Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

"Χάρη" ή δικαίωμα;

Σε μαθητικές εκθέσεις, σε πολιτικές ομιλίες, σε άρθρα επετειακά, παρελαύνει η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως μια παγιωμένη και δεδομένη αξία με καθολική ισχύ. Το περιστατικό όμως που είδε το φώς της δημοσιότητας τελευταία, με τον κυπριακής καταγωγής Ελληνοαυστραλό συγγραφέα Χάρη Νικολαϊδη να έχει φυλακιστεί στην Ταϋλάνδη για ένα λογοτεχνικό βιβλίο που εξέδωσε και το οποίο θεωρήθηκε ότι προσβάλλει την...μοναρχία (..εν έτει 2009!!!) και να κρατείται στην Μπαγκόγκ σε συνθήκες που θυμίζουν εξπρές του μεσονυχτίου, μας κάνει να αναρωτηθούμε: Μπορούν όλοι οι λαοί να αντιληφθούν την έννοια της ελευθερίας, της δημοκρατίας, με τον ίδιο τρόπο που την καταλαμβαίνουν οι Έλληνες και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί; (καλά γενικά μιλούμε, δεν καταλαβαίνουν και ολοι από εμάς τί σημαίνει ελευθερία και δημοκρατία, ειδικά κάποιοι επισκέπτες αυτού του μπλογκ και κατόχοι άλλων).

Είναι γεγονός δυστυχώς, ότι στον πλανήτη υπάρχει ένα κενό πολιτισμού, και είναι χώρες οι οποίες όχι μόνο δεν κατανοούν την ελευθερία ως αναγκαιότητα λόγω άγνοιας, αλλά ενσυνείδητα τσιμεντώνουν με θεσμικά και νομικά μέσα την ανελευθερία και τον φασισμό, προσκολλημένες σε οπισθοδρομικές αντιλήψεις. Το αν είναι αυτές οι χώρες υποανάπτυκτες, απολίτιστες και βάρβαρες είναι ένα θέμα που επεξηγείται παντοιοτρόπως. Το ποιά όμως είναι η θέση που πρέπει να τηρήσουν διεθνείς οργανισμοί που υποτίθεται πως προασπίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα απέναντι σ’αυτές τις καταστάσεις είναι ένα μεγαλύτερο θέμα, το οποίο γίνεται πιο πολύπλοκο αν αναλογιστεί κανείς ότι μπορεί οι χώρες αυτές να μην είναι μέλη αυτών των οργανισμών και ακόμα, οι ανελεύθερες αυτές τακτικές να οφείλονται στις θρησκευτικές τους αντιλήψεις ή στα πολιτειακά τους συστήματα.

Ο συγκεκριμένος συγγραφέας, κρατείται από τον Αύγουστο σε φυλακές της Μπαγκόγκ, γιατί στο μυθιστόρημά του «Αληθοφάνεια», υπάρχει μία παράγραφος, η οποία αναφέρεται στην σκανδαλώδη ερωτική ζωή ενός πρίγκιπα, και θεωρήθηκε πως φωτογραφίζει τον διάδοχο του θρόνου της Μπαγκόγκ. (Πόσο οξύμωρο αλήθεια ακούγεται αυτό στα μέρη μας, που η πικάντικη ερωτική ζωή συμβάλλει στο προφίλ των ηγετών -τρανό παράδειγμα η σαπουνόπερα "Παπανδρέου-Λιάνης"). Οι Ταϋλανδοί έχουν βασιλιά λέει έναν υπέργηρο, τον Μπουμιμπόλ Αντουλιαντέϊ (όνομα που πρέπει να αποφεύγετε στο εξής να εκφέρετε στο σπίτι με το συνοδευτικό «φακ», αν η οικιακή σας βοηθός είναι Ταϋλανδέζα, εκτός κι αν θέλετε να βάλει στην πλύση με τα άσπρα και το βρέφος σας) , τον οποίο αντιμετωπίζουν ως θεό. Μάλιστα. Αυτή είναι η Μπαγκόγκ, αυτή και η Ταϋλάνδη. Κρίμα την πόρωση που έπαθα όταν παρακολουθούσα ένα ντοκυμανταίρ για την κουλτούρα της λαχανιάζοντας σε ένα διάδρομο γυμναστηρίου, με το Ταζ Μαχάλ στην εικόνα, και την Βανδή στον ήχο (από τα κεντρικά ηχεία, τα οποία παραδοσιακά στα γυμναστήρια καλύπτουν τον ήχο εκτός κι αν πάρεις ακουστικά με κίνδυνο να πάθεις ρήξη τυμπάνου αφού μόνο στη διαπασών η ένταση του ήχου μπορεί να ανταγωνιστεί την έξω). Στο θέμα μας όμως.

Δεν ξέρω αν ακούγονται ρατσιστικά όλα αυτά, αλλά δεν είναι. Απλά βλέπω το κενό σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων να καταπίνει κάθε συμπαθεια που μπορεί να έχει κάποιος σε αυτούς τους πολιτισμούς. Τη στιγμή που μιλάμε, ο Χάρης Νικολαϊδης είναι συγκρατούμενος με νεκρούς που έχουν αρχίσει να σήπονται, αναμένεται να μείνει εκει μεσα για αλλα 15 χρόνια, και όλα αυτά για ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 2005 σε...50 αντίτυπα, και πούλησε μόλις 7! Κοιμάται στο πάτωμα με μια κουβέρτα, έχει υποστεί ανείπωτα μαρτύρια, και δεν τολμά να μιλήσει γι’αυτά γιατί το εισιτήριο για να αποφυλακιστεί είναι μια χάρη από τον βασιλιά, τον οποίο οι συγγενείς του θερμοπαρακαλούν να το πράξει. (Όπως, μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποια μακρινή χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο που διετέλεσε βρεττανική αποικία, κάποιοι άλλοι δικηγόροι, παρακάλαγαν μια βασίλισσα, η οποία συμπαθούσε «τους ποιητές», να αποσύρει την θανατική ποινή δι’απαγχονισμού από έναν 17χρονο μαθητή αγωνιστή μιας «εξτρεμιστικής οργάνωσης» που ζητούσε –άκουσον, άκουσον-ελευθερία και αυτοδιάθεση για τη χώρα του. Και η οποία απλά αρνήθηκε).

Χάριν πάντως της ιστορίας, να πούμε ότι ο 40χρος κύπριος καθηγητηής αγγλικής φιλολογίας, δεν γνώριζε ούτε ότι είχε θεωρηθεί πως ο ήρωας του μυθιστορήματος προσέβαλε ένα πραγματικό πρόσωπο και δη τον πρίγκιπα, ούτε ότι ο ίδιος είχε επικηρυχθεί. Και μάλιστα έλειπε από την Ταϋλάνδη, στην οποία αποφάσισε να επιστρέψει τον Αύγουστο , οπότε και συνελήφθηκε χωρίς να ξέρει το γιατί. ( Χαράς την τύχη σου ρε Χάρη!). Μετα από πολλά βασανιστήρια , και με συμβουλές δικηγόρων παραδέχτηκε ενοχή ώστε να έχει την ελάχιστη ποινή και τώρα απλά περιμένει βασιλική χάρη.

Είναι πάντως πραγματικά οξύμωρη η περιπέτεια της λέξης «χάρη». Είναι γι'αυτούς «χάρη», ότι σε μας είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Και μια χάρη που αφορά μόνο την αποφυλάκιση, όχι το δικαίωμα κυκλοφορίας του βιβλίου. Και τον λένε και Χάρη τον ευλογημένο....

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Ιστορίας σπαραγμοί

Άκουσα την μαρτυρία του τούρκου στρατιώτη που εκτέλεσε το 1974 εν ψυχρώ δέκα συμπατριώτες μας αιχμαλώτους, χθες το πρωί στο αυτοκίνητο από το ραδιόφωνο. Δεν ξέρω αν οι υπόλοιποι οδηγοί στον αυτοκινητόδρομο είχαν ακούσει ειδήσεις, και πόσοι ήμασταν αυτοί που είδαμε μια γλοιώδη ουσία να υπερίπταται πάνω από τα κεφάλια μας και να καταλήγει στην τούρκικη σημαία απέναντι. Δεν ξέρω επίσης πόσοι ένιωσαν την ανάγκη να σκύψουν. Το σίγουρο πάντως είναι ότι το φτύσιμο του 19χρονου εθνοφρουρού στα μούτρα του εκτελεστή του, έκανε πολλά κεφάλια, που υποφέρουν χρόνια από κλασαυχενισμό, να σηκώσουν το κεφάλι λίγο ψηλότερα. Πολύ έξυπνα οι παρουσιαστές δεν έκαναν σχόλια και έβαλαν στη συνέχεια της εκπομπής το " Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα". Η συγκίνηση εντάθηκε.
Μέχρι που αλλάζοντας σταθμό, έπεσα σ'έναν άλλο όπου η παρουσιάστρια θεώρησε ότι τα πρώτα πρόσωπα από τα οποία θα θέλαμε να ακούσουμε σχόλια ήταν οι Πουργουρίδης και Χατζηγεωργίου. Μετά έναν "καρεκλικού τύπου" μονόλογο, τον οποίο οι συνομιλητές καλούνται να εκλάβουν ως πάσα για σχόλια, η παρουσιάστρια σώπασε για να πάρει τον λόγο ο Πουργουρίδης, ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας είπε " τί να κάνουμε αυτά έχει ο πόλεμος, και οι τουρκοκύπριοι έχουν υποστεί παρόμοια, οι δύο κοινότητες πρέπει να προχωρήσουν μπροστά" . Η γραμμή μου είχε ξεκινήσει να προχωρά. Έκλεισα το ραδιόφωνο. Δεν ήταν ανάγκη να ακούσω και τον δεύτερο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως και γιατί κάποιος ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ νιώθει την ανάγκη να εξισώσει τις δύο πλευρές (χωρίς να ισχυρίζομαι ότι δεν υπήρξαν θύματα στη τουρκοκυπριακή πλευρά και καθάρματα στη δική μας), όταν του ζητά κανείς ένα πρώτο σχόλιο σε μια είδηση που ρίχνει αλάτι στις πληγές των συγγενών αγνοουμένων και σκαλίζει τόσο επώδυνες μνήμες. Δεν είναι όλες οι στιγμές οι ίδιες και ούτε βάζεις την ίδια κασέτα να παίζει σε όλες τις περιπτώσεις. Δεν μπορείς ούτε να πολιτικολογείς ούτε να είσαι ιδεοληπτικός απέναντι στην ιστορία.
Και αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι μια ιστορία, στην οποία ο αφηγητής είναι και κατήγορος και δικαστής και ένοχος. Και πραγματικά τον συγχαίρω. Μπορεί τότε να μηνσυμπεριφέρθηκε ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος, συμπεριφέρθηκε όμως τώρα. Αντιλαμβάνομαι ότι η τούρκικη λογοκρισία και ανελευθερία θα του μετρά τα λόγια στο εξής και θα ασκήσει πάνω του υπέρμετρες πιέσεις για να σωπάσει. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι που στην δική μας πλευρά δεν θα υπάρξουν ικανές πιέσεις και διεργασίες ώστε να αναγκαστεί να πράξει το αντίθετο. Αγένεια και πρόκληση στο εσωτερικό και υπερβολική ευγένεια και υποταγή στο εξωτερικό επίπεδο. Τέτοια θα χαραχτηρίζαμε την κυπριακή πολιτική. Και την νοοτροπία στο καθημερινό επίπεδο μην πω. Μέχρι να ανοίξουν οι σκελετοί από μόνοι τους τις ντουλάπες.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Άρχισαν τα όργανα..

Διακόπτω για λίγο την παρουσίαση των κύπριων μπλόγκερς, για να σταθώ πολύ σύντομα στα πυροτεχνήματα προπαγάνδας και κακής πολιτικής που εξαπολύονται, όχι στις πρόβες της τελετής ορκωμοσίας του νέου πλανητάρχη, αλλά στις πρόβες αντοχής στις οποίες μας υποβάλλει τελευταία η κυβέρνηση με τις προκλητικές κινήσεις του υπουργού παιδείας, ο οποίος τελικά...γράφει ιστορία (απ'΄ολες τις απόψεις).

Επίκεντρο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι όπως φαίνεται η ιστορία. Αυτό κι αν είναι μεταμοντέρνο! Δεν απορρίπτεται μόνο το παρελθόν αλλά φτιάχνεται άλλο!!! Για κανένα άλλο μάθημα δεν ακούμε αλλαγές, σε κανένα άλλο ένας υπουργός (άσχετος με το αντικείμενο του μαθήματος) δεν συντάσσει συνταγολόγια και κανένα άλλο δεν φαίνεται να προσφέρεται για την άσκηση πολιτικής!

Και η εμμονή αυτή δεν αφορά μόνο τα σχολικά εγχειρίδια, αλλά και τις εγκυκλίους και τις ομιλίες, τις οποίες ακόμα λίγο και θα ζητείται από τους μαθητές να τις επισυνάπτουν στους προσωπικούς τους φακέλους και να δηλώνουν πίστη και υποταγή σ'αυτές (ούτε το κόκκινο βιβλίο του Μάο να ήταν). Αποφάσισε ο υπουργός ότι το 63 έδρασαν ελληνοκύπριοι εξτρεμιστές, πάει και τελείωσε! Αποφασίζομεν και διατάζομεν και λογαριασμόν δεν δίνομεν! Η Κύπρος πρέπει να μπεί στον γύψο μέχρι το επόμενο δημόψήφισμα, μόνο που που πρέπει το σπάσουμε και σε άλλο σημείο το κουτσό της ποδάρι, γιατί όταν κουτσαίνει είναι πιο χαριτωμένη και λέει ναι σε δεκανίκια και ξένες χείρες βοηθείας.

Δε θα σχολιάσω τώρα επί μακρόν το τουρκοκυπριακό πραξικόπημα κατά του κράτους με την μη ψήφιση των προϋπολογισμών, και τις δολιοφθορές της ΤΜΤ και τους θύλακες που δημιούργησε, τον αποκλεισμό (κάτι σαν Γάζα) των κατοίκων της Ομορφίτας και του Τράχωνα,τους βομβαρδισμούς με βόμβες ναπάλμ της Μασούρας, της Τηλλυρίας και των Κόκκινων,κτλ. Ο υπουργός αυτά τα παραδέχεται και τα συμπυκνώνει στα περί "τουρκοκύπριων εξτρεμιστών". Πρέπει όμως να μας πεί, ποιούς ακριβώς θεωρεί ως ελληνοκύπριους εξτρεμιστές . Τους Τραχωνίτες και τους Ομορφίτες που πήραν τα δίκανα και τα κυνηγετικά για να υπερασπιστούν τις οικογένειές τους; Και σκέφτηκε καλά όταν υπογράμμισε την δράση εξτρεμιστών ως παράλληλη εκατέρωθεν; Γιατί, αν δεν κάνω λάθος, και πριν από το 63 στο Κιόνελι, είχε εξαπολυθεί φοβερή σφαγή κατά των ελληνοκυπρίων από τουρκοκύπριους φανατικούς. Ο μακαρίτης ο Δημήτρης Ανδρέου είχε κάνει πριν χρόνια και ολόκληρα ρεπορτάζ μιλώντας με άγγλους στρατιωτικούς που θυμόντουσαν με αποτροπιασμό το θέαμα και ένιωθαν τύψεις που ανώτερες διαταγές δεν τους επέτρεψαν να εμπλακούν για να δώσουν τέλος. Και όλα αυτά όταν ακόμα διεξαγόταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ και στις συνομιλίες για το κυπριακό γινόταν προσπάθεια να εμπλέξουν ως τρίτο μέρος και την Τουρκία.

Αλλά θα μου πείς, τί θέση έχουν όλα αυτά σε μια εγκύκλιο για την ονομαστική του Μακαρίου. Συμφωνώ απόλυτα! Τί σχέση έχουν όλα αυτά και τα μπάζει τόσο άκομψα ακόμα και σε μια επετειακή ομιλία;

Αποδεικνύεται λοιπόν πως όταν γινόταν η μεγάλη συζήτηση για τα βιβλία ιστορίας, το θέμα δεν ήταν θέμα ανανέωσης της επιστήμης και εμπλουτισμού με καινούργια ντοκουμένα ,αλλά ζήτημα πολιτικής. Καθαρά πολιτικής. Γιατί, δεν νομίζω στην γιορτή του δέντρου, η ομιλία του υπουργού να βλέπει τα πράγματα και από την μεριά των εμπρηστών. Όλα αυτά γίνονται μόνο για την ιστορία. Και όχι τυχαία. Το παρελθόν υποδεικνύει τον σχεδιασμό του μέλλοντος και όταν για το μέλλον που επιθυμούν μερικοί δεν προσφέρεται το "παρόν παρελθόν", τότε το κόβουν και το ράβουν στα μέτρα τους. Πάλι καλά που κανένας μαθητής δε προσέχει τις ομιλίες των υπουργών και τα βιβλία ιστορίας χρησιμεύουν μόνο για σκονάκια. Οι έξυπνοι μαθητές δεν τρώνε κουτόχορτο και οι κουτοί δεν είναι σε θέση να θυμούνται τί γράφει ένα βιβλίο όταν τελειώσει το διαγώνισμα. Το ίδιο ισχύει και για τους καθηγητές.

Μήπως τελικά είμαι πολύ αισιόδοξη;Όπως και να'χει εγώ μόνο σαν τσίρκο το αντιμετωπίζω το θέμα, γιατί για μένα, η παιδεία αποκτιέται όταν ξεφύγει κανείς από τα γρανάζια της εκπαίδευσης. Με αυτόβουλες ενέργειες του καθενός να κινηθεί πέραν την καθεστημένης και επιβαλλόμενης γνώσης και να αναζητήσει μια σφαιρική επιμόρφωση του σε κάθε τομέα του επιστητού και ιδιαίτερα της ιστορίας. Γιατί μόνο η ελευθερία οδηγεί στη γνώση και μόνο ο διάλογος την σφυρηλατεί. Φασισμοί, προπαγάνδες, επιβολές, γίνονται ανεκτά και εφαρμόζονται μόνο σ'αυτούς που τους ταιριάζει να τους συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο. Όλοι οι υπόλοιποι γελούν και αποστρέφουν το πρόσωπο προς καθαρότερους ορίζοντες. Μακριά από την τοξικότητα της πολιτικής προπαγάνδας.

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2009

"Αρχή σοφίας, ονομάτων/μπλογκεράδων επίσκεψις" (μέρος Β'+Γ+Δ+Ε) UPDATED

Παρόλο που αλλιώς το είχα σχεδιάσει, λέω στο δεύτερο αυτό μέρος να ασχοληθώ με την κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Ένας μικρός οδηγός προς τους αρχάριους ναυτιλλομένους που ξεκίνησαν οι κάφροι αλλά δεν τον συνέχισαν. (Έμειναν στην αφεντιά μου). Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας τους συστήσω ως καλή οικοδέσποινα:

Ας τους πάρουμε αλφαβητικά:

Aceras Anthropoforum


Ο Ακέρας ευδοκιμεί σε καφκάλλες και είναι σπάνιο φυτό με κυπριακές ρίζες. Τολμά και σχολιάζει σε "επικηρυγμένα" μπλογκς (σαν το παρόν), και παρόλη τη ξηρασία έχει πάντα ένα καλό λόγο να πεί. Ανθίζει ενίοτε με παραμύθια και ιστορίες. Υπερασπιστής αδυνάτων, ανθρώπων και φυτών, ξέρει να εκτιμά όσα βρίσκονται στο περιθώριο αλλά όταν τον πιάσουν τα πολιτικά και τα οικολογικά του, τα άρθρα του είναι απροσπέλαστα στους μη κατέχοντας. Ομολογώ ότι στις αρχές νόμιζα πως το ψευδώνυμο του σήμαινε ότι είχε υπολογιστή acer και ότι θεωρούσε το μπλογκ του ενα forum ανθρώπων. Τελικά επρόκειτο για φυτό ονόματι " Aceras anthropoforum".

Αδαής.

Κατα κόσμον Λάκης Φουρουκλάς.Αυτοεξόριστος λογοτέχνης που διαμένει στην Τσαιγκ Μαϊ Έχει μπλογκς και ως επώνυμος και ως ψευδώνυμος. Έχει επίσης μπλογκ αφιερωμένο στα προβλήματα του Αφρικάνικου κόσμου και στην κουλτούρα τους. Το πρώτο κυπριακό μπλογκ στο οποίο πάτησα το πόδι μου, ακολουθώντας κάποιο λινκ. Ομολογώ ότι κάποια διηγήματα του δεν μου άρεσαν στις αρχές και του το είπα με ίσως άκομψο τρόπο.Κάποια άλλα του όμως είναι εξαιρετικά. Μανιώδης φωτογράφος με εμμονή στις αγορές της Τσιαγκ-Μαϊ. Αγαπημένη του φράση " Μέρα-καλή".

Ανευ- Ορίων

Ο μουασίλης της κυπριακής μπλογκόσφαιρας. Προτού αποκτήσει δικό του μπλογκ (στο οποίο μετρά αριθμητικά τις αναρτήσεις λες και πρόκειται να πληρωθεί για κάθε μια απ'αυτές) είχε διατελέσει μανιώδης σχολιογράφος (αντίθετα από την ρόουζ που εν μια νυκτί έγινε και μπλογκερού και μανιώδης σχολιογράφος). Τον "πρωτοσυνάντησα" στο μπλογκ της δασκαλούας, όταν΄το μπλογκ μου είχε τον τίτλο " Παραμεθόρια κι οριακά". Μου την βγήκε με το "Άνευ Ορίων" που του έμεινε. Συνηθίζει να χτυπά κάρτα μετά από κάθε το σχόλιο γι'αυτό και θα δείτε να σημειώνει την ημερομηνία, την ώρα, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα κάτω από κάθε σχόλιο. Εξαιρετικά ενοχλητικός και ακαταπόνητος φορέας της κυβερνητικής προπαγάνδας με ένα εξαντλητικό ωράριο. Είρωνας, ακούραστος και προφανώς με πολύ ελεύθερο χρόνο. Συνοδεύεται ενίοτε από τους Μιχάλη και Κυριάκο, παρόλο που μπορεί και μόνος τους να παίξει σε όλες τις θέσεις. Αγαπημένη του φράση "η συμπαθέστατη κατά τα άλλα Δοκησίσοφη".

Απόστολος

΄Επιμελητής ύλης του "ες γην εναλίαν" και απόστολος στην πατριδοκαπηλεία. Θεωρεί ότι όλοι οι εθνικόφρονες είναι κρυφοσοσιαλιστές και στενάζει για το ότι οι αριστεροί δεν είναι αριστεροί όσο θα έπρεπε. Στο μπλογκ του θα δείτε φωτογραφίες του Λυσσαρίδη και του Τσε Γκεβάρα καρρέ-καρρέ, και έχει για έμβλημά του την σημαία των Φιλικών. Σβήνει σχόλια της υπογράφουσας, κυρίως όταν είναι ευγενική. Ειδικεύεται στην ανάρτηση άρθρων από τον Φιλελεύθερο. Καλύτερα μην τον ρωτάτε επί του θέματος γιατί, πέρα από την ανάρτηση δεν ξέρει και κάτι να απαντήσει. Αντιθέτως οι σχολιαστές του μπλογκ του στήνουν τοίχο μπροστά από την εστία του, καλύπτοντας τα αχαμνά τους με την ανωνυμία. Συνήθεις περσόνες κρούσης, η zatoichi και πλήθος ανώνυμοι. Αγαπημένη του φράση:
"όπως είπε ο Λυσσαρίδης"


Δασκαλούα

Ένα πολύ καλό μπλογκ με θέματα εκπαιδευτικά, προσωπικά, μουσικά και άλλα, αλλά αλλά " closed for the season". Η ιδιοκτήτρια του το έκλεισε για αδιευκρίνιστους λόγους. Υπάρχει ως μουσειακό έκθεμα, με τις τελευταίες ευχαριστίες της στους συμφάγοντας μετ'αυτής οψαρίων εις τινά παραλιακή, μάλλον της Λεμεσού. Τελευταία ανήρτησε έναν απολογητικό λόγο για την μέχρι τώρα μπλόγκιγκ πορεία της λέγοντας " εν επήρα τζιαι το μπλόγκιγκ ποττέ στα σοβαρά, με την έννοια του να θωρώ τζιαι να ξαναθωρώ το κείμενο πριν να το ανεβάσω στο ίντερνετ". Μάλλον κάποιος της την είπε,ή θέλει να κάνει ακαδημαϊκή καριέρα και τώρα θα τα περνά όλα από ψιλό κοσκίνισμα. (Νομίζω η στάση της tubemap στο προτελευταίο της ποστ, θα βοηθούσε την δασκαλούα να αποενοχοποιήσει την ενασχόλησή της με το μπλόγκιγκ). Αγαπημένη της φράση : "He who can't do, teaches".

Δρακούνα
Η βασίλισσα της πρόκλησης. Ξέρει να προκαλεί με αναρτήσεις κοροϊδευτικές και αποκαλεί όσους αντιδρούν ανεγκέφαλους. Συνήθως όμως (όπως και ο Απόστολος) δεν απαντά η ίδια αλλά οι πολυπληθείς θαυμαστές της. Διαπρέπει σε ποστ με αφορμή εθνικές επετείους, κηδείες και άλλα επίκαιρα, αποκαθηλώνοντας τους πρωταγωνιστές. Επιδέξια είρωνας, αμολά φοβερές ατάκες και πολύ συχνά αυτοσαρκάζεται για τον καινούργιο της ρόλο ως μητέρα επιμένοντας να μην την βλέπουμε απλά ως τέτοια. Μας υπενθυμίζει συχνά τα πτυχία της και επιλέγει αυτό λέμε στα κυπριακά "κοντροβέρσιαλ" θέματα υιοθετώντας ακραίες θέσεις που προκαλούν ακόμα πιο ακραία σχόλια. Προς τιμήν της δεν έχει διαγράψει ποτέ κανένα. Τελευταία διακρίνεται και ως δημιουργός βίντεο στο youtube και συγγραφέας νουβέλων γεμάτες από "τεχνικές λεπτομέρειες" που μόνο μια νεόπλουτη Λευκωσιάτισσα ξέρει σε βάθος. Αγαπημένες της φράσεις: όσες είναι γραμμένες στα αγγλικά.


Διάσπορος.

Καλά αλφαβητικά έπρεπε να είναι πιο πάνω αλλά όπως θα έλεγε κι ο ίδιος σε άπταιστην κυπριακήν "λέηντις φέρστ" . Μια νησίδα δροσιάς (άλλος έχει το όνομα και άλλος την χάρη) στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Προτού δημιουργήσει ποστ, διετέλεσε κι αυτός σχολιογράφος με καυστικά σχόλια επί της κυπριακής νοοτροπίας με τη ματιά ενός ανθρώπου της διασποράς. Μουσικός το επάγγελμα και ερασιτέχνης ποιητής με την αισθησιακή έννοια, διερμηνεύει τον γύρω του κόσμο με χιούμορ, ευαισθησία και λυρισμό. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η συνομιλία των δύο κουλτούρων, κυπριακής και αμερικάνικης στις αναρτήσεις του και η φυσιολατρεία του. Δεν έχει αναστολές να χώσει μια γαλοπούλα ελεύθερας βοσκής στο φούρνο με τα "πόθκια ισιαπάνω". Γράφει σε μια κάπως απηρχαιωμένη κυπριακή διάλεκτο αλλά δεν δέχεται να του κάνουν αρνητικές κριτικές σε οτιδήποτε γράφει. Ίσως και να μην είναι και αναγκαίο αφού πολλά τα παραδέχεται κι ο ίδιος (αλλά συνεχίζει να έχει αλλεργία όταν του τα τονίζουν άλλοι-όπως οι περισσότεροι από εμάς). Αυτό δεν οφείλεται σε εγωϊσμό αλλά σ'έναν ιδιόμορφο παλιμπαιδισμό. Παρ'όλα αυτά δεν παει από του να είναι ευχάριστος και αξιαγάπητος. Και όταν το λέει αυτό μια Δοκησίσοφη, σημαίνει ότι..το έχει το x-factor...mmm?Αγαπημένη του φράση " να'σαι καλά!"

Δρ.Psychia

Που την θυμήθηκα τωρά τούτην? Τέλοσπάντων, γιορτινές μέρες είναι ας πούμε καμιά καλή κουβέντα. Παρόλο τον αυτοσαρκασμό του ψευδωνύμου, όπως και αυτού της sike, το κοριτσάκι είναι μια χαρά κοριτσάκι. Καμία σχέση με ψυχοπαθείς. Και άμα λεμε καμία, Καμία. Μακριά από μας με μετριασμό αποκλεισμένοι. Πρόκειται για 25 χρονη ψυχίατρο αποφοιτήσασα απο τον προσφιλή (μαζί με την Βουλγαρία και την Αγγλία) φοιτητικό προορισμό των Κυπραίων, την Ουγγαρία. Η πρώτη που διέγνωσε από ποια ψυχασθένεια πάσχει η δοκησίσοφη. Αρέσκεται σε προσωπικές (ανιαρές) ιστορίες με ην ίδια πρωταγωνίστρια στην οποία παλεύει να δώσει ένα χολιγουντιανό προφίλ τύπου
"Bridget Jones'diary", μη παραλείποντας να εκθειάζει...τα προσόντα της, τα οποία εκθιάζουν και άπειροι θαυμαστές. Παρόλο το χιούμορ των ποστ ενοχλείται φοβερά όταν οι σχολιαστές επιχειρούν το ίδιο και τους αποκλείει με μετριασμό. Σιχαίνεται τους χοντρούς και τις χοντρές και σκέφτεται να εισηγηθεί ψυχασθένεια που να σχετίζεται με την παχυσαρκία. Παρόλες τις σπουδές της, ακόμα να της πεί κάποιος ότι ένας στοιχειώδης κανόνας της δημοκρατίας, απαιτεί όταν μιλάς για κάποιον και του αφιερώνεις και δύο ποστ, τον βγάζεις από τον μετριασμό για να πεί την γνώμη του. Αγαπημένη της φράση " η psychia τότε"


ελατοχελίδονο

Αργόσχολος φοιτητής της Αγγλίας. Γράφει ποστ μόνο όταν έχει εξετάσεις. Τα καλοκαίρια, όταν έχει πανσέληνο, ακούει κανάλι 6.

Εντελέχεια

Εκ Πάφου ορμώμενη, λακωνική και περιεκτική στις αναρτήσεις. Βασικό στοιχείο οι εικόνες, γύρω από τις οποίες περιστρέφεται συχνά και το θέμα. Τελευταία είτε στερείται έμπνευσης είτε απλά έχει καλύτερα πράγματα να κάνει. Μάλλον πρόκειται περί ατόμου που βαριέται εύκολα και γι αυτό την κατανοούμε απόλυτα. Μα απόλυτα.


Ζαππατίστας


Το "πνεύμα της αναρχίας" στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Ελλαδίτης, διετέλεσε φοιτητής του Πανεπιστημίου Κύπρου, το οποίο κατάφερε να τον απαλλαχτεί δίνοντας του πτυχίο το καλοκαίρι. Τα ποστ του σατυρίζουν την επικαιρότητα, ή διεκτραγωδούν τις εμπειρίες που είχε στην Κύπρο. Απρόβλεπτη η θεματολογία του : ένα ποστ με πολιτικές αναλύσεις, μπορεί και να ακολουθήσει ένα ποστ με τους στίχους του αγαπημένου του τραγουδιού.


Ηλιόδεντρον


Ποιητικό μπλογκ με ιδιοκτήτρια μια φευγαλέα παρουσία, εκ Λεμεσού ορμώμενη, που όπως διακριτικά εμφανίζεται, έτσι διακριτικά εξαφανίζεται. Ένα μπλογκ με συνέπεια στο ύφος και στη θεματολογία. Διετέλεσε επισκέπτρια παλαιών μπλογκς όταν η γράφουσα ήταν σε καλύτερες φάσεις. Ξέρει να υπερασπίζεται και να τιμά φασματικές έστω φιλίες και ποιητικές συγγένειες. Αγαπημένη φράση: "θέλω να ξέρεις".

Idiot mouflon

Μινιμαλιστικό μπλογκ απ'΄ολες τις απόψεις. Παρότι ο ιδιοκτήτης παλεύει να διαμορφώσει το προφίλ του αναρχικού και του χαλαρού, έκανε ολόκληρη εκστρατεία, κλαιγόμενος δεξιά αλλά κυρίως αριστερά, για το χάλι στο "τσαρδί" του από την "τρελλή την δοκησίσοφη, την ψυχοπαθολογία της οποίας δεν θέλει να ενθαρρύνει δίνοντας της το δικαίωμα να κάνει πλάκα (που ξανακούστηκε)". Στην εκστρατεία συμμετείχε φιλικά και ο Λεξιπένητας, φορώντας ένα πλακάτ με το σύνθημα "Ναι στα Dokisisofi-free blogs"
(το "Ναι" ήταν από προηγούμενη αποτυχεμένη εκστρατεία και το κράτησαν) .Αποδελτιώνει σχόλια της δοκησίσοφης από το μπλογκ του Αντίχρηστου και γυρίζει διάφορα μπλογκς κολλώντας τα ξεκομμένα από την διεύθυνση, μην τυχόν και τον κατηγορήσει κανένας ότι απολαμβάνει να διαβάζει το μπλογκ ενός πρωτοπόρου. Γενικά έχει ανασφάλειες και εμμονές αλλά έχει φοβερό γούστο στη μουσική αυτό είναι αλήθεια. Επίσης, παίζει με τις λεξούλες και τις χρωματίζει θεωρώντας τις αναρτήσεις του ως τα μουροχαβλικά γκράφφιτυ ενός σαραντάρη. Μια φορά κάθε τόσο γράφει και κάτι θεωρητικό και φευγάτο που το πογιατίζει με μανία. Αγαπημένη του φράση "το τσαρδί μου"

Κυριάκος
Μπλογκ στο οποίο δεσπόζουν βιντεάκια από το youtube και σκίτσα (αν και μετά τον θάνατο του τέως προέδρου, ο ιδιοκτήτης του ιστολογίου κατέληξε χωρίς εχθρό και παραμέλησε το ιστολόγιο του). Καλύτερα μην τον ρωτάτε ούτε αυτόν σχετικά με το περιεχόμενο των διαλέξεων που ανεβάζει. Δεν έχει ιδέα. Τώρα γιατί ασχολείται;Απορίας άξιον. Αποφεύγει τα κείμενα, διαπρέπει όμως ενίοτε ως σχολιογράφος στα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη με προσβλητικά σχόλια. Το παίζει άθεος αλλά το βρίσκει δύσκολο να απαλλαγεί από την μεταφυσική μιας καθοδηγούσας αρχής. (με άλλα λόγια δεν ξέρει τί του γίνεται). Πιστεύει ακράδαντα ότι η αγάπη προς τα ζώα συνεπάγεται..μισανθρωπισμό (όπως ευθαρσώς δήλωσε σ'αυτό εδώ το μπλογκ) Τελευταία μαστίζεται και από άλλες συνωμοσιολογικές εμμονές που αφορούν διπλές ταυτότητες σχολιογράφων και μπλογκεράδων. (θεωρεί ότι..δοκησίσοφη και Μενέλαος είναι ένα και το αυτό!!!!!) Αισθάνεται ότι υπάρχει μόνο ως κολαούζος και γι αυτό θα τον δείτε να παίζει τον ρόλο του συνηγόρου άλλων μπλογκς σε σημείο που να έχει άποψη ακόμα και για τα λινς του κάθε μπλογκ. Περίεργη φάση υπαρξιακής ανασφάλειας και ψευδοφιλοσοφικής επιδειξιομανίας.
Αγαπημένη φράση "καλά λένε τελικά ότι.."

Κακομούτσουνος


Παρόλο τον τίτλο του μπλογκ και το μότο του , εντούτοις το ψάξιμο του ιδιοκτήτη μένει μέχρι εκεί. Από τα πιο ανιαρά και ανάλατα μπλογκς στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Μάλλον διευθύνεται από βαριεστημένο μεσήλικα δημόσιο υπάλληλο εκ Λεμεσού ορμώμενο εκτοπισθέντα από την Αμμόχωστο.Οι αναρτήσεις του είναι μινιμαλιστικές, περιορισμένες, σαν κοπάνα από αγγαρεία που καταλήγει να είναι κι αυτή αγγαρεία. Εξ ου και η εικασία μου ότι πρόκειται περί δημοσίου υπαλλήλου. Έχει τις ίδιες ανάγκες του "συνανήκειν" (κομματικού και όποιου άλλου παρέχει ασφάλεια) με τον Κυριάκο γι'αυτό και φροντίζει να είναι συνεπής στην συνμπλογκική νομιμοφροσύνη μέ την συναντίληψη περί των κοινών εχθρών. Εννοεί τα σχόλια που του γράφουν στο μπλογκ σαν φιλοφρονητικές επισκέψεις με σοκολατάκια, γι'αυτό και ερωτήσεις να του θέσουν και προκλήσεις να του κάνουν, απαντά σε όλους συλλήβδην, με το βαριεστημένο "σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια". Μάλλον η αφυπηρέτηση αργεί.



(συνεχίζεται)

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

Χρόνια πολλά και φούξια!




Σαν παιδί που το βάζουν με το ζόρι να φάει το φαγητό του, αναγκάστηκα κι εγώ να παρακολουθήσω την "Αίγια Φούξια", αφού ο Αντένα χτες, από το πρωί μέχρι το βράδυ, επιδόθηκε σε μαραθώνιο προβολών , σε σημείο που να το βαρεθεί η ψυσιή μας. Ομολογώ, ότι έχω κατακριθεί απ’όλους, γνωστούς, φίλους και εχθρούς, γιατί προηγουμένως στάθηκε αδύνατο να αντέξω να παρακολουθήσω πάνω από 5 λεπτά. Θα μου πείς αν δεν έβλεπα ειδήσεις (αραιά και που) και αν δεν είχα και το ντιβιντί δεν θα την άνοιγα καθόλου την τηλεόραση. Όμως το προσπάθησα. Όλοι με έπειθαν ότι «δεν θα κρατιόμουν από τα γέλια», ότι ήταν κάτι «χαλαρό» και «ευχάριστο». Μάλλον τους έχω δώσει την εντύπωση ότι κάτι τέτοια με ελκύουν. Γιατί άραγε;

Που λέτε. Είδα αρκετό. Ας αφιερώσω λοιπόν λίγο χρόνο από την ζωή μου να δώσω τη δική μου ερμηνεία στο γιατί η σειρά κάνει «τρελλά νούμερα». ( «Αργία μήτηρ πάσης κακίας που λένε»). Το σήριαλ γενικά βασίζεται σε αναχρονισμούς οι οποίοι σε συνδυασμό με βαριά κυπριακά κάνουν τον Κυπραίο προφανώς να γελά. (μπράβο αυτοσαρκασμό..) Παίρνουν λοιπόν την επικαιρότητα και φτιάχνουν αναχρονιστικές ατάκες. Ο Κυπραίος, νιώθει να έχει ξεπεράσει το χωρκάτικο του υπόβαθρο, και αισθάνεται ανώτερος καθώς είναι μέτοχος της «εξέλιξης» και της «προόδου» που δεν ταιριάζει στο περιβάλλον ενός χωριού. Οι σεναριογράφοι παίζουν έξυπνα με την συμπλεγματική αυτή ανάγκη του Κυπραίου. Δεν μπορώ να φανταστώ άλλο λόγο που να προκληθεί γέλιο από τις «ατάκες». Γέλιο προκαλείται επίσης (όπως και σε άλλα σήριαλ) από την διακωμώδηση των ομοφυλοφίλων κάτι που απηχεί πάλι τον συντηρητισμό των Κυπραίων ως πολίτες μιας «πρότυπης» κοινωνίας αποκλεισμού και διακρίσεων.

Σπασμωδικές προσπάθειες δημιουργίας καρικατούρων, όπως η αποκλίνουσα «πελλοΜαλού», η ραδιούργα «Ορθοδοξία» , ο πελλοπαπάς (δοκιμασμένη συνταγή από τις «Ιστορίες του χωρκού»), ο τρελλός του χωριού (μάλλον από το «Καφέ της Χαράς»- μόνο που ο δικός μας ούτε ένα τσιατιστό δεν ξέρει να πει), είναι οι πρωταγωνιστικές φιγούρες που τις στηρίζουν ικανώς οι ηθοποιοί. Αλλά μέχρι εκεί. Η πλοκή παραπαίει, η φάση θυμίζει ερασιτεχνικό θεατράκι γυμνασίου, και αρκετά κουραστικές είναι οι απεγνωσμένες προσπάθειες των ηθοποιών και των σεναριογράφων να μας κάνουν να γελάσουμε με σφήνες αναχρονισμών, επικαιρικών σχολίων και άλλων τινών που απλά αποδεικνύουν ότι τα σενάρια «τώρα γράφονται» και δεν έχουν αυτό που λέμε «υπόθεση». Βέβαια σκέφτηκαν την υστάτη και έβαλαν και μια υποψία φόνου που ζητά διαλεύκανση και αυτό που αναμένουμε είναι μια ομάδα 5 ατόμων να την εξιχνιάσουν και να γλυτώνουν από το τσάκωμα παρα πέντε. Καλά είμαι υπερβολική, δεν υπάρχει καμιά σχέση ανάμεσα στα δύο σήριαλ, απλά ένας φόνος ( ή και περισσότεροι), ένας έρωτας (ή και περισσότεροι), ένας κακός (ή και περισσότεροι), πολλοί καλοί (ή και ένας), είναι πράγματα αναμενόμενα. Και στην Κύπρο, όπως το κατάλαβαν και στη σειρά, αναμενόμενα από τον θεατή είναι και η διακωμώδηση των αγροτικών καταβολών των μικροαστών, και η γελοιοποίηση των κλασσικών κατηγοριών του κοινωνικά διαφορετικού ( ομοφυλόφιλοι, παπάδες, χοντρές, αγαθιάρηδες κτλ). Ξέρουν σίγουρα καλά το χαμηλό αισθητήριο απόλαυσης και γέλιου του Κυπραίου που δυστυχώς αρέσκεται στα παραπάνω και είναι σίγουρο ότι η σειρά θα συνεχίσει να κάνει και να βγάζει νούμερα. (συνήθως το γούστο μου κινείται αντίθετα από το κοινό, είναι γεγονός).

Εγώ πάντως το βρήκα ανιαρό και αν δεν ήταν ενδιαφέρουσα η μουσική επένδυση , ίσως να σήκωνα την κολάρα μου από την καρέκλα και να άλλαζα σταθμό (γιατί το τηλεκοντρόλ το διέλυσα παρακολουθώντας το CNN να μας λέει οτι το κυπριακό πλοίο με τους γιατρούς του κόσμου έθεσε σε κίνδυνο το ισραηλινό κανονιοφόρο που έκανε ελιγμούς «προσπαθώντας το το αποφύγει» και μετά από μια «απότομη στροφή» το χτύπησε. Ίσως θα έπρεπε να δανείσουν λίγη φαντασία και στους σεναριογράφους μπας και φτιάξουν οι τελευταίοι μια πλοκή της προκοπής).

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΣΠΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΖΟΚΟΥΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ;;;;;;;;;

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου