φιλ λάκκι ενεργοποιημένο. Γρρρρρρ..γρρρρ...
Αποτέλεσμα αναζήτησης: Διάσπορος:"Σουπιές Θαϋλάνδης".
Λάθος ντελίβερη.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Λυπηθείτε με!


-Ωστε είσαι που τ'ανάθεμα!
-Ναι.
-Έχω πολλούς φίλους στ'ανάθεμα!
-Α ναι;( χέστηκα)
-ναι!!
-χμμ..
-είσαι που τα ανάθεμαν άσιλας;
-άσιλας
-εγώ φτάνω που τα τριβίλλουρα
-α ωραία..
-ξέρεις που εν τα τριβίλλουρα, περνάς τ'ανάθεμα, τζιαι πάεις που τζιαμαί τζιαι τζει..
-ξέρω, ξέρω...
-που λαλείς, έναν πουπούξιο που τ'ανάθεμα, ξέρεις τον?
-.......όη ( βασικά ξέρω τον αλλά μου είναι τόσο αδιάφορος τζιαι τιποτένιος και εγώ άλλο τόσο ανίκανη να πώ το αντίθετο για να φανώ καλή)
-Ουουουου είμαστεν πολλά φίλοι, βρεθούμαστεν πολλά συχνά, πολλά καλή τζι η γενέκα του, εν που το χωρκόν μου
-α μα εν τριβιλλουρίτισα; (αρέσκει μου που πολοούμαι τζιόλας-τζι αν εκατάλαβα ποια εν η γενέκα του σιέσε μου)
- όη φτάνει τζιαι που τζιαμαί τζιεί!
-α ωραία
-εκατάλαβες για ποιούς σου λαλώ
-νομίζω εκατάλαβα
-εν τους ηξέρεις α
-εεε..όη βασικά ( έξυπνον πουλίν ο βάτραχος)
-είμαστεν πολλά φίλοι όμως
-οκ

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Με τους άλλους όμως τί γίνεται ( updated)

Μακάριος Δρουσιώτης: "επειδή τα έχω ψάξει πολύ σας λέω"
Άνθος Λυκαύγης: "επειδή τα έχω ζήσει πολύ σας απαντώ"

Σχόλια παρμένα από την ψεσινή εκπομπή της Ειρήνης Χαραλαμπίδου στο ΡΙΚ, όταν η συζήτηση αφορούσε τις επιδρομές της τούρκικης αεροπορίας πριν το 63. Και καλά εσείς κε Δρουσιώτη, που όσο ιδεοληπτικός κι αν είστε εντούτοις τα ψάχνετε, και καλά εσείς κε Λυκαύγη που και τα ζήσατε και τα ψάχνετε, με τους υπόλοιπους (και δη η νέα γενιά), που ούτε τα έχουν ζήσει, ούτε τα ψάχνουν τί γίνεται; Τους γράφουμε βιβλία στα σχολεία;Ποιοί;Και τί τους γράφουμε; (παρεπιπτόντως να πώ ότι η εκπομπή ψες ήταν εξαιρετική και πρέπει να μπει ..ως ένθετο DVD στα βιβλία ιστορίας, ή πολιτικής αγωγής).


Μερικές ακόμα απορίες μιας αφελούς ακροάτριας που έτυχε να παρακολουθήσει την εκπομπή:

1) Πότε καταλύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία και εμείς δεν πήραμε είδηση;
2) Τί σημαίνει "βαθύ κράτος της Ελλάδας" και "βαθύ κράτος της Τουρκίας";
3) Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος είναι κακός γιατί υπερασπίστηκε την Κυπριακή Δημοκρατία; Και πώς το έκανε αυτό;
4) Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είναι κακός γιατί ήθελε την Ένωση; Πότε το έκανε αυτό;
5) Τελικά η Ζυρίχη προνοούσε ομοσπονδία;
6) Από τη στιγμή που η τουρκική αεροπορία έκανε επιδρομές και έριχνε βόμβες σε αμάχους, γιατί η αποστολή ελληνικής μεραρχίας για υπεράσπιση των ελληνοκυπρίων πρέπει ντε και καλά να στάληκε "από το βαθύ κράτος"; Βάση του συντάγματος δεν ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει;
7) Τί ακριβώς ήθελε να μας πεί ο Κολοκασίδης όταν του δόθηκε ο τελευταίος λόγος;

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Τίποτα δεν χαρίζεται

Ες γην ενΑΓΡΙΑΝ Κύπρον



Κυπρουάν βίβρ

α) να σε έχουν χαμαί, να σε κλωτσούν, να σε πατούν και να σε εξευτελίζουν
β) οι υπόλοιποι να περπατούν αμέριμνοι και να αδιαφορούν
γ) να κάνεις παράπονο, να βάζουν τα μεγάλα μέσα και να σε τουμπάρουν με παράλογα επιχειρήματα και στο τέλος να αθωώνονται
δ) στο τέλος να σε αναγκάζουν να πείς και συγνώμη γιατί κάποιοι συμπάσχουν μαζί σου και διαμαρτύρονται.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Ινα τι..

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Ανθρωπάκι μίζερο με ωροσκόπο μικρό

Ναι, γεννηθήκατε δειλοί και δεν φταίτε εσείς. Τέτοιοι ήταν και οι γονείς σας και γενικά, θέλετε να περνάτε καλά, οι φίλοι σας να μην χρειάζονται ποτέ τη βοήθεια σας, η πατρίδα να μην έρθει ποτέ στην ανάγκη σας, ο Θεός να μην ζητήσει ποτέ την καλοσύνη σας, ο ζητιάνος ποτέ τα λεφτά σας, η δικαιοσύνη ποτέ τη συνδρομή σας, ο διπλανός σας ποτέ το χαμόγελό σας, ο λυπημένος ποτέ την αγκαλιά σας, η κοινωνία ποτέ τους αγώνες σας, η ελευθερία ποτέ την υπεράσπισή σας. Θέλετε απλά να κουβαλάτε την φραντζόλα σας υπό μάλης και να ρυθμίζετε τα βήματά σας στους ρυθμούς των καιρών, να μιλάτε για ανούσια πράγματα, να αδικείτε αβασάνιστα όσους αντιπαθούν τα αφεντικά σας, να μην νιώθετε ποτέ τύψεις, να αγοράζετε ακριβά ρολόγια, ρούχα και αυτοκίνητα, να κανονίζετε τις διακοπές σας πριν από το πάσχα, να προδώνετε τους φίλους σας πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρίς, να μην αρέσετε μόνο στον/στην σύντροφό σας, να μην εισπράξετε ποτέ μορφασμό αποδοκιμασίας για την εμφάνισή σας, σας αρέσει να χρησιμοποιείτε τη θέση σας ως εκτοξευτήρα εξουσίας και να εκτονώνετε τα απωθημένα σας τσαλαπατώντας αθώους ανθρώπους (τους οποίους σε μια κρίση "ανωτερότητας"συγχωρείτε και συνεχίζετε να τους έχετε "υπό σας" πανηγυρικά), σας αρέσει να θάβετε όλους όσοι δεν είναι παρόντες και να τους γλύφετε όταν είναι παρόντες, να μην εμπλέκεστε ποτέ σε συζητήσεις που τυχόν αποκαλύψουν (ότι δεν έχετε) φρονήματα και αντιλήψεις, να ψηφίζετε όποιον σας υποσχεθεί μέσον, να παρακολουθείτε ανενόχλητοι τις σαπουνόπερες σας παρέα με τα βιβλία της βιβλιοθήκης σας, τα οποία διακοσμούν τα ράφια. Δεν θα θέλετε ποτέ να θεαθείτε να βαδίζετε μόνοι, να τρώτε μόνοι, να πηγαίνετε θέατρο μόνοι, να κοιμάστε μόνοι και κυριότερα να μιλάτε μόνοι. Νιώθετε ασφάλεια μόνο συντροφιασμένοι και μισείτε όσους ξεχωρίζουν ως μονάδες. Φοβάστε όλους όσους δεν ανταποκρίνονται στις πιο πάνω προδιαγραφές και θα θέλατε να πυροβοληθούν στην Πλατεία Ελευθερίας.

Ευχάριστα τα νέα φίλοι μου! Σύμφωνα με έγκυρες προβλέψεις, όχι μόνο θα συνεχίσετε να επικρατείτε και να ανελίσσεστε αλλά θα σας παραχωρηθούν οι πρώτες θέσεις στο κολοσσαίο της εξόντωσης των ενοχλητικών ολίγων που διαταράζουν την συνείδησή σας. Όσοι επιλέξουν τους προπηλακισμούς θα τα πάνε περίφημα στα επαγγελματικά, όσοι επιλέξουν να σιωπήσουν θα έχουν μια ανθηρή ερωτική ζωή. Όσο για τα οικονομικά, αυτό δεν πρέπει να σας απασχολεί εσάς! Ουδόλως! Αυτό αφορά τους διοργανωτές του σώου, που φροντίζουν ανελλιπώς να σας ταϊζουν με άρτο και θεάματα! Ένα απλό κλικ στο τηλεκοντρόλ, και το μετωπάκι σας σταματά να ιδρώνει!

ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

"Μικρά ανέκφραστα ζώα"του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ ( συνέχεια)

Συνεχίζω την μετάφραση που άφησα στη μέση τον Νοέμβριο. Κούτσα-κούτσα, με την επόμενη ανάρτηση, τελειώνω την εραστιτεχνική αυτή (και ίσως άθλια) προσπάθεια απόδοσης του κειμένου στα ελληνικά. Το εγχείρημα αυτό ξεκίνησε ως φόρος τιμής στον συγγραφέα, μετά από την αυτοκτονία του, πριν από μερικούς μήνες. Δυστυχώς, διακόπηκε αρκετές φορές. Αυτή είναι η προτελευταία ανάρτηση, καθώς ολοκληρώνουμε την μετάφραση στην επόμενη ανάρτηση, όπότε και θα αναρτηθεί ολόκληρο. Συγνώμη αν σας κράτησα σε αγωνία και λυπάμαι (αλλά όχι και πολύ) αν η μετάφραση μου δεν είναι αυτή των προσδοκιών σας. Μπορείτε πάντα να προστρέξετε στο πρωτότυπο ( δυστυχώς δεν έχει μεταφραστεί ξανά στα ελληνικά-δεν έχετε άλλη επιλογή)

Καλή ανάγνωση!



Η Τζούλη περπατάει μαζί με την Φαίη δίπλα από ένα σπίτι σε χρώμα κεραμιδί. Ένα VW λεωφορείο προσπαθεί να κάνει επαναστροφή, βγαίνοντας από τον αυτοκινητόδρομο. Ακούγεται ο θλιβερός ήχος ενός φολκσβάγκεν που κάνει πισινή. Η Φαίη σκουπίζει το μέτωπο με το μπράτσο της. Νιώθει να κολλάει από την υγρασία. Αισθάνεται σαν να βρίσκεται στο εσωτερικό μιας πλαστικής σακούλας.
«Αλλά πάλι δεν ξέρω τί να τους πω» λέει.
«Το να σχετίζεσαι με μια γυναίκα δεν σε κάνει απαραίτητα λεσβία»λέει η Τζούλη.
« Ναι, αλλά δεν με κάνει Μαρί Όσμοντ ούτε"
Η Τζούλη γελάει. «Είναι ένας σταυρός που πρέπει να κουβαλήσεις». Παίρνει το χέρι της Φαίη.
Η Τζούλη και η Φαίη περπατάνε πολύ.Η Φαίει παίρνει με το αυτοκίνητό της την Τζούλη στο σπίτι της και την βοηθά στην μεταμφίεσή της. Η Τζούλη βάζει μουστάκι και καπέλο, φοράει κοντές βερμούδες, χαβανέζικα πουκάμισα και Νίκον.
«Αν όμως είμαι πράγματι λεσβία;ρωτάει η Φαίη. Κοιτάζει ένα παιδάκι που χτυπάει επίμονα το πόδι του μαλθακού πατέρα του, ο οποίος αγοράζει Haagen-Däzs από έναν μικροπωλητή. «Εννοώ, τι να κάνω αν όντως είμαι λεσβία και οι άνθρωποι με ρωτάνε γιατί;». Η Φαίη αφήνει το χέρι της Τζούλη για να αγγίξει τα χείλη της. «Τί τους λέω αν τυχόν και με ρωτήσουν;»
«Τρέμεις στην ιδέα ενός πλήθους να σε ρωτά σχετικά με τη σεξουαλικότητά σου;»ρωτάει η Τζούλη «ή μήπως φοβάσαι τί θα πούν κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι;»
Η Φαίη δεν απαντάει.
Η Τζούλη την κοιτάζει «Αρνούμαι να πιστέψω ότι πραγματικά σε νοιάζει»
«Ίσως και να με νοιάζει. Τώρα, το ποιές ερωτήσεις είναι αυτες που με φοβίζουν δεν είναι δική σου δουλειά. Και μην ξεχνάς ότι εσύ ευθύνεσαι για το ότι μπορεί και να είμαι λεσβία:το μόνο που σε ρωτώ είναι μου πείς τί να τους απαντήσω»
Η Τζούλη σκύβει το κεφάλι. «Πες ό, τι θέλεις». Από τη ζέστη αναγκάζεται συνεχώς να ισιώνει το μουστάκι της που ξεκολλάει. «Πες ότι ο λεσβιανισμός είναι απλά ένα είδος αντίδρασης στην ετερότητα. Πες πως αυτή καθαυτή η ουσία του έρωτα είναι να περάσεις τα δάχτυλα σου μέσα από τις τρύπες της μάσκας του εραστή σου. Να αποκτήσεις ένα είδος ελέγχου στη μάσκα που φοράει, και δεν έχει σημασία πως θα το κάνεις»
«Δεν θέλω θεωρίες με μάσκες, Τζούλη», λέει η Φαίη. «Θέλω να ακούσω τι ειν’αυτό που πρέπει πραγματικά να πω στον κόσμο»
«Γιατί δεν μου λες για ποιούς ακριβώς ανθρώπους ανησυχείς τόσο πολύ;»
Η Φαίη δεν λέει τίποτα. Ένας μεγαλόσωμος άντρας με κόκκινο πρόσωπο σαν φιλέτο τις προσπερνάει, φορώντας καουμπόϊκες ολοκαίνουργιες μπότες και έχοντας ένα αστερι καρφωμένο στην ετικέτα του κουστουμιού του.
Η Τζούλη χαμογελάει.
«Μην χαμογελάς»λέει η Φαίη.
Περπατάνε χωρίς να μιλάνε. Ο ουρανός είναι καθαρός και απλώνεται ολάκερος μπροστά τους . Φωτίζεται από τον δικό του ήλιο, και είναι αστραφτερός λες και τον έχουν περάσει με άφτερσέηβ.
Η Τζούλη κρυφοχαμογελάει κάτω απ’το καπέλο της. Το χαμόγελο της είναι κρύο. «Ξέρεις ποιά είναι η πλάκα, αν θέλεις βέβαια να σπάσεις πλάκα», λέει, «το να επινοείς εξηγήσεις. Δώσε λόγους στους ανθρώπους αν αυτοί το θέλουν. Ότι θες πες. Φτιάξε αιτίες. Και θα εκπλαγείς:όσο πιο ανάρμοστος είναι ο λόγος, τόσο περισσότερο αυτοί ικανοποιούνται»
«Και αυτό έχει πλάκα;»
«Σε διαβεβαιώ ότι έχει περισσότερη πλάκα από το να κάθεσαι και να χαλιέσαι για το όλο θέμα»
«Τζούλη;»λέει η Φαίη ξαφνικά. «Τι θα γίνει αν κάποτε χάσεις;Θα παραμείνουμε μαζί; Η μήπως είσαι μαζί μου μόνο εξαιτίας του σόου;»
Μια γυναίκα με βαμβακερό σορτσάκι κοιτάζει περιφρονητικά την Τζούλη.
Η Τζούλη, μέσα στο καπέλο της, κοιτάζει αλλού.
«Να μια εξήγηση» λέει. «Αν οι άνθρωποι εξακολουθούν να ρωτούν πες τους το εξής: Ερωτεύεσαι τρελλά έναν άντρα που σου λέει ότι κι αυτός τρελλαίνεται για σένα. Είναι μεγαλύτερος. Είναι σημαντικός στον τομέα που δουλεύει. Του δίνεις τα πάντα απ’τον εαυτό σου. Πηγαίνει στη Γαλλία για δουλειές. Δεν σε αφήνει να τον ακολουθήσεις. Περιμένεις για μέρες και δεν ακούς τίποτα απ’αυτόν. Τον παίρνεις στο τηλέφωνο, στη Γαλλία, μια γυναικεία φωνή σου λέει στα γαλλικά «γεια» και στο βάθος ακούγεται μια ξυριστική μηχανή. Δυό μέρες μετά παίρνεις μια κακόγουστη γαλλική κάρτα που σου ταχυδρόμησε την πρώτη κιόλας μέρα που είχε πάει. Γράφει « Γραφικά όλα. Εύχομαι να ήσουν όμορφη»Καταφεύγεις στον λεσβιανισμό, εξαιτίας του αβάσταχτου πόνου.
Η Φαίη κοιτάει από το πλαϊ τα ζυγωματικά στο πρόσωπο της Τζούλη που βαθαίνουν σε κάποιο σημείο παίζοντας με το άσπρο της επιδερμίδας της.
Η Τζούλη συνεχίζει: «πες τους ότι ο άντρας που σου ράγισε την καρδιά, πήρε από τότε στο μυαλό σου τις διαστάσεις του καρτούν ενός πολιτικού:τεράστιο κεφάλι, μικρό σώμα, με όλα τα μη κολακευτικά χαραχτηριστικά του, τονισμένα υπερβολικά»
«Μπορώ να τους πω ότι όλοι οι άντρες, έτσι μου φαίνονται»
«Πες τους αυτό : Γνωρίζεις ένα αγόρι, στο κολλέγιο σου στο Ιστ Κόουστ. Ένα δημοφιλές και όμορφο αγόρι και πάνω απ’όλα-και αυτό είναι που σε ελκύει ιδιαίτερα-ένα απελπιστικά σοβαρό αγόρι. Ένα αγόρι που πάει στην βιβλιοθήκη και φωτοτυπεί ολόκληρο το « Gray’s Anatomy», ψάχνει να εντοπίσει την ακριβή θέση και την νευρολογία της γυναικείας κλειτορίδας- και εσύ είσαι σίγουρη πως το κάνει για να σου χαρίσει την απόλυτη ηδονή. Παίζει με την κλειτορίδα σου, με όλο σου το σώμα, λες κι είναι ένα τέλειο μουσικό όργανο. Αποτρελλαίνεσαι γι’αυτόν. Ή ένταση της αγάπης σου δημιουργεί μια κατάσταση που θα μπορούσες να ονομάσεις κλινική : ένα σώμα που δεν περπατάει χωρίς πόδια, ένα ζευγάρι πόδια που χρειάζονται ένα σώμα για να περπατήσουν. Γίνεται το σώμα σου»
«Αλλά πολύ γρήγορα , βαριέται το σώμα μου»
«Όχι, παθαίνει εμμονή με το σώμα σου. Έχει τον πλήρη έλεγχο και της δική σου αντίληψης για το σώμα σου. Σε υποβάλλει σε δίαιτες, ή σε αναγκάζει να παχύνεις. Σε υποχρεώνει να γυμνάζεσαι. Επιβλέπει το χτένισμα και το κούρεμα σου, τον καλλωπισμό σου. Το σώμα σου δεν μπορεί ούτε ένα βήμα να κάνει χωρίς αυτόν. Γίνεσαι μυώδης από τη γυμναστική. Τα ρούχα σε στενεύουν όλο και περισσότερο. Σημειώνει τις αλλαγές στη σιλουέτα σου σε τεράστιες κόλλες κρεοπωλών και τις κρεμάζει στο δωμάτιο του, με την ιδέα της επίβλεψης μιας εξελικτικής προόδου. Οι φίλοι σου νομίζουν ότι τρελλάθηκες. Χάνεις όλους σου τους φίλους. Εξαρτάσαι όλο και περισσότερο από αυτό το αγόρι και από τον κύκλο του. Σε συστήνει σε όλους του τους φίλους. Σε αναγκάζει να κάνεις κύκλο γύρω από τον εαυτό σου όταν σε συστήνει, ώστε να παρατηρήσουν και την παραμικρή σου γωνία»
«Μαζί του είμαι δυστυχισμένη»
«Όχι, είσαι παραληρηματικά χαρούμενη. Αλλά δεν σου έχει απομείνει και πολύς εαυτός, την στιγμή εκείνη που νιώθεις τόσο ολοκληρωμένη»
«Με αναγκάζει να σηκώνω βάρη με αυτόν να παρακολουθεί. Στο δωμάτιο του έχει μπάρες»
«Η αγάπη σου», λέει η Τζούλη « θεριεύει από αυτό το αίσθημα ανεπάρκειας αλλά από την άλλη σε καταντά ένα απλό εξάρτημα κάποιου άλλου, το οποίο παγώνει κάθε φορά που η Μέδουσα της ανάγκης του στρέφει το βλέμμα της σ’αυτό.»
«Σου είπα ότι δεν θέλω αφηρημένα πράγματα γι’αυτό το θέμα»λέει η Φαίη ανυπόμονα.
Η Τζούλη περπατάει σιωπηλή, σκυθρωπή και συγκεντρωμένη. Η Φαίη κοιτάζει μια μεγάλη πεταλούδα να χτυπά ανευρα στα φιμέ τζάμια μιας λιμουζίνας. Η λιμουζίνα είναι λουσμένη μ’ένα ερυθρό φως. Τώρα η η πεταλούδα πετάει μακριά από το παράθυρο. Παραρύρεται απαλά και πέφτει στο πεζοδρόμιο, παραμένοντας εκεί, μέσα στο φως.
«Σε αναγκάζει να σηκώνεις βάρη, στο δωμάτιό του, τα βράδυα και αυτός κάθεται και παρακολουθεί», λέει η Τζούλη χαμηλόφωνα. «Δεν περνά πολύς καιρός και εσύ σηκώνεις βάρη γυμνή, με αυτόν πάντα να παρακολουθεί από την καρέκλα του. Αρχίζεις να αισθάνεσαι άβολα. Για πρώτη φορά γεύεσαι την σαπίλα στο ίδιο σου το στόμα. Η σαπίλα έχει γεύση από τσαϊ. Κάθε βράδυ χειροτερεύει.Το στόμα σου ζέχνει τσαϊ , αυτός ξεκινά να βγαίνει έξω, από το παράθυρο, από το παράθυρο τα βράδυα σε παρακολουθεί να σηκώνεις βάρη γυμνή.»
«Αισθάνομαι απαίσια όταν με παρακολουθεί από το παράθυρο.»
«Και επιπλέον, οι φίλοι του. Ξεκινά να καλεί τους φίλους του για να σε παρακολουθήσουν από το παράθυρο όλοι μαζί παρέα τα βράδια, όπως σηκώνεις βάρη. Είσαι σε θέση να διακρίνεις το περίγραμμα όλων των φατσών που κολλάνε στο παράθυρο. Βλέπεις στο μαύρο τζάμι την ίδια σου την αντανάκλαση. Τα πρόσωπά τους κοκκαλώνουν από ενθουσιασμό. Τα πρόσωπα τους μοιάζουν με παραχυμένους λουκουμάδες. Εκεί που τους παρατηρείς βλέπεις την γλώσσα του ενός να γλύφει το παράθυρο. Δεν μπορείς με σιγουριά να πεις αν είναι η γλώσσα του όμορφου, σοβαρού σου αγοριού, ή είναι αυτή κάποιου άλλου»
«Και καταλήγω στον λεσβιανισμό, εξαιτίας του πόνου»
«Ακόμη όμως τον αγαπάς»
Ακούγονται μόνο τα φλιπ-φλοπ της Φαίη . Αυτή σκουπίζει το μέτωπό της και σκέφτεται.
«Είμαι ερωτευμένη με έναν άντρα, αρραβωνιαζόμαστε και αρχίζουμε να πηγαίνουμε για δείπνο στο σπίτι των γονιών του. Ένα βράδυ, όπως πάω να κάτσω στο τραπέζι ακούω τον πατέρα του στο χωλ να χαχανίζει και να του λέει ότι η τιμωρία ενός δίγαμου είναι να έχει δύο γυναίκες. Γελάει κι αυτός»
Ένα φορτηγό παρκάρει μπροστά από ένα κατάστημα ηλεκτρικών ειδών Η Φαίη, στο πισω μεγάλο παράθυρο, βλέπει μια διαφήμιση, η οποία ανανακλάται και αναπαράγεται από τις 30 τηλεοράσεις του καταστήματος. Ο Άλαν Αλντα κρατάει ψηλά ένα προϊόν με τον δείχτη και τον αντίχειρά του. Χαμογελάει σ’αυτό.
«Είσαι ερωτευμένη με έναν άντρα», λέει η Τζούλη, «ο οποίος σε αγαπάει μόνο όταν στέκεσαι στο ακριβές κέντρο του δωματίου στο οποίο βρίσκεσαι»

( συνεχίζεται

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Λόλα

Μηνύματα που απορρέουν από την τηλενουβέλα "Λόλα":

1) Μια γυναίκα έχει προσωπικότητα μόνο όταν έχει μέσα της έναν κρυμμένο άντρα.
2) Είναι πολύ εύκολο ένας μέχρι πρότινος φανατικός στρέητ να ερωτευτεί έναν άλλο (...στρέητ), αν μπει στο σώμα μιας γυναίκας και στα ρούχα της.
3) Μια γυναίκα πρέπει να ντύνεται και να βάφεται σαν την Λόλα για να ΄πείσει ότι είναι γυναίκα και κυρίως να φορά συνεχώς τακούνια.
4) Ένας άντρας είναι χαριτωμένος στο κορμί μιας γυναίκας, περισσότερο απ'΄οτι οι υπόλοιπες γυναίκες.
5) Όσες γυναίκες είναι γυναίκες "μέσα -έξω", "ψυχή τε και σώματι", είναι ή πουτάνες ή χαζές ή υστερικές ή πονηρές ή και όλα μαζί.
6) Ένα περιοδικό που αφορά τον άντρα και τί πιθανόν να του αρέσει είναι ένα πεδίον δόξης λαμπρόν και καταξιώνει μια γυναίκα εργασιακά και υπαρξιακά.
7) Ένας άντρας στην τελική ταιριάζει και επικοινωνεί μόνο με έναν άλλο άντρα (στην τελική,αφήνεται να νοηθεί ότι η γυναικεία φύση είναι μόνο "περίβλημα", κενού περιεχομένου).
8) Μια γυναίκα που ντύνεται "ό,τι να'ναι"κινδυνεύει να χαραχτηριστεί λεσβία και κανείς να μην την εκτιμά στη δουλειά της. Μόνο οι κοκέτες είναι γυναίκες.Ακόμα κι ο Λάλος το κατάλαβε αυτό!
9) Οι Ισπανοί έχουν τον ίδιο νου με τους συγγραφείς της σειράς, αφού παίζει κι εκεί η ίδια σειρά.
10) Ο μισογυνισμός καλά κρατεί.

έτσι, έτσι...

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Σαρκοποτέριουμ σπινόσουμ

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

.....)

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Χμμμ...

(

ΗΣΥΧΙΑ! ΤΩΡΑ ΜΙΛΩ ΕΓΩ!

Μαλάκα εννα το πώ τζιαι όποιον πάρει ο χάρος. Να το φκάλω που το στήθος μου βρε αδερφέ! Η μισή αντροπή δική μου η μισή δική του. Ατε ασσιχτίρ. Απλά για να μου περάσει. Θα φάω τόσο σοκ που το ρεζίλεμα που θα μου περάσει. Τζιαι ύστερα θα πάω έσσω να θωρώ την καρδία μου όπως θωρεί στην ρεκλάμαν ο Πέτρος την πίτσα που του αφήκασιν οι «φίλοι» του. (Έλα τώρα μελούρες. Το πιο πιθανό είναι να ξεκινήσεις κουρτισμένη μεν, αλλά στο δρόμο να σταματήσεις σε ένα φούρνο, να γοράσεις πιτσούα, την οποία θα τσακίσεις στο αυτοκίνητο προτού προλάβεις να βάλεις την τετάρτη) Έλεος με τις πίτσες! Σκάσε επιτέλους! (Ενιμπόρω) Ναι ρε, τζιαι μπόρω εγώ ; Πότε θα μου περάσει?Γμτ διανύω την δεύτερη βδομάδα σ’αυτήν την κατάσταση(Κοίτα βασικά είναι η ηλικιακή ζώνη την οποία διανύεις η οποία ευθύνεται) Ναι μαλακισμένη, ναι, μίλα μου με όρους επιστημονικούς για να νομίζεις ότι καταλάβεις τζιαι ήνταμπου σου γίνεται τζιαι έσιιεις τζιαι τον έλεγχο. Εσκόλασες ρεεεεεεε...ξεφτίλα! Ηλίθια! Θύμα της βαλεντινιακής υποκουλτούρας! (Μήπως είναι καιρός να πάεις σε ψυχίατρο να χαπωθείς;) Εν συμφέρει εσκέφτηκα το τζιαι τούτο. ( Ναι τζιαι συμφέρει το ιντερνετ ρε) Το θέμαν μας εν άλλο γαμώτο σκάσε. (Εννεν καθόλου άλλο) Το θέμα μας είναι το ότι δεν έχω αυτογνωσία τζιαι αντακώνω λαφαζανιές τζιαι μαλακίες του νου μου ενώ δεν με παίρνει. ( Εγιώ είπα σου να θωρείς την φάτσα σου προσεκτικά 3 φορές την ημέρα να σε χωνέψεις! Κομπλεξική, ανισόρροπη, μεθοριακή, διαταραγμένη, σιηλλόπελλη! Είπαν σου τόσα δαμέσα , σε 3 μπλογκς αφιέρωσαν ολόκληρα ποστ στην αφεντιά σου για να σε βρίζουν στα αρχαία, στα σημερινά, σε κάθε γλώσσα τζιαι διάλεκτο τζιαι κόμα εν επόκατσες! Ακόμα ζεις και με καθοδηγείς! Παλιο «εκκόπρωσις»! «Πλέμπα»! «Σκουπιδιάρα»! «αγάμητη»! «μεθοριακή προσωπικότητα»! «εχινέ»!) Συγνώμη, ρε μαλάκα τωρά εσύ είσαι μαζί μου ή με τους άλλους (τούντο «μαλάκα» πρέπει να το κόψεις, δεν ειναι καθόλου θηλυκο, τζιαι όπως καταλαβαίνεις, πρέπει οπωσδήποτε να κάμεις στροφή στην θηλυκότητα) ΧΕΣΤΗΚΑ Έτσι έτσι, πολλλά καλά τα λαλείς. Ήδη νιώθω καλύττερα. Μόνον που τούτη η φάση μυρίζει μου κόμπλεξ. Όχι όχι. Δεν είναι κόμπλεξ, απλά προσπαθώ να δημιουργήσω άμυνες προληπτικής αυτοαπόρριψης ώστε να πετύχω την απάθεια στα εξωτερικά ερεθίσματα. (Ελα να σου πω, εν μαζί μου που μιλάς. Τζιαι μεν μου φακκάς εμέναν έτσι το πληκτρολόγιο. Πρόκειται περί κόμπλεξ, παλιοκομπλεξική). Ο σιήλλος μου ροχαλίζει. Να τον γυρίσω που την άλλη;(Αη στον καημένο βρα ηλίθια ήσυχο, εταϊσες του τον αγλέορα, επρήστην εποπρήστην τζιαι ροχαλίζει γιατί εν εχώνεψε.) Συγνώμη! Εδωκα του μόνον ότι εμάχουμουν να φάω εγώ πριν να μου κοπεί η όρεξη. (Λαλούμεν κάτι διαφορετικό;) Σκάσε γμτ, εν σχιζοφρένεια τουτη η φάση εκατάλαβες το; Βάλλεις μου τζιαι παρενθέσεις! Ακόμα λλίον θα βάλεις τζιαι ορθογράφο στη φωνή της συνείδησης σου. ΝΑΙ ΝΑΙ ΒΑΛΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΗΛΙΘΙΑ ΑΦΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΠΟΥ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΙΑ αμαν βάλεις προηγουμένως τελεία. Χα! Εννα τα αφήκεις κεφαλαία για να μας παίξεις την χαλαρή; Αυτόματη γραφή μη χέσω;Κάθεσαι τζιαι ασχολείσαι τόσην ώρα με έναν τόσο εξευτελιστικό θέμα ...ε φωνή σκάζεις λλίον να δώ τι θα κάμω. Τζιαι άλλαξε ώμο έσιει μια θέση κενή στα αριστερα. Επιαν την ο Κυπριανού. (Χιουμοράκι? Προς πληροφορίαν σου, είναι τα σατανούθκια που κάθουνται στον αριστερόν ώμο) Λαλούμεν κάτι διαφορετικό; Που λες, με το που ννα του το πώ θα μου περάσει η εμμονή. Τζιαι εν το εσκέφτουμουν πριν 2 εφτομάες;Αχ τι ωραία που θα νόσει ο μαλάκας, ενα νομίσει ότι κάποιος ένει τζιαι εσού απλά θα εξευτελιστείς. Ε,ε,ε?(« ΕεΕ?»ΈΤΣΙ ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΕΙς ΝΑ φανεί η διακύμανση στη φωνή) Ναι ρε τζιαι ξέρουν οι βούτυροι που με θκιαβαζουν να μιλούν κυπριακα!? Έτο γράφουν μου όπως τα κυπριώτικα σκετς (αλόπως το ρικ βάλλει επαναλήψεις στο ράδιο στα προγράμματα που πέμπει) για να μας πείσουν ότι εννεν βούτυροι τζιαι εν μάγκες τζιαι καλα τζιαι γραφουν μου κυπριακά, που σηκώνουν τζιαι ανορθογραφίες τζιαι πο ούλλα. Γράφουν μου τζιαι ιστοριούες. Αμφιβάλλω αν εθκιαβασαν κανενα βιβλίο στη ζωή τους. Τωρά που το λαλείς (εσύ το λαλείς) ειναι κυπραίοι βέροι. Χωρίς να διαβάσουν τίποτε στη ζωή τους ξεκινούν να γράφουν τζιαι θέλουν τζιαι πίσκαλα. (ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ. . Τζιαι εν αντρέπεσαι να μιλάς έτσι για άτομα που σου συμπεριφέρθηκαν τόοσο καλά; Μήπως να έβαλλες μετριασμό στον Μενέλαο;Χάζι, χάζι, εκόλλησεν σου παράνοια και παράλογη, μισάνθρωπη επιθετικότητα)Αηστον τζιαμαί. Μπαίνει τζιαι γράφει 20 φορές την ημέρα . (Τι θα απογίνει μετά;ετο εννα σου γράφει 50 μέηλ την ημέρα). Ε έσιει λάθος; (ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ. Τέλοσπάντων. Στο θέμα μας. Το λοιπόν δεν είσαι για τέθκια. Συνιστώ καθρεφτάκι όπου πάεις, να το φκάλλειςν να θωρείς για να προσγειώνεσαι. Είναι η ηλικία σου τέθκια καταλαβαίνω,είναι γαίμα που τζυλά στις φλέβες σου τζαι σέναν αλλά πρέπει να το νιτζήσεις) Χεχε, αθυμάσαι που επέρναμεν, (επάιρναμεν εν το σωστό) «επαίρναμεν», έβαλες λάθος τόνο, (βασικά εν «παίρναμε»αλλά αφού αποφάσισες να το παίξεις η «Μαρικκού που τα Λεύκαρα χωρίς λογοκρισία» συνέχισε) ... ίντα εξίασα ήνταμπου ήταν να πώ! Πάντως πρέπει να παραδεχτείς ότι το σχόλιο μου στης Ρίτσας τις προάλλες για την γλώσσαν ήταν τέλειον έννεν;εν με εξιτίμασεν τζιαι κανένας! ( παράξενο. Εκατάλαβες τωρά τι κάμνεις;σμίεις τη πραγματικότητα με την μπλογκόσφαρα;αντιλαμβάνεσαι πόσο παθολογικό σύμπτωμα εν τούτο;) Χεχε αθυμάσαι το ποστ για την «ψυχοπαθολογία του τσάτ» που έγραψα πέρσι;ήταν που τα πιο καλα μου. ( Α ωραία, να το φορείς τη Κυριακή.) Χα! Αθυμάσαι κάποια Κυριακή, μήνα Δεκέβριο, γιορτή του Αγίου Νικολάου; (Ναι, έκαμες πρώτη φορά λογαριασμό στο τζιμεηλ, παρακάτω. )Μόνο;
( ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ) Έτσι πε του νου σου που μου εμίτσιανες τζιαι τα γράμματα. Τελικά ο Δεκέβρης εν ο αγαπημένος μου μήνας. Παλιά ήταν ο Φλεβάρης. Βασικά επειδή ήταν μεσοδότζιην ο φτωχός, σαν εμέναν ( «την πτωχούλα του διαδικτύου», χαχα, που τις αθυμήθηκες τις λαφαζανιές του πρωτοφλώρου, τωρα?) Ύστερα που...(συγνώμη που σε διακόπτω αλλά νομίζεις ότι κόφτουν κανέναν τούτα που γράφεις; Βασικά, λάθος, συνέχισε, είναι τον κανέναν που κόφτουν, τζιαι μεταξύ μας, το πρόσωπο, ξέρεις τωρά ποιός, είναι πιο κάτω τζιαι που τον κανένα). Εσταμάτησε να ροχαλίζει ο σιήλλος. Ωραίος ήλιος σήμερα. Ο καφές μες το φετζιάνιν εκρύανε ( τωρα να τον ποκουππίσω να δω αν θα μου φκάλει μισιαρόν σαν της Αγγέλας, αλλά ουδέν πουρέκκιν στον ορίζοντα, χέσε μέσα), αλλά εννα τον πιω γιατί βασικά εν για να ξεδιψάσω που εννα τον πιω, τζιαι ξεδιψας με κρυά πράματα. ( κρύα) εννα σου πώ τωρά..( να λείπουν οι χυδαιότητες τζαι μπάηδεγουέη) ααααααατς αγγλικούρες! ( να με φκάλεις που τις παρενθέσεις, εν κοίλες τζιαι φαίνεται μούττη σου πιο μιάλη, ναι ναι, γύρε ομπρός, τωρα θωρώ εναν σπυρίν πας την μετώπα τεράστιο, άσε που άμαν την κλείσεις την παρένθεση ενε έσιει τίποτε μετά τζιαι φοούμαι, γι αυτόν σου λαλώ μεν πατας καπς λόκ για να γραφεις πιο γλήορα) Ενιμπόρω. εσυνήθισα. (Που λαλείς. Πότε λαλείς να διαγράψεις το μπλογκ;)Τζιαι γιατί να το διαγράψω;για να σιέρουνται τα ακσεσορις; Εξάλλου οι αυτοκτονικές φάσεις επεράσαν μου. Ελπίζω μόνον να με πιάει καμιά λιμοκτονική φάση τούντες μέρες πέρκι χάσω κανέναν κιλό. (Χαχαχα, εσού δίαιτα; Να σου θυμήσω ότι την τελευταία φορά που έκαμες δίαιτα εμύριζες σαν το φουγάρο, επομάυρισες που τους καφέδες τζιαι την νύχτα εν ετζιοιμάσουν;). Ναι αλλά αθθυμάσαι ήντα ωραίο ποστ έγραψα για τις διάφορες στάσεις του σώματος πριν να σε πάρει ο ύπνος τζιαι την επίδραση τους στον εγκέφαλο; ( αθθυμούμαι τζιαιμεταξυ μας ευτυχώς που το διέγραψες, ήταν πολλά σάηκκο). Να σου βάλω λλίον να το θυμηθείς; Τωρα να παω στο φόλντερ ρεζιλέματα. Ετο:
«Όταν κοιμάσαι στο δεξί πλευρό, (με το δεξί μάγουλο να βουλιάζει στο μαξιλάρι, σχηματίζοντας λακούβα που σε αναγκάζει να το γυρίσεις από την άλλη) και μετράς για να κοιμηθείς , έχεις την αίσθηση ότι οι αριθμοί, σχηματίζονται κάπου κοντά στο δεξί σου μάτι. Μαζί με την εικονική αναπαράσταση των αριθμών αναπαριστάται στη μνήμη η διαδικασία άρθρωσης των αριθμών, η γραφηματική αναπαράσταση των οποίων (με γράμματα του αλφαβήτου)εμφανίζεται αυτή τη φορά στο κέντρο, κάπου στο μέτωπο ακριβώς πιο πάνω από τη μύτη.
Εντελώς το αντίστροφο συμβαίνει με την αριστερή πλευρά, μόνο που οι αριθμοί στο αριστερό ταμπλό, αλλάζουν λίγο πιο αργά και η διαδικασία ανάμνησης της άρθρωσης χωλαίνει. Στ’ανάσκελα, οι αριθμοί τρέχουν σαν τρελλοί και είναι δυνατό, αν το προσπαθήσεις, να μην τους συνοδεύεις με την ανάμνηση της ολογράμματης τους απόδοσης. Μπρούμυτα τώρα, με το μέτωπο στην κάτω κεντρική άκρη του μαξιλαριού (στάση που επιτρέπει στην μύτη να αναπνέει) και τα χέρια ανοιχτά, συναντάς αντίσταση στους αρθμούς και μια επιμονή στην αναπαράσταση χώρων. Αντίστοιχα, στην θέση ανάνηψης (όπως κοιμούνται τα αρκουδάκια, τα βρέφη και οι εθελοντές άρρωστοι στα μαθήματα πρώτων βοηθειών) παρελαύνουν μπροστά σου πρόσωπα.
Κατάματα σε κοιτάζουν πολύ σπάνια σε περίπτωση που είσαι ερωτευμένος/η . Διαφορετικά σε κοιτάζουν λοξά. [....]»

( καλάν γιατί δεν το έβαλες ούλλο; Εσιει πλάκα!) Πλάκα;Μπορείς να μου εξηγήσεις τί εννοείς με το «κεντρική άκρη του μαξιλαριού»; ( Χα! Δηλαδή μόνον τούτον σε επείραξε; Ήμουν αϋπνη οκ; Ήταν ποτζείντες νύχτες του σεμπτέμβρη που αποφασίζεις να κλείσεις τα παράθυρα τη νύχτα για να πείσεις τον εαυτό σου ότι είναι και η Κύπρος σαν τον υπόλοιπον κόσμο και το φθινόπωρο κρυαδίζει. Με αποτέλεσμα να σπάζεις που την πυρά αλλά να μην το παραδέχεσαι) Ναι καλά, προσπάθα να μας πείσεις τωρά. Μήπως να σου βάλω κι άλλο να καταλάβεις το χάλι σου ;
«Είναι γεγονός ότι προσπαθώντας να θυμηθείς χώρους και καταστάσεις, έχεις ένα πανοραμικό πλάνο. Η πλήρης βίωση ενός πλάνου και η βύθισή του σ’αυτό όπως στην πραγματικότητα λαμβάνει χώρα μόνο στην ασυνείδητη φάση του ονείρου. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η μεταβατική φάση ύπνου-ξύπνιου, όπου ξεκινάς να έχεις μια αμυδρή συμμετοχή στο πλάνο και η παρακολούθηση δίνει σιγά σιγά τη θέση της στη βίωση. Οι εικόνες είναι άναρχες και παράλογες. Μπορεί να βρεθείς να περπατάς στο σκηνικό μιας φωτογραφίας που είδες λίγο προτού κοιμηθείς, ή αν είσαι φοιτητής που κλέβεις ώρες από το διάβασμα για να κοιμηθείς, μπορείς ακόμα και να περπατήσεις ένα τρισδιάστατο βιβλίο με τους τύπους που μαθαίνεις και να έχεις την εντύπωση ότι λύνεις και άσκηση ή αποστηθίζεις κομμάτια κειμένου. ( τα οποία, ακόμη και αϋπνίες αν αντιμετωπίζεις, αισθάνεσαι μια απεριόριστη ζαλάδα για να τα κάνεις στην παρούσα φάση).
Αν τώρα το ένα πόδι σου κρέμεται ή εξέχει διαγωνίως, υπάρχει 90% πιθανότητα να έχεις το χέρι κάτω από το μαξιλάρι. Σε αυτήν την περίπτωση είναι εντελώς αδύνατο να απαλλαχτείς από τις έγνοιες σε καθημερινό επίπεδο και το άγχος της αυριανής μέρας. Αν αποφασίσεις δε να κοιμηθείς ανάποδα, με τα πόδια στο προσκεφάλι, τότε επώδυνες αναμνήσεις απ’το μακρινό παρελθόν και ταπεινωτικές φάσεις της ζωής σου θα σε βασανίζουν ως το πρωί. Αν όμως ακουμπήσεις τον μισό ώμο στον τοίχο και κοιμηθείς χωρίς μαξιλάρι με το κεφάλι να αιωρείται στην μικρή χαραμάδα μεταξύ τοίχου κρεβατιού, η κατάσταση είναι χειρότερη καθώς θυμάσαι μόνο γελοίες φάσεις και η υπερδιέγερση που προκαλεί το γέλιο είναι καταστροφική»

Ναι αλλά έβαλα και συμπέρασμα στο τέλος που συνιστά μια προσφορά στην ανθρωπότητα που βρίσκεται στην ίδια θέση: «Γενικό συμπέρασμα : Σε περίπτωση αϋπνίας προτιμήστε τον καναπέ.Καληνύχτα σας.» (Το «καληνύχτα σας» σε μάρανε. Καταλαβαίνεις κόρη μου τί εντύπωση διάς; Πόσο σάηκκο ακούγεσαι;Πόσο σχιζοφρενής;)


Τζιαι πότε με έκοψεν εμένα τι θα πεί ο ένας τζιαι ο άλλος τωρα ρε; (Ρεπάνια. Κόρη θα με λαλείς. Σύνελθε επιτέλους. Μετά διερωτάσαι γιατί σε θωρούν μόνο σα φίλη. ( συγνώμη εν μου είπες πριν να θωρω τη φάτσα μου για να καταλάβω το γιατί με θεωρούν μόνο σαν κουτσοφλέβαρο;) ΝΑ ΝΑ ΝΑΝΑΝΑ! ΠΑΓΙΔΑ! ΕΒΑΛΑ ΣΕ ΜΕΣ ΤΗΝ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ! ΠΗΞΕ ΤΩΡΑ! (Οη καλα έκαμες, μια παρένθεση εν σαν το ανάκλιντρο, πνάζεις τζιαι παρακολουθείς ταυτόχρονα, θέλω να γοράσω εναν που θωρώ τηλεόραση για να απλώνω τα πόθκια μου, γιατί πας το τραπεζάκι στην πολλήν την ώρα πονώ τις φτέρνες μου ). Ο σιήλλος θέλει να πάει έξω. Εκατουρήθηκε. Πηαιννε πάρτον! (χαχαχα..αθυμάσαι τζείντα 200 μέηλ με τίτλο ΕΚΑΤΟΎΡΗΣΕΝ Ο ΣΚΥΛΟΣ?) Ναι, αλλά στο τέλος εχαρισες του την. (Ήταν καλόν ποσκόλιον όη τίποτε άλλο.) ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ( χαχα, αθυμάσαι πόσες φορές το είδες τούτο γραμμένο με κόκκινα γράμματα κάτω που τις εκθέσεις σου;) το οποίο μετά από λίγα χρόνια μεταφράστηκε στο «εν έσιεις υπόθεση»). Τους αδικείς; Όχι. Εγώ αγαπώ όλο τον κόσμο («γιατί ζεις κι εσύ μαζί»;) Κάμνεις λάθος, έσιει τζιαιρόν που εξέφυγα που τούντον κόσμο. (Πφφ τζείντα πιάτα εβρομίσαν μες τον νεροχύτη, πήαιννε πλύνε τα) Δεν μπορώ μόλις έβαλα κρέμα χεριών. Για να μην σκάσουν. Οπως έσκασα τζι εγώ. Τζιαι όπως θα σκάσω. Τζιαι δεν θα πώ τίποτε. Τζιαι θα τζιοιμηθώ δωδεκάωρον για να μου περάσει. Τίποτε δεν θα του πω. Εξάλλου επέρασεν μου τζιόλας. Εναν ρεζιλίκκιν εχρειάζουμουν σαν το παρόν.
( μάνα μου μάνα μου τζιαι η αστρολόγα της Ελίτας είπεν ότι στα 32 εννα ωριμάσουμεν, έπονται τζι άλλα χρόνια δλδ τζιαι άλλες τόσες «εφηβίζουσες» ψευδορομαντικές κρίσεις, πππιιιιι...ώσπου να έβρω έναν κριόν, σιόνιν όπως τον καφέν μου τζιαι με τζέρρατα για ακσέσορις για να με ξενερώσει μιαν τζιαι καλήν, βράσε ρύζι) χαχαχα, που πότε θωρείς τεθκιες μαλακίες στην τηλεόραση;( έχασα το κοντρόλ εντάξει; Εννα αλλάξουμεν τζιαι ρόλους τωρά;θα με κρίνεις εσύ) Τούτα ούλλα εν μουσκουρούθκια. Σεν σηκωστείς να αλλάξεις τον σταθμό. (είπεν ο τεχνικός να μεν αλλάζω τα κανάλια που τα κουμπιά της τηλεόρασης. Μόνον που το κοντρόλ) Καλλύττερα την κλείσεις ρα παλαβή τέλεια ( δλδνα κατεβάσω τον διακόπτη; ) Και βέβαια όχι! Προτίμησες να κατεβάσεις τον διακόπτη της νοημοσύνης σου , (της ποιάς;) Ναι ναι μίσιημου αυτοσαρκάζεσαι τωρά, αποφάσισες να κατεβάσεις τον δείκτην της νοημοσύνης σου λέω, για να θωρείς θκιο σουσούδες μεσοτζιαιρίτισσες –η μια με κρεατάκια στην μύτη- α μάνα μου θα ροχαλίζει σιηρότερα που τον σιήλλο μου-τζιαι η άλλη με ψωμάκια πάνω κάτω, δεξιά αριστερά(εσού είσαι καλλύττερη;), να μας μιλούν για τον «ερωτα μεταξύ των ζωδίων» με ξενέρωτους πολιτικούς και άλλους τυχαίους ανθρωπάκους με περισπούδαστο ύφος, να βρίσκονται σε παράλληλη ανοιχτή τηλεφωνική ακρόαση υπό την ιδιότητα των αποτυχεμένων πατεράδων που από τη μια το μετανιώνουν από την άλλη δεν το μετανιώνουν.) Εκαρτέρουν ότι ήταν να δείξει τον Μικελλίδην εντάξει; ( γιατί εν έκλειες ραντεβού για να τον δείς;φοάσαι άμπα τζιαι πει να σε κλείσουν σε μέσα; Τζείνος νομίζεις είναι λιγότερο κομπλεξικός και έχει λιγότερες εμμονές που σένα;Ουδόλως! Τζιαι να ξέρεις ότι αν τελικά σε κλείσουν μέσα, θα διαπιστώσεις οτι μέσα είναι ακίνδυνοι, σε αντίθεση με τους νούσιμους που κυκλοφορούν έξω). Εκατουρήθηκα. Τζιαι ύστερα λαλούν σου ότι ο καφές ανεβάζει την πίεση. Αφού όταν τον πιεις αμέσως κατουρκέσαι. Ατε, πάω μαζίν με τον σιήλλο να κατουρήσουμε. (χαχαχαχα) συγνώμη, γελάς με τον εαυτό σου; (Αφού ήταν ωραία ατάκα. Πως τα λαλείς ώρες, ώρες..).
Ωχ εξαλάφρωσα. Το ρολόν του μέρους πάει να λειψει. Τώρα που εννα πάω περίπτερο να αγορασω. (ξέρεις κάτι, άρκεψεν τζιαι αρέσκει μου η φάση) Ο σιήλλος έσιεσε τζιόλας. Περίεργο, σιέζει μόνο όταν τον παίρνω βόλτα. Εξαπόλυσεν τα πας το καλτερίμιν του γείτου. Αλόπως συμμετέχει μαζί μου νοερά στην κάτω βόλτα που πήρα (μπρρρρ...παγώσαμε, είπαμεν έσιεις χάζιν αλλά όη πάντα). Άτε κανεί, πάω να πλύνω κανένα πιάτο τζιαι να κλείσω την τηλεόραση που παίζει μόνη της ποτζιεί.
Χα χα, τζιαι τούντες μαλακίες θα τις κάμεις ανάρτηση;ΜΠΟΥΑΧΑΧΑ. Μπορώ να φανταστώ τί θα ακολουθήσε αυτό το ποστ : το «είσαι για δέσιμο» «έσιεις σοβαρό πρόβλημα» θα κυριαρχήσει ως το μετριοπαθέστερο σχόλιο, η κάφρος θα μας βρίσει καλαμαρίστικα με τα « αϊ μωρή κουράδα»του (τουτέστιν : «ρα κοτσίρα»), ο ελληνοκύπριος θα αρχίσει τα «ποια νομίζεις ότι είσαι και γραφεις και ποστ, μωρή αγάμητη», η ζατοήχη θα κρατά το ίσον με απειλές να κλείσω το μπλογκ γιατί είμαι ο βόθρος του ιντερνετ, ο μενέλαος θα μας απαγγείλει τα «άπαντα του γαμόσιηστου» σε όλες τις παραλλαγές , η τούμπι και η σταλαματιά θα προσπαθήσουν μάτιαια να μου αναπτερώσουν το ηθικό και οι υπόλοιποι θα σκάσουν είτε από το φόβο τους, είτε από περιφρόνηση, είτε από χαρά. ( Να σου πω, σου πέρασε ποτέ από το νου μήπως πάσχεις από μανία καταδίωξης) Όχι μου πέρασε μήπως είμαι σάηκο. ( Λαλούμε κάτι διαφορετικό;) Και περνάς κι εσύ συχνά-πυκνά και μου τα κάνεις άνω κάτω. Άτε άλλαξε ώμο τζιαι εννα πάθω σκολίωση (οκ άλλαξα. Φιλάκι ;) Τώρα μεταξύ μας, αθυμάσαι τότε που έβαλα μετριασμό τζιαι έδωκα διορία μια μέρα να μου γράψουν σχόλια καθαρά προσωπικά που δεν θα δημοσιεύονταν γιατί τους είπα πως θα διαγράψω το μπλογκ και όσοι ήθελαν να περνούσαν για να με αποχαιρετήσουν; (Ναι θυμούμαι. Μεγάλη σχιζοφρένεια). Ευχαριστώ, ευχαριστώ ...Που λες, τότε που με αποχαιρετούσαν, μου έγραψαν κακίες του άλλου κόσμου. Ο ένας με έπεψε στο ψυχίατρο, ο άλλος στο διάβολο, ο άλλος με ρώτησε πότε με αγκάλιασαν τελευταία φορά («όταν έβαλα γκολ», έτσι έπρεπε να του πεις, αλλά τί λέω αφού σε έχει σε μετριασμό ), η άλλη μου είπε ότι πρώτη φορά έμπαινε στο μπλογκ και έπαθε φρίκη και να πάω να με κοιτάξει κανένας γιατρός, ο άλλος «σάλτα και γαμήσου» (δεν χρειάζεται να πεις ποιος, καταλάβαμε), ο άλλος «κλείστο αλλά μη χαθείς θέλω να σε νιώθω δαμέ καταϋρα να γυρίζεις σαν την άδικη κατάρα», η άλλη «ευτυχώς που σε πρόλαβα να σου πω ότι το μπλογκ σου ήταν τέλειο ο θεός μακαρίσει το», ο άλλος «είσαι μια εθνική φωνή αναγκαία», ο άλλος ότι αφήνει «ένα τριαντάφυλλο στο μνήμα μου», πόσες και πόσες μαλακίες δεν μου έγραψαν. Τις έχω φυλάξει. Πραγματικά ήταν πολύ συγκινητικές και με οδήγησαν στο να ξανανοίξω το μπλογκ εκ νέου, με την ίδια όμως διεύθυνση. Οπότε λέγω, όποια σχόλια και να μου γράψουν, να με κάμψουν αποκλείεται. Άλλωστε, όπως είπε και η μις Ινδία σε ένα διαγωνισμό ομορφιάς, όποιος έχει καμπούρα δεν φοβάται το ουσσιή (τι λαλείς ρα φαλλαρισμένη, η κοπέλα αν θυμάμαι είπε ότι αυτός που έχει καμπούρα , δλδ άμυνες και αυτογνωσία, δεν φοβάται μήπως τον καβαλλικέψουν τέλοσπάντων μια μαλακία είπε εκεί πέρα και απορώ πως την θυμήθηκες). Πράγματι τώρα που άλλαξες ώμο έγινες γλυκύτερη ( μπράβο, γλυκύτερη είναι το σωστό και όχι «γλυκότερη»όπως έγραφε κάποια Κυριακή η ανεπίσημη κρατική εφημερίδα-μόνο Κυριακή γοράζω την ούτε κι εγώ ξέρω γιατί- για την πρωτοπορία της Σάρα Κάχιλ, και πραγματικά δεν καταλάβαμε και τί εννοούσε με τον όρο γλυκότερη/γλυκύτερη) Έλα μην γίνεσαι πικρόχολη, είναι ανάγκη να τα κρίνεις όλα; Εδώ ολόκληροι κριτές στο εξ φάκτορ και δεν έκριναν αντικειμενικά κανένα. Ακόμα λίγο να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι ο Λεμεσιανός ήταν κάτι το εξαιρετικό. (δλδ οι άλλοι αρέσαν σου;) Εν το είπα τούτο, αλλ..(καλάν εσένα τί σε κόφτει;άρκεψες τζιαι θωρείς τηλεόραση πάλε, τζιαι είπα σου ότι η σπηλιά μας έσιει υγρασία, θα πάθουμεν κανένα βραχυκύκλωμα, τζιαι θα καεί πάλε η πόλη μας με την Αυγέρα να γυρίζει αλυπόλητη σαν την άδικη κατάρα τζιαι τον Τυμβραίο να κουτσουβλά πάνω της όπως παίρνει τον ύπνο της στην ακρογιαλιά.) Τι μου θύμησες τώρα...αθθυμάσαι τον Σικυώνα που τον επήρεν ο ύπνος τζιαι είδεν όρομα ότι έφκαινε έναν βουνό που τσιακίλι τζιαι εβόλαν; ( ίνταμπον;κάμνεις μας διαφήμιση τωρα; Τζιαι τούντα μελό σε βαρετά κυπριακά, στυλ διάσπορος , παραίτα τα) Ίντα μελό ρε;Εν δικαιούμαι να πως νιώθω; ( έτσι, έτσι... ξενέρωσμε τζιάλλον! μπορείς!) ΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ! ΕΠΕΡΑΣΕΝ ΜΟΥ Η ΦΑΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ! ( Είδες άμαν με ακούεις όταν σου μιλώ; Άτε τζι απο χρόνου με υγεία και περισσότερα αποθαρρυντικά επιχειρηματα.) Εν εκετάλαβες απλά η σηζήτηση ήταν τόσο ανιαρή τζιαι κουραστική που εννα κάμω εμετό (Λαλούμεν κάτι διαφορετικό;)

Επίλογος:
«Κυρίες και κύριοι μόλις υποβληθήκατε στο μαρτύριο της παρακολούθησης μιας αντιπροσωπευτικής φέτας από τις σκέψεις της δοκησίσοφης των τελευταίων 15 ημερών. Φανταστήκατε να την είχατε στο κεφάλι σας, σιαμαία με την συνείδησή της, για ολόκληρη σας τη ζωή; Με καταλαβαίνετε τώρα; Θα με συγχωρέσετε λοιπόν, ώστε να πάω με ελαφρά τη καρδία στον άλλο κόσμο όπου με κάλεσαν στην επιτροπή επίλυσης του υδατικού; Γιατί ως γνωστόν θα γίνω σύννεφο και ως αρνητικά φορτισμένη που είμαι, θα γίνω μαλλιά κουβάρια με τα «θετικά» συννεφάκια και τις ατάραχες νεφέλες, και να σου η βροντούλα, να η αστραπούλα, να η βροχούλα! Και έτσι, εχοντας το πάνω χέρι θα ζητήσω στην επιτροπή παράταση της καταιγίδας με το συγκριτικό πλεονέκτημα του νικητή, άσσο στο μανίκι μου! Πόλεμος πάσης επίλυσης, παντός προβλήματος πατήρ! ( όη καλό, να έχω το φράγμα του Ασπρόκρεμμου να μου δείχνει τον πάτο του!!!)

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου