Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

σαβου(α)ρ βίβρ

Πρέπει να μάθω να βρίσκω νόημα στο να μην βρίσκω νόημα.
Να βυθίζομαι στο τίποτα χωρίς αντιστάσεις


Αλλιώς δεν παλεύεται

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Τελικά

Μερικοί άνθρωποι ζουν για να επιβεβαιώνουν αυτό που πιστεύεις γι'αυτούς.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Αφιερωμένο..




Μουσική: Ωχρά Σπειροχαίτη
Στίχοι:Κώστας Καρυωτάκης


Δικοί μου οι στίχοι απ' το αίμα μου παιδιά
μιλούνε μα τα λόγια σαν κομμάτια
τα δίνω απ' την ίδια μου την καρδιά
σαν δάκρυα τους τα δίνω απ' τα μάτια

Πηγαίνουν με χαμόγελο πικρό
αφού τη ζωή ανιστορίζω τόσο
ήλιο και μέρα κι ήλιο τους φορώ
ζωή να τα 'χουν όταν θα νυχτώσω

Το γέλιο του απαλότερου σκοπού
το πάθος μάταια χύνω του φλαούτου
είμαι γι αυτούς ανίδεος ρήγας που
έχασε την αγάπη του λαού του

Πηγαίνουν με χαμόγελο πικρό
αφού τη ζωή ανιστορίζω τόσο
ήλιο και μέρα κι ήλιο τους φορώ
ζωή να τα 'χουν όταν θα νυχτώσω


Και ρεύουνε και λιώνουν και ποτέ
δεν παύουνε σιγά σιγά να κλαίνε
αλλού κοιτώντας διάβαινε θνητέ
λήθη το πλοίο σου φέρε μου να πλένε

Πηγαίνουν με χαμόγελο πικρό
αφού τη ζωή ανιστορίζω τόσο
ήλιο και μέρα κι ήλιο τους φορώ
ζωή να τα 'χουν όταν θα νυχτώσω

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Ππρόπλεμαν

Αγάπη είναι να κρύβεις
αγάπη είναι να κρύβεσαι

ένα κοπάδι που διασχίζει έναν αγροτικό δρόμο
με τη ζεστή μηχανή του αυτοκινήτου σου σε αναμονή

με τη μαγκούρα του ο βοσκός και στο δεξί χέρι το μόπαηλ
ο πίσω δυσανασχετεί, κορνάρει με μανία


δυό πρόβατα ξεκόβουνε, μπροστά τρέχουν τα υπόλοιπα
το τελευταίο σέρνει το ταίρι του -σημάδι κακής γέννας-
ανάμεσα στα πόδια του σέρνεται σαν υπερμεγέθης μαστός

( Αγάπη είναι να μην κρύβεις
Αγαπη είναι να μην κρύβεσαι)

Προσκολλάται στο συνοδοιπόρο του
προσπαθεί να τον προλάβει
σκοτάφτει, πονάει, σηκώνεται
ο συνοδοιπόρος με την ματιά καρφωμένη στο κοπάδι

"Ππρόπλεμαν" σου λέει ο τουρκοκύπριος βοσκός, όταν τον ρωτάς

του δείχνεις τον κακοφορμισμένο, βρωμισμένο πλακούντα που σέρνει η κακογέννητη προβατίνα

"ππρόπλεμαν" και με ένα ξεδοντιάρικο αγαθό χαμόγελο
καταδιώκει με την μαγκούρα το ζευγάρι που ξέκοψε

η προβατίνα, αδύνατο να ακολουθήσει
μπερδεύονται τα πόδια της, γκρεμίζεται
μέσα στη σκόνη τα πόδια της αδύνατο αν σηκώσουν το κορμί της
σκύβω το κεφάλι
ο συνοδοιπόρος
πρόλαβε επιτέλους την γοργή πορεία των υπολοίπων

"Μπρρρρρρρ" (ο βοσκός)
"μπρρρρρ" (η μηχανή σου)

Ππρόπλεμαν

(να κρύβεσαι)

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Σήμερα

έκαμες με τζιαι γέλασα

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

hominia: vale eidiseis
hominus: ti?
hominia: pali lythike to nypriako
hominus: den to edesan kala pali?
hominia: nai kai tous efige
hominus: pou pige?
hominia: mia tsarka sto aigaio
hominus: kales psaries afti tin epoxi
hominia: nai

Ο Χόμινους απολάμβανε τέτοιου είδους διαλόγους. Τέτοια λογοπαίγνια, τον έκαναν χρωματίζει χιουμοριστικά ότι πιο απευκταίο ζούσε τους τελευταίους μήνες. Ανασφάλεια, συγκρούσεις, δυσλειτουργικοί θεσμοί στο νέο κράτος, μίζες, γελοίες σπασμωδικές προπαγάνδες σε τηλεοράσεις, σχολεία, σωματεία. Επιχορηγημένα από διεθνείς οργανισμούς προγράμματα, προσπαθούσαν να πείσουν τους πάντες ότι ζούσαν το μεταβατικό στάδιο προς την ευνομία, όπως ακριβώς ο Χόμινους προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του ότι όλα όσα ζούσε ήταν περαστικά. Σύντονα τα μέσα με τα έξω. Ανασφαλής, με δυσλειτουργικούς περιστασιακούς δεσμούς, να λαδώνει φίλους, συνεργάτες, υπαλλήλους, με γελοία, σπασμωδικά ξεσπάσματα κοινωνικότητας.

hominus: kala as to mazepsei kaneis kai den kserei kai kolympi
hominia: tosa swsivia, ti ta ekane? oi navagoswstes?
hominus: ta swsivia ta piran alloi ( gia ton kopo tous pou mas to elisan) san maksilarakia sto aeroplano kathws efevgan gia Amerikes,Agglies Elveties kai ta resta
hominia: nai alla erxontai kathe kalokairi gia diakopes kai gia na mas peisoun oti agapane tin Nypro perissotero apo emas pou menoume edw
hominus: allo afto
hominia: ti allo, as mas dwsoun tora ta fwta tous
hominus: papse re..
hominia: kai oi navagwswstes?
hominus: theleis na epemvoun?
hominia: oxi vevaia
hominus: :PP
hominia: :s
hominus: miso lepto
hominia: ki allo edw, ena

H Χομινία άναψε τσιγάρο και αφουγκράστηκε τους γδούπους που ακούγονταν στο πάνω διαμέρισμα. "Μάλλον έχουν σηκωθεί από τραπέζι". Ένα παράθυρο από δίπλα έκλεισε δυνατά.
Κάτω στο δρόμο, σειρήνες, φασαρία, φωνές. Δεν σηκώθηκε από τη θέση της μέχρι που ένας θόρυβος εκκωφαντικός, την έκανε να καλύψει τα αυτιά της και να πέσει στο έδαφος. Δεν ξέρει γιατί, με ποιό αντανακλαστικό κρύφτηκε κάτω από το τραπέζι. Τα επόμενα λεπτά την βρήκαν να κοιτάζει ένα σύρμα με τρόμο.



( συνεχίζεται)

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Αναλογικά

Έβλεπα τις ειδήσεις τις προάλλες και άκουσα την θρυλική είδηση της διακοπής παροχής επιδόματος σε ένα παιδάκι, επειδή αυτό βρίσκεται στην εντατική "και δεν χρειάζεται λεφτά"(!!!!!!!) . Και έρχομαι και ρωτώ:Με την ίδια λογική, γιατί να πληρώνουμε φόρους στην κυβέρνηση για την άμυνα, αφού, όπως το άπέδειξε και η παρέλαση προχθές), δεν "σπαταλούνται" λεφτά σε δαπάνες για την άμυνα;;;;





Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Και τι θα μείνει...



Ένας μεσημεριάτικος ύπνος στον καναπέ με την τηλεόραση και το στόμα ανοιχτά.
Ένα χαμόγελο συγκατάβασης που ανταλλάσσεις με αγνώστους χωρίς κανένα απολύτως λόγο.
Ένα αδέσποτο που σε ακολούθησε ένα απόγευμα ως την πόρτα του σπιτιού σου.
Ένα πνιχτό γέλιο σε σοβαρούς χώρους που σε αφήνει χωρίς αναπνοή.
Ένας εθνικός ύμνος που ψάλλεις με εκατοντάδες άλλους στις 25 του Μάρτη και την πρώτη του Απρίλη μετά την λειτουργία.
Η θέα της δύσης με σένα στο αυτοκίνητο να ακούς Τσαλιγοπούλου.

Αυτά.

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Δράματα

Με βαριά καρδιά ξεκίνησα δίαιτα και πήγα στο σουπερμάρκετ για τα σχετικά. Τελικά η δίαιτα στοιχίζει. Εκεί που ότι έβρισκες έτρωγες χωρίς να ασχολείσαι, τώρα πρέπει να διαβάζεις και τις ετικέτες. Τελοσπάντων, το πήρα απόφαση. Λίστα και περιορισμός.
Εκεί λοιπόν που μετρούσα την αντοχή μου στο κρύο, έχοντας μπροστά μου το ψυγείο με τα κατεψυγμένα, έρχεται ένας μικρός γεμάτος χαρά και μου λέει: "Ο παπάς μου πάει δουλειά". Και εκεί που νόμιζα ότι θα έκλαιγα μόνο για τα κρουασάν τα οποία προσπέρασα κάνοντας πως δεν τα ξέρω, δάκρυσα μετά από μια υποψία δράματος. "Εμέναν ο παπάς μου, πάει δουλειά". Πράγμα που σημαίνει δύο τινα: α) ότι ο παπας του διετέλεσε άνεργος, β) ήρθαν να ψωνίσουν γιατί ο παπάς τους πληρώθηκε. Αλλά και πολλά άλλα μπορεί να σημαίνει. Μπορεί και να μην σημαίνει και τίποτα. Αλλά αυτό θα συνέβαινε, αν μου έλεγε "ο παπάς μου πήγε δουλειά". Το "πάει" δηλώνει πανηγυρισμό για μια κατάσταση. Το "πήγε", επεξήγηση, ή επιχείρημα. Μια μέρα θα γράψω γραμματική των υπαινιγμών. Θα την ονομάσω:"η γραμματική των πίσω λέξεων". (Με συγχωρείτε ένα λεπτό, είδα ένα γνωστό, έρχομαι αμέσως πίσω).
- "Κρουασάν! Μα που χάθηκες βρε παιδί μου! Αλλαξες συσκευασία και δεν σε κατάλαβα! Η σοκολάτα μέσα είναι;".























(Δεν άργησα, άργησα;)

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Έχεις μέσον;

Συμπεράσματα σημερινής εκπομπής ( ρη ΚΑΠΙΤ ουλέησιον)

Οι εργοδότες είναι κρίμα γιατί οι Κύπριοι είναι ασύμφοροι.
Οι Κύπριοι να σκάσουν γιατί οι εργοδότες είναι κρίμα.
Το ζητούμενο του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους των εργοδοτών δικαιολογεί την απόλυση των Κυπρίων και την πρόσληψη ξένων που πληρώνονται ψίχουλα.
Η κατάσταση είναι έτσι αδιέξοδη.

Ας το δούμε όμως απλά ρε παιδιά το θέμα, για να δούμε τελικά αν είχε δίκαιο ο Φουρλάς να τους ευχαριστήσει ("πάρα πολύ") για τη συμμετοχή τους στο τέλος, όλων αυτών που προσπαθούσαν να μας πείσουν για τα πάραπάνω:

Εσείς αν ήσασταν εργοδότες θα νιώθατε καλά να κακοπληρώνετε, είτε Κύπριους, είτε ξένους;
Εσάς σας φαίνεται τόσο αναπόφευκτη η εκμετάλλευση των αλλοδαπών και η απόλυση των Κυπρίων; Το βρίσκετε κι εσείς τόσο ανέφικτο να επέμβει το κράτος;
Είναι η κατάσταση αδιέξοδη τελικά;
Και κάτι τελευταίο: είναι τόσο δύσκολο να χαμηλώνουν οι ακροατές την τηλεόραση όταν αποφασίζουν να επέμβουν τηλεφωνικά;

Σας ευχαριστώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ

Χαίρετε( κλαίγετε, το ίδιο τους κάνει)

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα (μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

"Τίποτα δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Τίποτα δεν είναι επιθυμητό. Τίποτα δεν αναμένεται. Κοπιάζω, κουράζομαι, αλλά πετυχαίνω τα πάντα εκτός από το να βρώ κάποιο νόημα. Δεν έχω κανένα κίνητρο για το οτιδήποτε.
Δεν πιστεύω, δεν προσδοκώ, δεν ελπίζω. Είμαι ελεύθερη; Δεν ξέρω. Νιώθω δέσμια μιας ανυπαρξίας, μιας προγραμματισμένης ακυρωτικά ταυτότητας, σαν ένα πειραματόζωο σε κλουβί που του έχουν στερήσει τη φωνή. Ίσως γι'αυτό να γράφω. Ίσως γι'αυτό"
Η Αννα κοιτάζει τον πρώτο τίτλο της ανάρτησης: "γέρο, γέρο βασιλιά'. Είχε ξεκινήσει το ποστ με σκοπό να εκφράσει τη δυσαρέσκεια της, για την απόλυση της από τη δουλειά. Να μοιραστεί τα συναισθήματα της με άλλους που πιθανόν να βιώνουν την ίδια ανασφάλεια και να νιώθουν να κομματιάζεται καθημερινά η ακεραιότητα και η αυτοπεποίθησή τους.
Τώρα, πως κατέληξε να καταλήξει στον κλασικό της μηδενισμό, ακόμα απορεί. Άνεργη και πάλι, ασχολούμενη με πάρεργα των οποίων την συνδρομή δεν θα μπορεί σε λίγους μήνες οικονομικά να επωμιστεί.
Ίσως αυτή η επαγγελματική αποτυχία να είναι μήνυμα. Σημάδι.

Δημοσιέυει την ανάρτηση. Βαζει μουσική. Τα γεγονότα της σημερινής μέρας, την βαραίνουν και την ακολουθούν σαν σκιές σ'ένα σκοτεινό σοκάκι. Κλείνει τα μάτια για λίγο. Το χτύπημα της πόρτας την τρομάζει. "Καλά, το κουδούνι δεν το βλέπουν;. Φοράει τις παντόφλες της και χαμηλώνει την ένταση της μουσικής. Ανοίγει και βλέπει μπροστα της τον Βαγγέλη.

( συνεχίζεται)

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Η Χομινία, έκλεισε με μανία την τηλεόραση. Μόλις που πρόλαβε να ακουστεί η κλισέ φράση "Ο πρόεδρος Παλάτ σήμερα" με την οποία ξεκινούν τον τελευταίο χρόνο τα δελτία ειδήσεων. Είναι ο δεύτερος χρόνος κατα τον οποίο η Ομόσπονδη Δημοκρατία της Νύπρου-Νίμπρις έχει ως πρόεδρο τον πρώην ηγέτη ενός πρώην παράνομου κρατιδίου. Η Χομινία στοχάζεται τον όρο "εκ περιτροπής". Τα στρογγυλά μάτια του φιλοξενούμενου της συνεχίζουν να είναι καρφωμένα στο πακέτο με την πίτσα. Φέτα φέτα, χωρισμένη μια ολότητα, όπως η χώρα της.. Ο καθένας και το κομμάτι του. Στο κέντρο μια τραπεζοειδής βάση. Τελικό ζητούμενο η κατανάλωση: "εγώ χρηματίζομαι, εσύ χρηματίζεσαι, αυτός χρηματίζεται".
"Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει,
κάτι που πάντα βρίσκεται σε αιώνια εναλλαγή"

Εναλλαγή, περιτροπή, σωτηρία ( εξαφάνιση, σύμφωνα με "το ιστολόγιο της Χάννας").Το ραδιόφωνο ξεχασμένο ανοιχτό στο χωλ, δίνει την δική του καθεστωτική ερμηνεία. Η Χομινία, αισθάνεται πολιορκούμενη, φυλακισμένη, όπως ακριβώς αισθάνθηκε στο άκουσμα του προεδρικού διαγγέλματος που ανακοίνωνε την διάλυση της νυπριακής δημοκρατίας και την μετατροπή της σε καντόνιο μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ένιωσε τότε το κάδρο της οθόνης να πέφτει στους τοίχους, να μετρά, να εντάσσει, να φυλακίζει, να ρίχνει τη σκιά του στα βιβλία της περί διεθνούς δικαίου, να βάζει μεζούρα στις πανεπιστημιακές της σημειώσεις, να καδράρει το πρόσωπό της, τον καταγάλανο ουρανό, να τετραγωνίζει τα πάντα. Πλέον, η δημοκρατία δεν ήταν παρά η ελευθερία στις απόφάσεις των κυβερνώντων. Σε τί λοιπόν διέφερε από τις δικτατορίες; Μάλλον στο ότι των τελευταίων προηγούνταν πραξικοπήματα, ενώ εδώ καθόλοα νόμιμες εκλογές.
Πλησίασε το παράθυρο. Ο συμμαθητής της ο Βαγγέλης, γερμένος στο αυτοκίνητο του, έσβηνε με κινήσεις τουϊστ το τσιγάρο με την σόλα του παπουτσιού του. Λίγο πριν την δεί να τον κοιτάζει αυτή πρόλαβε να κινηθεί γρήγορα προς τα πίσω. Δεν ήθελε να του χαρίσει το παραμικρό μειδίαμα, την παραμικρή χαιρετούρα. Αρπαξε μια μπύρα από το ψυγείο και κάθισε στον υπολογιστή. Το σκυλί, είχε κατουρήσει δίπλα από τον καναπέ και την κοίταζε. Από τη σκάλα ακούγονταν τα κλειδιά του Βαγγέλη να παίζουν ρυθμικά σαν θυμιάτισμα παπά. Το κάδρο ήρθε κι έδεσε με την οθόνη του υπολογιστή. Σαν ζαλισμμένος που ξαναβρίσκει την ισορροπία του, είδε ξανά τα περιγράμματα να επιστρέφουν στους αρχικούς τους όγκους. Η Χομινία είχε και πάλι ακινητοποιηθεί.

( Συνεχίζεται)

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Δοκησισοφίες

Μια έκφραση που μου κάνει εντύπωση και δεν την κατάλαβα ποτέ, είναι το ελληνικό "μου σώθηκε ο καφές" αντί για το "μου τέλειωσε ο καφές".
Είναι η σωτηρία λοιπόν, η απόλυτη κατανάλωση, η εξάντληση, η εξαφάνιση, το τέλος, ο θάνατος; Πώς κατέληξε το "σώζομαι" να είναι αντίστοιχο του "τελειώνω", "πεθαίνω", "έλλειψη", "απουσία";
Κι όμως. Καμιά φορά σώζεσαι όταν φεύγεις από μια κατάσταση, όταν λείπεις ενσυνείδητα. Τι κι αν η παρουσία σου ταυτιζόταν με την προσφορά και την τόνωση των υπολοίπων. Εσύ σώζεσαι μόνο όταν φύγεις. Ίσως σώζεσαι γιατί έδωσες όλο σου το είναι. Ίσως σώζεσαι γιατί η απουσία σου δεν είναι λυτρωτική για τους υπόλοιπους. Ξέρω γώ.. Πολύ ενδιαφέρουσα έκφραση το "μου σώθηκε ο καφές".. Δυσάρεστο για μας μεν, αλλά λυτρωτικό για τον καφέ.Δεν συμφωνείτε;

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Βρίσσεις;

"Μα εγώ πεινώ,μα εγώ διψώ, μα δεν διψώ, νυστάζω".

Πόσο με κουραζουν τα μούρμουρα τα πλάσματα, τα πουττοκλαμένα, που μια ζωή μας ζαλίζουν με βλακείες. ΚΌΡΗ ΜΟΥ! ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΟΥ ΕΝ ΤΟΥ ΜΟΛΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΓΕΛΟΙΑ, ΠΑΡΑΤΑ ΜΑΣ! Τα κοπελλούθκια σου, τα φουστάνια σου,΄οι τζοιλιές σου, τα στομάσια σου, τα μαλλιά σου, τα λάθκια σου, τα ξύθκια σου! Δεν με κόφτει τί σου αρέσκει να φορείς, δε με κόφτει τί σου πάει, δεν με κόφτει που τα νύσια σου, δεν με κόφτει αν αγκαστρώθηκες! Και εμένα σταμάτα να μου κλαίγεσαι, μια χαρά τν πέρασες ολόκληρο το καλοκαίρι μέσα στις θάλασσες τζιαι εστήθηκες μου μαύρη κουζάλιν ομπρός μου!, Μεν τρίζεις λοιπόν ότι εν επήες ταξίδι τζιαι μεν παίρνεις τούτον το μίζερον το ύφος! Κανένας μας εν επήεν, ππαράς γιοκ, σιγά το νέο! Όσην ώραν έκαμνες ηλιοθεραπείαν εμπορούσες να κάμεις τις δουλειές σου, παρά που έρκεσαι τζιαι πρήζεις μας τα ότι εγέλασεν σου η μαυρού τζιαι πέρνει σου πολλά τζιαι έπιαεν την Κυριακήν άδεια (!) τζιαι δεν μεινίσκει να σου κάμει υπερωρίες για την ψυσιήν του τζιυρού της. Που να σε πνίξει ο Γάγγης τζιαι να σου ποφυσήσει λασπίλαν ο Γαρίλλης, ρα Γαρίλλα!Παράτα μας!
Συγνώμη για τη φρασεολογία, αλλα νευριάζουν τούτες ούλλες ρε παιθκιά!Ξεκινούν με ένα μούτρο μέχρι τα πατώματα και ασχολούνται με τρίχες και εσύ χαμογελάς γιατί φαντάζεσαι τον Οβελίξ να τους κλάνει μέσα στα μούτρα.

Και συνήθως, αυτού του είδους τα άτομα, επιλέγουν για ακροατές, άτομα με πραγματικά προβλήματα, για να τους πουν "κι εγώ έχω, μην νομίζεις, ξέρεις τί τραβώ εγώ;"

Μέχρι πόσο θα σιωπώ; Εν θα τους την αντινάξω καμιάν ώρα;Εννα αντέξω για πολλύν ακόμα;

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009

ΣΕΦΕΡΗΣ! ΟΡΘΟΙ!


Ένας λόγος για το καλοκαίρι


Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω απ' τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε• πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια φούχτα χώμα, στις άδειες παλάμες
.

Κι όμως αγάπησα κάποτε τη λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες•
αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους
απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας,
μονολογώντας σαν καπετάνιοι βουλιαγμένης αρμάδας,
σημάδια πως ο κόσμος είναι μεγάλος.
Κι όμως αγάπησα τους δρόμους τούς εδώ, αυτές τις κολόνες•
κι ας γεννήθηκα στην άλλη ακρογιαλιά κοντά
σε βούρλα και σε καλάμια νησιά
που είχαν νερό στην άμμο να ξεδιψάει
ο κουπολάτης, κι ας γεννήθηκα κοντά
στη θάλασσα που ξετυλίγω και τυλίγω στα δάχτυλά μου
σαν είμαι κουρασμένος - δεν ξέρω πια πού γεννήθηκα.

Μένει ακόμα το κίτρινο απόσταγμα το καλοκαίρι
και τα χέρια σου αγγίζοντας μέδουσες πάνω στο νερό
τα μάτια σου ξεσκεπασμένα ξαφνικά, τα πρώτα
μάτια του κόσμου, κι οι θαλασσινές σπηλιές•
πόδια γυμνά στο κόκκινο χώμα.
Μένει ακόμα ο ξανθός μαρμαρωμένος έφηβος το καλοκαίρι
λίγο αλάτι που στέγνωσε στη γούβα ενός βράχου
λίγες βελόνες πεύκου ύστερα απ' τη βροχή
σκόρπιες και κόκκινες σα χαλασμένα δίχτυα.

Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πρόσωπα δεν τα καταλαβαίνω
μιμούνται κάποτε το θάνατο κι έπειτα ξανά
φέγγουν με μια ζωή πυγολαμπίδας χαμηλή
με μια προσπάθεια περιορισμένη ανέλπιδη
σφιγμένη ανάμεσα σε δυο ρυτίδες
σε δυο τραπεζάκια καφενείου κηλιδωμένα
σκοτώνουνται το ένα με τ' άλλο λιγοστεύουν
κολλούν σα γραμματόσημα στα τζάμια
τα πρόσωπα της άλλης φυλής.

Περπατήσαμε μαζί μοιραστήκαμε το ψωμί και τον ύπνο
δοκιμάσαμε την ίδια πίκρα του αποχωρισμού
χτίσαμε με τις πέτρες που είχαμε τα σπίτια μας
πήραμε τα καράβια ξενιτευτήκαμε γυρίσαμε
βρήκαμε τις γυναίκες μας να περιμένουν
μας γνώρισαν δύσκολα, κανείς δε μας γνωρίζει.
Κι οι σύντροφοι φόρεσαν τ' αγάλματα φόρεσαν τις γυμνές
άδειες καρέκλες του φθινοπώρου, κι οι σύντροφοι
σκοτώσανε τα πρόσωπά τους• δεν τα καταλαβαίνω.
Μένει ακόμα η κίτρινη έρημο το καλοκαίρι
κύματα της άμμου φεύγοντας ως τον τελευταίο κύκλο
ένας ρυθμός τυμπάνου αλύπητος ατέλειωτος
μάτια φλογισμένα βουλιάζοντας μέσα στον ήλιο
χέρια με φερσίματα πουλιών χαράζοντας τον ουρανό
χαιρετώντας στίχους νεκρών σε στάση προσοχής
χαμένα σ' ένα σημείο που δεν τ' ορίζω και με κυβερνά•
τα χέρια σου γγίζοντας το ελεύθερο κύμα.

Γιώργος Σεφέρης
(Φθινόπωρο, 1936)

Μουσικό διάλειμμα


Λοιπόν, ανοίξαμε τις πόρτες, όπως θα το έχετε ήδη καταλάβει. Μη μου κρατάτε μούτρα, η βλακεία είναι κοινό αγαθό και πρέπει να τη μοιραζόμαστε.
Η πειραματική σκηνή Δοκ, σας εύχεται καλό φθινόπωρο και ανακοινώνει τη διάλυσή της, μέχρι νεωτέρας (κρίσης).
Και το κέφι χάνω που λέει και το γνωστό άσμα, και την όρεξη μου έχασα και τα αυγά έχασα και τα Πασχάλια έχασα.
Διανύω τον τρίτο μου χρόνο μπλογκεριζόμενη, βριζόμενη, πρηζόμενη και πειραματιζόμενη, και ο χορός καλά κρατεί στη λίμνη των κότων.
Ναι, σωστά το καταλάβατε. Το παρόν ποστ, δεν έχει θέμα.
Κι εγώ υπόθεση.
Σκασμός λοιπόν! Μιλάει ο υπουργός!

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Πες το μου, μπροστά μου

Για τους κομπλεξικούς που νιώθουν άβολα στον κόσμο, λέμε να δείχνουν αυτοπεποίθηση.
Για τους πρώην κομπλεξικούς που ξεπέρασαν το κόμπλεξ τους, αλλά ο κόσμος τους αποφεύγει λόγω της αιτίας που προκάλεσε το κόμπλεξ τους, τί λέμε; Υπομονή;
Πείτε μου βρε παιδιά γιατί έχω καταντήσει σκέτος πολιτικός ( με ό,τι πιο γλοιώδες εξυπακούεται ο όρος) με την επικοινωνιακή μου διάθεση, αλλά και πάλι εισπράττω μορφασμούς και κοροϊδίες ( ξέρεις, από εκείνες τις οποίες βλέπεις όταν οι άλλοι σε περιμένουν να μην βλέπεις για να τις κάνουν).
Όλα όσα λένε οι ψυχολόγοι τελικά είναι αηδίες. Τουναντίον, πρέπει να σε βοηθούν να χωνέψεις ότι πάντα όλοι θα σε απορρίπτουν. Και να σε μάθουν ότι πρέπει να τους αγαπάς " κι ας σε χτυπούν πάντα κι ακόμα" που λέει κι ο Καρυωτάκης. Αλλά πρώτ' απ' όλα να τους αποφεύγεις. Γιατί είναι μολυσμένοι από διακρίσεις. Όχι πως θα κολλήσεις, αλλά βρωμάνε άσχημα βρε παιδιά. Δυσωδία ανυπόφορη...

(ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΌ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ Η ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΣΑ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΤΩ ΔΕΟΝΤΙ)

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Συναξάρι αιχμαλώτων αγίων

Νήσος αγίων.
Σφαγιασθέντων υπό λογχών
Βαφόντων πορφυρούν το ακρογιάλι της Κερύνειας
με τον ουρανό αδιάφορο
Αιχμάλωτοι, άλυκοι, ανυπεράσπιστοι

Μνήμη των 350 αγίων αιχμαλώτων
Των εναποθέντων στα λεωφορεία τις τελευταίες τους αγωνίες
των θηριαλώτων
των τουρκαλισκόμενων,
των μαρτύρων Αγίων.

Νήσος των Αγίων
των ριχθέντων σε λάκκους, των θαμμένων ομαδικώς
Κραυγές Αγίων
αιχμαλώτων
σφαγιασθέντων υπό λογχών.

Μνήμη Αγίων αμνών,
ανυπεράσπιστων,
σφαγιασθέντων,


Νήσος αιχμαλώτων.

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

Κενό πολιτισμού ( updated)


" Αλήθεια, τι έφταιξε και παρουσιάζεις όσα παρουσιάζεις; Μήπως είσαι Διγενής; Άφησε ο Έλλην / Κύπριος μπαμπάς την Ελληνίδα / Κύπρια μαμά ή αντιστρόφως και σου βγαίνει έτσι;"

idiot mouflon


Είναι με τέτοια σχόλια ρε παιδιά που ειλικρινά αποκλείω το ενδεχόμενο να παντρευτώ, μην τυχόν και χωρίσω και έχουν τα παιδιά μου να υποστούν όλον αυτόν τον ρατσισμό απέναντι στα " παιδιά από διαλυμένες οικογένειες" .

Ρατσισμό μάλιστα δια στόματος μορφωμένων και προοδευτικών, μη χέσω..


Και μάλιστα μου το είπε αυτό, διαμαρτυρόμενοσ γιατί σε μπλογκ Ελλαδικά με λογοτεχνικό περιεχόμενο να γραφω κολακείες και σε πολιτικοποιημένα κυπριακά να βρίζω. Και αυτό το θεώρησε σύμπτωμα παιδιού από διαλυμένη οικογένεια.


Όλοι γενικά έχουν ένα καλό λόγο να πουν για τα παιδιά από διαλυμένες οικεγένειες.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το ότι " παράτησε" ο ένας γονιός τον άλλο, να πρέπει να καθορίζει το ποιόν του παιδιού. Πόσο μάλλον αν τύχει και ο ένας γονιός είναι από άλλη χώρα. Ακόμα και να μεγαλώσεις, να παντρευτείς, να κάνεις δικά σου παιδιά, η ρετσινιά θα σε καταδιώκει. Φαρμακερό βέλος στην φαρέτρα.
Μάλλον αυτό το σχόλιο του Μούφλου είχε διαβάσει ο ανώνυμος που με έβρισε στου Διάσπορου και είπε ότι έχω " παιδικά τραύματα" και γι' αυτό είμαι το χειρότερο πλάσμα στη γη. Χωρίς ποτέ να πω ότι έχουν χωρίσει ο γονείς μου. ( κι αν έχουν χωρίσει δεν έχω κάτι να ντρέπομαι).Από ένα σχόλιο του Μούφλου. Αστήρικτο, ελαυνόμενο μόνο από την προσπάθεια του να με πληγώσει. Αλλά δεν με νόιάζει πλέον κανένας. Απλά σκαλίζω την ποιότητα των επιχειρημάτων τους. Και το τί αυτοί εκλαμβάνουν ως μειωτικό.

Και, ενθυμούμενη μια συζήτηση στο μπλογκ του Λινοπάμπακου, μπορώ νομίζω να ανακαλέσω: Κύριε Λινοπάμπακε, κυρία Ματίλντα, έχετε δίκιο. Το μεγαλύτερο κενό πολιτισμού εμείς το έχουμε. Κανείς άλλος. Γιατί αν το κενό άλλων, στηρίζεται σε δεισιδαιμονίες και μαγικές πρακτικές, το δικό μας εκφράζεται από τους μορφωμένους και τους προοδευτικούς. Χειρότερο κενό. Απολογούμαι αδέρφια μου.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Της νύχτας τα καμώματα


Νυχτερινή κρίση λαιμαργίας. Επιδρομή στον κοντινότερο φούρνο. Περήφανος βηματισμός μπροστά από τα σινιά με τις πίτσες, τις τυρόπιτες, τα ντόνατς και τα δευτεροκλασάτα άλλα αλμυρά. Ενδελεχής εξέταση σαλατών και περισυλλογή μπροστά από την ψησταριά.

Αγόρασα ένα γάλα και μια κοτόπιτα ( τί άλλο). Χαϊδεψα φεύγοντας, το ψυγείο με τα παγωτά και αναστέναξα δίπλα από το μηχάνημα με τις γρανίτες. Είχε προτεραιότητα το καρυδάκι στο ψυγείο.

Εξέρχομαι του΄φωτισμένου πάλκου του φούρνου με καμιά δεκαριά ζευγάρια μάτια να με κοιτάζουν από τις σκοτεινές καμπίνες των αυτοκινήτων που είναι παρκαρισμένα στο ντραηβ-ιν της γαστριμαργικής μας κωμωδίας. Καθώς αγωνίζομαι να καταλάβω από ποιά πλευρά με συμφέρει να κόψω την σαραβάλα μου, η ματιά μου πέφτει σε ένα ζευγάρι ολοκόκκινα μάτια, λυπημένα, ζωγραφισμένα με την απόγνωση που έχουν τα δικά μου μετά από έναν τοξικότατο σε λόγια καυγά, ή ένα γερό υπαρξιακό κλάμα. Δυο απελπισμένα, απογοητευμένα μάτια σε ένα ψιλοκουρεμένο κεφάλι Πολωνού, καθισμένου σε ένα σαραβαλάκι χειρότερο από το δικό μου.

Με προβληματίζει συχνά η ψυχολογία των ανθρώπων που ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον σ' αυτην την ξερονησίδα της Μεσογείου. Πριν λίγα χρόνια, είδα στο φαρμακείο μια δίμετρη Ρωσσίδα καλλονή να αγοράζει Σεροξατ. Απο περιέργεια, μπήκα στο ιντερνετ. Σεροξατ: αντικαταθλιπτικό...

Μπαίνω στον κύριο δρόμο. Μια συμμαθήτρια μου περπατάει μόνη της. Δεν την κατάλαβα. Είχα την εντύπωση ότι είχε αδυνατίσει σε σημείο ανορεξίας. Είχα την εντύπωση ότι απαλλάχτηκε από την τεράστια μεσογειακή της περιφέρεια. Όταν κοίταξε για να διασταυρώσει, είδα ότι το κουρασμένο σαρκίο που έσερνε τα βήματα του μπροστά μου είχε το όμορφο πρόσωπο μιας παιδικής μου φίλης. Αυτή είναι η Χ. ναι. Τώρα είναι ξανά αυτή που ήξερα. Γιατί αγωνίζονται οι άνθρωποι να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που τους έχουμε συνηθίσει και τους έχουμε αγαπήσει; Προσπέρασα. Δεν με είδε. Παρακάτω ένας ντελιβεράς ακουμπάει στο παρκαρισμένο του μηχανάκι και χαζεύει το κινητό του.

Στρίβω στη γειτονιά με το πεζουλούϊ. Ενας μαύρος σκουπιδοτενεκές. Το γιασεμί τραγικά κοινότοπο. Δύο εξηντάρες με ρόμπες και παπούτσια αθλητικά ( μάλλον μεταχειρισμένα των κόρων τους) περπατούν γρήγορα για να προλάβουν το έμφραγμα. Στο ραδιόφωνο η " Σφεντόνα" του Παπακωνσταντίνου. Πάλι κλαίω. Δεν ξαναστρίβω ξανά από εδώ.
Καλημέρα σας...

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Στης κατάρας τα έγκατα


Το παρακάτω κείμενο αναρτήθηκε στο μπολογκ μου " Παραμεθόρια κι οριακά" στις 17 Αυγούστου 2007. Είναι ένα επεισόδιο από την ατέλειωτη κι αυτή μπολογκερνουβέλα μου,
"Στης κατάρας τα έγκατα". Οι πιο παλιοί, όπως ο Π. Καποδίστριας και ο Λάκης, ίσως θα το θυμούνται . Όλοι, θα συμφωνούσατε ότι είναι απαράδεκτα επίκαιρο:


Στης κατάρας τα έγκατα

" Μπορεί κύριε, να επανέλθει ποτέ στην προτέρα του κατάσταση, κάτι που έχει καεί? Μπορεί η στάχτη να γίνει ξανά ρόδο, να αποκτήσει χρώματα, αρώματα, αγκάθια? Μπορεί μια πόλη να αναπνεύσει ξανά, τα βουνά να χαμογελάσουν και πάλι, τα πουλιά να πετάξουν ανέμελα, ο Τυμβραίος να κρυφτεί πίσω από μια φυλλωσιά και να παίξειτο σουράβλι του, το ελαφάκι να πλησιάσει την πηγή, η Αυγέρα να...

-Σας παρακαλώ...Μη ξεκινήσετε πάλι με τα παραμύθια σας... Οι σύνεδροι είναι κουρασμένοι και δεν έχουν όρεξη για ρητορείες και εντυπωσιασμούς.... Η πόλη μας έχει καεί. Αυτό είναι γεγονός. Πρέπει να δούμε απο δω και πέρα τι θα κάνουμε και να αφήσουμε στην άκρη τους συναισθηματισμούς..

- Μα δεν καταλάβατε δεν ρωτάω ρητορικά...

-Ελάτε τώρα, παρακαλώ, φτάνει...Άλλος κανείς θέλει κάτι να πεί?

Ο Χαμαιτίων κοίταξε τους βαριεστημένους και κουρασμένους όντως συνέδρους. "Μα δεν τους βλέπει ο Αδαμίας..Είμαστε τώρα για τέτοια...Αλλά έτσι ήταν πάντα. Να μας μιλά αφηρημένα, να κερδίζει τις εντυπώσεις να του χειροκροτάνε από πίσω οι ονειροπαρμένες-απορώ τί τις έχουμε εδώ- και να κερδίζει τις εντυπώσεις.. Δε λές καλά που απαλλαχτήκαμε και από την άλλη...Τις προτιμάω τις χαζές απ'αυτήν...Ακόμα και τον Αδαμίωνα τον προτιμώ.."

Ο ήλιος πήρε να πέφτει πίσω από το μαυρισμένοβουνό με τα καπνίζοντα αποκαϊδια. Ένα απόκοσμο μαύρο, απλωνόταν παντού...

-Λοιπόν! Για απόψε προτείνω να μεταφερθούμε στις σπηλιές των ποιητών και των ζωγράφων... Δεν προλαβαίνουμε να συζητήσουμε άλλο. Χρειαζόμαστε ξεκούραση. Αύριο πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε. Από νωρίς εδώ πάλι.
"Ποιος τον όρισεε αρχηγό ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω" σκέφτηκε ο Δήμαιος και ακολούθησε τους υπόλοιπους για τις σπηλιές. Το σκοτάδι απλωνόταν παντού. "

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Διαφημιστικό διάλειμμα-Νύχτες καλοκαιριού


Η παράσταση μας έχει και διαφημίσεις. Όπως κάθε προβολή που τιμά τον εαυτό της, έτσι και εδώ θα προηγηθεί ένα σύντομο διαφημιστικό των "προσεχώς" αυτού του καλοκαιριού στη Λευκωσία.

Να ανοίξω εδώ μια παρένθεση και να ενημερώσω τον Π.Καποδίστρια, ότι η Λευκωσία είναι η τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης με κυριότερο "αξιοθέατο" την πράσινη γραμμή. Είναι επίσης η πόλη στην οποία αντί να προβάλλονται τα τείχη της, και να αναδειχθεί το ενετικό παρελθόν της πόλης, όπως π.χ γίνεται με την Ρόδο, η δήμαρχος αποφασίζει να χύσει μπετά και να κατασκευάσει μια μοντέρνου τύπου πλατεία στο κέντρο. Σκάνδαλα σκανδάλων μ'αυτήν την ανάθεση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το μεγαλύτερο όραμα των δημάρχων Λευκωσίας, όπως διατυπώθηκε από τον πρώην δήμαρχο Λέλλο Δημητριάδη και συνεχίστηκε από τον Μιχαλάκη Ζαμπέλα είναι η ένωση των αποχετευτικών με την κατεχόμενη Λευκωσία. Η δημαρχεία της Ελένης Μαύρου, σημαδεύτηκε την διάνοιξη της οδού Λήδρας από το προτεκτοράτο του κατοχικού καθεστώτος, ώστε να ενισχυθούν τα οικονομικά των πτωχών τουρκοκύπριων και έποικων εμπόρων. Οι δικοί μας θεώρησαν την κίνηση αυτή ως την λύση του κυπριακού και για ένα διάστημα η περιοχή έμοιαζε με το πανηγύρι του κατακλυσμού ( θα μιλήσουμε άλλη φορά γι'αυτό το πανηγύρι) .

Γενικά στη Λευκωσία πάντα κάτι γίνεται. Ιδίως τώρα που αυτή απέκτησε "πολιπολιτισμικό"χαραχτήρα με τις συνοικίες Ασιατών, Αφρικανών, Γεωργιανών, Σύριων, Σείριων (καλά το παράκανα), που συγκροτούνται στην "εντός των τειχών"Λευκωσία, η πόλη είναι ένα παράθυρο στον κόσμο! Να πούμε επίσης ότι η δήμαρχος αρνείται πεισματικά, τόσο την έγερση βουδιστικού ναού ( λόγω "οχλαγωγίας") όσο και καινούργιου καθεδρικού ναού ( λόγω αρχιεπισκόπου). Πέρυσι επίσης, στα καλά καθούμενα, έπεσε η στέγη του Δημοτικού Θεάτρου, και τελούσε θερινό. Όπως σας είπα, πάντα κάτι γίνεται στη Λευκωσία. ( γι'αυτό νιώθω να μου ταιριάζει ως πόλη).Για να δούμε τί γίνεται "πολιτιστικώς" σε όσο καλοκαίρι μας απομένει.

Στα χέρια μου έχω ένα πτυσσόμενο οκτάφυλλο, χρώματος μπλου, με τον τίτλό "Νύχτες καλοκαιριού", εκδιδόμενο, από ποιόν άλλο;Από τον Δήμο Λευκωσίας. Το βλέπετε όλοι; Και οι πίσω; Ωραία. Χορηγοί: ΚΟΤ, ΣΠΕ Παλουριώτισσας, Υπουργείο Παιδείας (το οποίο συνήθως επιχορηγεί χορευτικές παραστάσεις και συναυλίες των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων, μας εκπλήσσει εδώ), το Βελούτο Καζα( αναθεμαν με τζι αν ηξέρω τι ένι) και το Γαλλικό Πολιτιστικό Κέντρο. Μάλιστα. Για να δούμε τί έπεται, σε όσο καλοκαίρι μας έμεινε.

21 Αυγούστου 2009
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, βρίσκεται εν εξελίξει μια συναυλία από την "Ανδρομική κομπανία"ένα φοιτητικό, ρεμπέτικο σχήμα, στο Πολυεργαστηριακό Κέντρο Χρυσαλινιώτισσας. Με άλλα λόγια ελάτε να βαρεθούμε μαζί. Φαντάζομαι ( δεν έχω ιδέα ποιοί είναι, εξηγούμαι) μια τραγουδίστρια μαυρισμένη, με ξώπλατο φουστάνι και ύφος ψωνισμένο και θεατρικό, και ένα τραγουδιστή με το ίδιο ύφος και γιλέκο, να ανταγωνίζονται στα ντουέτα χωρίς κανένας να καταδέχεται να κάνει δεύτερη φωνή με εκκωφαντικά και άκρως αντιακουστικά αποτελέσματα.Επίσης, φαντάζομαι εκπαιδευόμενους στο μπουζούκι κατα τα αντικοινωνικά εφηβικά τους χρόνια νεαρούς, να παριστάνουν τώρα τους οργανοπαίχτες, και είτε να ψιλοφλερτάρουν με τους τραγουδιστές, προσπαθώντας να μας δώσουν την εντύπωση ότι κάτι παίζει με την γκόμενα που τραγουδά, είτε να παριστάνουν τα βαριά πεπόνια επικεντρωνόμενοι στο όργανο τους και στη συννεφιασμένη Κυριακή, μπροστά από ένα κοινό άνω των 60 χρόνων. Κάτι σαν την λαϊκή ορχήστρα του ΡΙΚ ένα πράγμα.


24 Αυγούστου 2009.
Την ερχόμενη Δευτέρα δηλαδή. ΄Την μέρα που αναμένεται να ολοκληρωθούν οι εργασίες στην λεωφόρο Αθαλάσσας.
"Εθιμα του Σίτου"με αναπαράσταση των αγροτικών δουλειών της Κύπρου τον "παλιό καιρό". Την αναπαράσταση πλαισιώνουν χοροί και μουσικές από τον πολιτιστικό όμιλο "Βσιλιτζιά". Με άλλα λόγια, έπρεπε να κάνουν ντε και καλά κάτι, τους τέλειωσε η έμπνευση και κάποιος από τον όμιλο είχε σύνεργα του θέρους από το κατεδαφισθέν σπίτι του μακαρίτη του παππού του και κάποιου άλλου η αρτηριοσκληρωμένη γιαγιά του, του μιλά συνέχεια για το "θέρος". Εικάζω πως το κοινό θα είναι 10 χρονών και κάτω και οι συντελεστές σαραντάρηδες οικογενειάρχες. Μάλλον θα περιπλανιούνται και γυναίκες ντυμένες παραδοσιακά, με πεπέ ( φράντζες) , άη λαϊνερ και την κουρούκλα φορεμένη σαν μπαντάνα, και βρακάες με τα κινητά στα αυτιά και οργανωτικά καθήκοντα.


Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

"Τα μεγάλα λαϊκά"από το μουσικό σχήμα "Ηχόραμα"στην Πλατεία Αγίας Βαρβάρας Καϊμακλίου. Παρόμοια περίπτωση με το μουσικό σχήμα "Ανδρομική κομπανία"με τη διαφορά ότι μάλλον θα πρόκειται για πενηντάρηδες ( μάλλον), εκ των οποίων ένας με το ηχόχρωμα του Καζαντζίδη και μια με το ύφος της Μαρινέλλας. Πάντως, είναι γεγόνός, ότι παρόλους τους γάμους που παρευρίσκονται οι Κύπριοι και την ακρόαση των πιο πάνω τραγουδιών στα 200 ντεσιμπέλ, εντούτοις αυτά κατέχουν κεντρική θέση στα ρεπερτόρια επιλογής τους.

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009Υπαίθριο θέατρο Πύλης Αμμοχώστου. Η θεατρική ομάδα "Ανεράδα"παρουσιάζει το έργο "Θηβαϊς ΧΙΙ Ικεσία". Σκηνοθεσία:Μαγδαλένα Ζήρα, Διασκευή:Μαγδαλένα Ζήρα, Μετάφραση:Μαγδαλένα Ζήρα. Μάλιστα.Μάλλον και το παρακάτω πρέπει να γράφτηκε από την ίδια ( τα σχόλια στις παρενθέσεις δικά μου): "Το έργο αποτελείται από αφήγηση και αναπαράσταση ( ΤΙ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ) σκηνών από τη Ραψωδία ΧΙΙ του Ρωμαϊκού έπους Θηβαϊς του Στάτιου ( ΧΑ;), χρησιμοποιώντας ένα "χορό" πέντε γυναικών, ( ΠΟΙΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ), σε μια σύνθεση της μορφής της αρχαίας τραγωδίας ( ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ; ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΗΤΑΝ ΑΜΟΡΦΟΠΟΙΗΤΗ;) και της παράδοση των ποιητάρηδων και των ραψωδών ( Α, ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ). Καταλάβατε τίποτα; Ωχ Παναγία μου..


Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009
Και τώρα κάτι πρωτότυπο. Συναυλία της Βούλας Κωσταντίνου με τίτλο "Στην παλιά Αθήνα" και αφιέρωμα στους καλλιτέχνες των δεκαετιών 1940-1970. Πλαισίωση αοπό χορευτικά από τον μουσικοχορευτικό όμιλο "Ρύμβο". Κάπως πρέπει να αξιοποιηθούν και όλοι αυτοί οι χορευτικοί όμιλοι. Και με τέτοιου είδους ρεπερτόριο, να'σου οι ρούμπες, να'σου τα χασάπικα, νά'σου τα τσιφτετέλια, να'σου και τα βαλς αμαλάχναούμ.


Με συγχωρείτε αλλά δεν πρόκειται να συνεχίσω με τον Σεπτέμβρη. Αροθυμώ.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

"Αν"

Το "Αν" κυρίες και κύριοι. Το "αν". Το "αν" που καταστρέφει τις ζωές μας, που δηλητηριάζει τις στιγμές μας και κάνει τα πρωϊνά μας εφιαλτικά. Σωστά οι αρχαίοι, στους υποθετικούς λόγους, άλλαζαν έγκλιση. Εγκλιση, υπόκλιση, κατάκλιση. Είναι γεγονός ότι τα βασανιστικά "αν", έρχονται σε συνθήκες κατάκλισης. Είναι το επίπεδο ταβάνι από πάνω, είναι το περιορισμένο οπτικό πεδίο, είναι η φάση πριν τον ύπνο, οπότε οι σκέψεις χάνουν από άγχος και κερδίζουν σε άχθος, είναι που οι προβολές χρειάζονται σκοτάδι για να προβληθούν τα (μη) έργα στην οθόνη από πάνω μας;
Κι όμως, σαν αργοπορημένοι θεατές, κάποιοι από μας, είναι γεννημένοι να σκουντουφλούν πάντα στην προσπάθεια τους να εισέλθουν στην αίθουσα προβολών. Δυσκολεύονται στα ενσυνείδητα υποθετικά σενάρια. Πέφτουν χάμω και κολλούν τα κλάματα. Κάθονται μετά ησύχως, αφήνονται στο ασυνείδητο απωθημένο των ονείρων και βαυκαλίζονται. Για να τα κολλήσουν ξανά τα κλάματα στην αφύπνιση. Μετά την οποία θυμώνουν για την διστακτικότητα και τη συστολή τους στο περιβάλλον των ονείρων, στον συνυπολογισμό του απρόσωπου περιγύρου στις αντιδράσεις τους. Το μόνο που θα ήθελαν είναι να ήξεραν ότι αυτό είναι ένα όνειρο, να αφήνονταν σ'αυτό. Κι όμως τα συμπλέγματα του ξύπνιου δηλητηριάζουν και την ελεύθερη βούληση στα όνειρα. Να δούμε΄πότε θα μας ξανατύχει το ίδιο.Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει κανείς σ'αυτό που θέλω να πώ. Είναι βασανιστική σκέψη και καλύτερα που δεν καταλαβαίνετε.
Αχθός αρούρης που λέτε τα όνειρα. Ένας όγκος διαθέσεων και υποθετικών λόγων επιβαρύνει τον ρεαλισμό μας και καταπονεί την γη που πατούμε, κάνοντας κάθε μας βήμα διστακτικό και παρατεταμένης βαρύτητας. Με μεγάλη χρονική απόσταση από τον ένα διασκελισμό στον άλλο. Και η γη σιχαίνεται τα μετέωρα βήματα. Τα καταπίνει μια ώρα γρηγορότερα.
Στο θέμα μας όμως.Το πρόβλημα λοιπόν, κυρίες και κύριοι, είναι όταν τα "αν", πραγματοποιηθούν ημιτελώς στο τελευταίο όνειρο πριν την αφύπνιση. Αλλάζεις έγκλιση για μια ολόκληρη ημέρα. Κάτι μεταξύ υποτακτικής και ευκτικής. Η μάλλον ευκτικής αλλά υποτακτικής. Η πραγματικότητα όμως, είναι παντού και πάντοτε οριστική....

Παρακαλώ όρθιοι για απαγγελία. Όλοι μαζί:

"Αλί σε κείνους
που μια μάσκα δεν φορούνε
και πολεμούνε στ'ανοιχτά, δίχως προσχήματα
τον εαυτό τους ν'αποκρύψουν
δεν μπορούνε
κι είναι για πάντα τα κορόιδα ή τα θύματα.
Αυτοί, κι όταν κοιμούνται υπονομεύονται
απ'των ονείρων την ψευτιά
και κοροϊδεύονται"


( Τεύκρος Ανθίας)


"Καλημέρα" σας είπα; Ότι σας αγαπώ;

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Η παράσταση κάνει κοιλιά


Ναι, καλά καταλάβατε, δεν πήγα για νερό ούτε προς νερού μου. Πήγα θάλασσα. Για πρώτη φορά φέτος, ίσως και για τελευταία. Ναι, εγώ είμαι στο βίντεο. Η φωτογραφία με το μικρόφωνο είναι προπολεμική. ( π.Κ και Σκόντε θα το εκτιμούσα πολύ αν σταματούσατε να γελάτε). Παρακαλώ!
Εδώ είμαι πάλι λοιπόν. Παρακαλώ, όσοι κατανάλωσαν τις μπάμιες του Λάζαρου ( όχι του Σαββίδη, αλλά του δικού μας), να καθίσουν στις πίσω θέσεις για ευνόητους λόγους. Αν δεν είναι ευνόητοι κοιτάξτε στο βίντεο.

Να λείπουν οι πλάκες εντωμεταξύ. Τι θες Λάκη; Όχι, δεν έχει πρόβλημα να φορέσεις καπέλο τώρα. Τώρα που το σκέφτομαι, είσαι καλύτερα μακριά. Αν σου έρθει καμιά φαεινή ιδέα δεν στραβώσει τους υπόλοιπους ( μα που τα βρίσκω όμως, ώρες-ώρες). Μα.. τίνος είναι το μωρό που κλαίει; Σας παρακαλώ, βγάλτε το έξω, αμέσως όμως! Λοιπόν, που λέτε. Όπως θα γνωρίζετε είμαι η Δοκησίσοφη και θέλω να γίνω καλά. Να θέσω υπό έλεγχο, τον ψευδώνυμο μου εαυτό, προτού υποβάλω και τον άλλο σε αλλαγές. Παρακαλώ σταθείτε. Θα απαγγείλω Καβάφη:

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική."


Παρακαλώ καθίστε. Θα μου πείτε, τί σόϊ εγκλεισμός και αυτοσυγκράτηση είναι αυτός, με μένα να δίνω παράσταση και να ψωνίζομαι; Παρακαλώ ησυχία. Ό,τι έχετε να πείτε, να το λέτε σε μένα. Αν η απορία σας είναι αυτή, απλά να σας ξεκαθαρίσω ότι πλέον, περιορίζομαι τουλάχιστον στη δική μου ανοησία και όχι σ'αυτήν των σχέσεων και των συναναστροφών και δεν την εκθέτω και στην κουτσή Μαρία με το μακρύ της και το κοντό της.Σωστά;Συμφωνείτε; Χαίρομαι.
Διότι ( τώρα θα φιλοσοφήσω, μπορείτε εντωμεταξύ να επιδράμετε στον μπουφέ), είναι γνωστό, ( καλά όχι όλοι, μείνετε τουλάχιστον ένας, ευχαριστώ Λάκη, Λάκη είπα, Λάκη! α καλα...) , είναι γνωστό λέω, είναι γνωστό ότι εγώ πείνασα και καλά κάνετε να μην έχετε τσακίσει τις πιτσούλες γιατί σας ΕΦΑΓΑ.

( συνεχίζεται)

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Η παράσταση αρχίζει! ( updated)


Λοιπόν, τώρα που μείναμε 4 (5 με τον Ρίτσι) και μου περίσσεψαν λεφτά ( από τα δώρα των υπόλοιπων 3), είπα να σας κάνω ακριβότερο δώρο απ'ότι είχα προγραμματίσει. Μια παράσταση ὠστε να γνωριστείτε και μεταξύ σας, αν δεν γνωρίζεστε. (Ά! Νάτος και ο Ρίτσι την υστάτη να μας επιχορηγήσει την παράσταση και να μας αλλάξει τα σκηνικά. Λοιπόν εγώ θα μιλώ, εσύ ρίξε μια ματιά στο χώρο να δούμε τί μπορεί να γίνει ώστε η παράσταση να γίνει όσο το λιγότερο φαντασμαγορική)

Λοιπόν, επειδή είστε και τιμώμενοι, μπορείτε να καθίσετε στις μπροστά θέσεις, νούσιμα και σοβαρά. Θα παρακαλούσα τον Λάκη να αφαιρέσει το Ταϋλανδέζικο καπέλο του ( Λάκη μην διαμαρτύρεσαι, δεν σημαίνει ότι επειδή δεν κάθεται κανείς πίσω, πρέπει εσύ να παριστάνεις το αμπαζουρ). Ο Π.Κ. να βρεί κάτι καλό από τον Σολωμό ή τον Κάλβο για να μας απαγγείλει, εκτός κι αν προτιμά να κλείσουμε με τον εθνικό ύμνο ( έχουμε τον ίδιο άλλωστε). Λάζαρε σε παρακαλώ μην καθυστερείς στην πόρτα, αυτή η αναποφασιστικότητα και η τάση φυγής σου, μου προκαλούν ανασφάλεια και τρακ. Πέρασε μέσα, επιτέλους, σε λίγο ξεκινάμε! Ο Σκόντε να σταματήσει να ζητά σκόντο στην τιμή του εισιτηρίου( ναι, μόνο εσένα θα σε χρεώσουμε εισιτήριο και η αιτία είναι ότι σνόμπαρες το μπουφέ στο βάθος) Να σταματήσει επίσης να ψάχνει κάτι "καλό" για να φωτογραφίσει. (Θα πάθουμε σαν την Μέρκελ με το ντεκολτέ στο τέλος). Λοιπόν. Θεωρώ δεδομένο ότι έχετε απενεργοποιήσει τα κινητά. Η παράσταση θα έχει δύο δικά της μουσικά διαλείμματα δεν χρειάζεται τα δικά σας. Λάζαρε μην κάθεσαι γαλαρία με τον Λάκη πίσω. Ελάτε μπροστά. Ελάτε μπροστά, είπα. Ωραία. Λάκη, θα το εκτιμούσα αν κατέβαζες τα χέρια από το κεφάλι. Ναι, ναι.. Κοίτα:δεν΄θα έχουμε τις ίδιες ιστορίες, είπα ότι θέλω να συμπεριφέρεστε λες και το θέατρο να ήταν γεμάτο. Π.Κ σταματήστε να γελάτε. Σκόντε κι εσύ. Λάκη, ελπίζω να καταλαβαίνεις. Λάζαρε, μπορείς να κάτσεις κάτω σε παρακαλώ; Όχι, δεν έχει θεωρεία, ούτε έξοδο κινδύνου. Τί; έβαλες στο σακουλάκι το μπέηκον να το δώσεις σε κανένα σκυλάκι; Μα δεν σας είπα;Δεν έχω το ημέηλ του ποιμενικού, δεν τον κάλεσα! χαχαχαχα τώρα θυμήθηκα την σκηνή με το μπέηκον στο σακουλάκι, ...."ας γκουτ ας ιτ γκετς"! Σωστά;..Ναι, ναι ωραία ταινία! Την είδατε όλοι; Χαίρομαι. Θα έχουμε αφιέρωμα στον Τζακ Νίκολσον προσεχώς. Ιδίως τώρα που το έσκασα από την φωλιά του κούκου, έπονται πολλά ωραία.
Εντάξει, εντάξει, στο θέμα μου. Λοιπόν.

ΗΣΥΧΙΑ! ΤΩΡΑ ΜΙΛΩ ΕΓΩ!!!
Δώστε μου μόνο μισό λεπτό να πάω να πιο λίγο νερό, γιατί με την γλωσσοδιάρροια δίψασα. Μην φύγει κανείς!!!!

(συνεχίζεται)

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Βρε, βρε ,βρε...


Καλώς τους! Εμείς κι εμείς από δώ και εμπρός. Δεν ξέρω αν κάνετε γούστο να με διαβάζετε, κάνω όμως γούστο να σας διαβάζω εγώ και σας επέλεξα από τον υπόλοιπο συρφετό για να δικαιούστε να μπαίνετε όποτε θέλετε. Έχω μπόλικο νερό στο ψυγείο και πορτοκαλάδες, παγάκια, γάλα, καφέ και μπισκοτάκια με γεύση φράουλα, μπανάνα και σοκολάτα. Είχε και με πορτοκάλι αλλά τα έφαγα. Είστε 7 όλοι κι όλοι. Ο Λάκης, η Ηλιόδεντρον, ο Λάζαρος, η Νέρη, ο π.Καποδίστριας, ο Σκόντε, ο Δέμων.

Σ'ευχαριστώ Λάκη για τα ωραία διηγήματα σου και συγνώμη αν κάποτε οι κριτικές μου ήταν αψυχολόγητες.
Σ'ευχαριστώ Ηλιόδεντρον για την υποστήριξη σου και για την ευαισθησία σου που έρχεται πάντα μαζί σου σαν την περισπωμένη του αγαπώ.
Σ'ευχαριστώ Λάζαρε για ό,τι μοιραστήκαμε στα ποστ που έγραφες και στα τραγούδια που ανταλλάξαμε.
Σ'ευχαριστώ Νέρη για τα αβοκάτο :))
Σ'ευχαριστώ π. Καποδίστρια για τα ποστ σας που μας ταξιδεύουν στο Ιόνιο και στον πολιτισμό του και για τα ποιήματα σας. Σ'ευχαριστώ που τόσα χρόνια, τόσα μπλογκ, ΄δεν με ξεχνάτε και με ειδοποιείς για ποστ που κρίνεις πως θα με ενδιέφεραν. ( από τον καιρό που μπλέχτηκα με τα κυπριακά ιστολόγια αμύνομαι συνεχώς σε επιθέσεις και δεν έχω χρόνο να περιηγηθώ στα παλιά λημέρια όπως άλλοτε..)
Σ'ευχαριστω Σκόντε που με κάνεις και γελώ με τα κολλάζ σου.
Σ'ευχαριστώ Δέμωνα για τα ποιήματα σου και την υποστήριξη σου στου Διάσπορου όταν κανείς άλλος δεν αντέδρασε στις επιθέσεις των ανωνύμων.

Από δώ και μπρός θα είμαι πιο άνετη και δεν θα προσέχω καθόλου. Σας έχω βαφτίσει αδέρφια μου και αν δεν το επιθυμείτε μπορείτε απλά να καταχραστείτε της εμπιστοσύνης μου. Μπορεί να το κάνω και φέησμπουκ εδώ μέσα και να βάζω και φωτογραφίες και σελίδες πραγματικού ημερολογίου.

Η τουαλέτα είναι στον διάδρομο, πρώτη πόρτα δεξιά.
Από το μπαλκόνι φυσάει ωραίο αεράκι. Τασάκια θα βρείτε στο σύνθετο.

Καλωσορίσατε!!! :))))))))

Αιγιαλούσης επίσκεψις

Κυριάκου Χαραλαμπίδη


«[…] Ήθελα το ποίημα τούτο να ηχήσει ως μία καταγγελία για τη συνεχιζόμενη καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, για την αδικία που γίνεται μπροστά στα μάτια τού
κόσμου, στο φως της ημέρας. Αναρωτιέμαι ωστόσο συχνά, μήπως αυτό είναι παράφωνο
και παράκαιρο: Να μιλάς σε μια γλώσσα, το περιεχόμενο της οποίας άλλοι θεωρούν παρωχημένο. Να επιμένεις στη μνήμη, την ώρα που οι άλλοι θεωρούν
ότι γκρεμίζεις τις γέφυρες επικοινωνίας. Να επιποθείς την πατρίδα σου, να τη στήνεις
εμπρός σου, ως όραμα και ως θάμβος, την ώρα που οι άλλοι μιλάνε για τετελεσμένα
και «πραγματικότητες».
Η παραμυθία σου αυτή λογίζεται ως παράκαιρη, γιατί δεν
αποσβένει το κακό που βρήκε το νησί και αφήνει τα πράματα να καταλαγιάσουν.

Θα επιχειρήσω μιαν απάντηση όσο γίνεται απλή: Ο άνθρωπος, όλοι το ξέρουμε,
«είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο»(Σεφέρης). Όμως αυτό δεν καθορίζει και την ουσία,
του, απλώς χαράσσει τα βιολογικά όριά του. Αλίμονο αν μέναμε σ’ αυτά –τέκνα μονάχα
της φθοράς! Η αληθινή φύση του ανθρώπου είναι να αίρεται πάνω από την «αφύσικη»
φθαρτότητα, χάρη στη δύναμη του πνεύματός του. Το θηκάρι του πνεύματος είναι η
μνήμη, η μόνη πατρίδα της ψυχής του ανθρώπου –χωρίς αυτήν αυτός δεν εννοείται.
Όταν λοιπόν επιμένουμε στη μνήμη, τον άνθρωπο υπερασπιζόμαστε και την ουσία του.Κι είναι μαζί μας χορηγός η πίστη, οπού δεν έχει άλλο προορισμό από την ανίχνευση και προβολή των ευγενών στοιχείων τής ύπαρξης.

Τελικά είναι ζήτημα ευαισθησίας. Το ν’ αγαπάς την πατρίδα σου σωστά (ή να καλλιεργείς, όπως γράφω αλλού, «την επιστήμη τής αγάπης για την πατρίδα») απορρέει από τις εσωτερικές σου ρυθμίσεις, δηλαδή το βαθμό ευαισθησίας σου. Όντως αυτή
αποτελεί την πρώτη ύλη της μνήμης και συναιρείται με τη διαπίστωση ότι «το ευγενέστερο στοιχείο μας είναι το τρέμισμα της ψυχής μας» (Γκαίτε), η άκρα δηλαδή
ευαισθησία. Μιλώντας συνεχώς για τη μνήμη, είναι ωσάν να στήνουμε βωμό στην ίδια τη Μνημοσύνη, την πολύτεκνη θεά, μητέρα των εννέα Μουσών. Αυτήν που γεννάει
τις τέχνες, τα γράμματα, την επιστήμη, τον πολιτισμό, τα στοιχεία εκείνα που καταξιώνουν τον άνθρωπο. Και πρέπει να τον θεωρούμε καθώς του αξίζει, κατακυρωμένον ως ύπαρξη, με όλη την πολυπτυχία του. Εάν αφαιρέσεις τη μνήμη του,
αμαυρώνεις τη δόξα του και μειώνεις το κύρος του.

Ας το θέσουμε αλλιώς, αγγίζοντας επί τον τύπον των ήλων: Πώς θα συνομιλήσεις με τον
άλλον, σα θα ‘χεις απομείνει χωρίς πρόσωπο; Μια σωστή «επαναπροσέγγιση» δεν θα έπρεπε ν’ αποκλείσει θεμελιακά στοιχεία του ανθρώπου, με συντελεστή αναγνώρισης
την ίδια τη μνήμη. Πόσο μάλλον στην περίπτωση τής Κύπρου, όπου η συνομιλία γίνεται ουσιαστικά μεταξύ ψευδοκρατιδίου από τη μια και μνήμης από την άλλη.

[…[ Γιατί αν αφαιρέσεις το υπόστρωμα και κολοβώσεις την ανθρώπινη αξία, το μόνο που μπορείς να επιτύχεις είναι μια ανάπηρη συμβίωση κατά συνθήκην. Η λύση βρίσκεται στη «φοβερά προστασία» της παραδοχής: ν’ αποδεχτείς ανομήματα επτασφράγιστα. Πράξη λυτρωτική και για τους δυο σας. Πρώτα ο παθός δε θα έχει λόγο ν’ αποκρύβει
-από φόβο κι αδυναμία- τη μόνη περιουσία της ψυχής του. Και συ, από την άλλη, θα έχεις ξεπληρώσει το μερίδιο της ενοχής σου, ομολογώντας εκείνο που τού όφειλες.
Αυτό θα πει σωστή συνομιλία: αποδοχή (καθ’ ομολογίαν) –κι επομένως αναίρεση –
των αδικημάτων για να ζήσετε πλέον μαζί εν αληθεία.
Κοντολογίς σ’ αληθινή
κοινωνία.

[…] Όταν αναμέσον των ανθρώπων ο πονηρός εναποθέτει δαίμων σπέρματα διχασμού,
είναι η σειρά των τέκνων της Μνημοσύνης να εξεγερθούν. Είναι η στιγμή ν’ απαιτήσουν
τα απαράγραπτα δικαιώματα της ουτοπίας. Και να υπενθυμίσουν –άλλωστε ο Σωκράτης
είπε τη γνώση «ανάμνηση» -ότι ο άνθρωπος αληθινά γνωρίζει τον εαυτό του με το διάδημα της μνήμης, αυτή τον ποιεί βασιλέα. Ώστε η απάλειψη της μνήμης μαρτυρεί
τους στενόκαρδους, που δεν μπορούν να κοιτάξουν τον άλλο καταπρόσωπο. Άμποτε
να είχαν και οι δύο το σθένος να ειπούν: Αυτά που γίνηκαν είναι καταχωρισμένα βαθιά
μέσα στη μνήμη, που πολιτογραφεί τον πόνο του ανθρώπου. Δεν παραγράφονται ως
πόνος, ανήκουν στο κοινό ταμείο των λαών. Και τούτο μας ενώνει, κρατώντας ο καθένας
το αναλογούν από τη μνήμη του, ως αναγκαίο και πολύτιμο συστατικό της ύπαρξής του.

[…] «


Αιγιαλούσης επίσκεψις ( απόσπασμα)

"Δεν είδα, η αλήθεια, τα παιδιά μου
αλλ' άκουσα στο ράδιον τη φωνή τους.
Γλυκότερο δεν άκουσα μες στη ζωή μου ήχο,
που ο κάλλιος θα τον ζήλευε βιολάρης.
....

Δυο μέρες πριν να φύγουμε ήρτε
εκείνος
που θα στρογγυλοκάθονταν στο σπίτι.
Γυρεύει το κλειδί. Του λέω: "Εγώ κλειδί δεν έχω και δεν έχει το χωριό μας.
Εμείς ξεκλείδωτα είχαμε τα σπίτια
γιατί κανένας δεν καταδεχόταν
να μπει στου άλλου την αυλή".

Δεν είπε τίποτα, έφυγε, ξανάρτε την άλλη μέρα. Του είπα:"Έλα πιάσε τούτο το πιάτο, φώναξε το σκύλο
να του το δώσεις να σε συνηθίσει,
για να μην κλαίει το κτηνόν μας όταν θά 'χουμε φύγει". Το έπιασε,
του φώναξε, όμως ο σκύλος τού 'δειξε τα δόντια.

Χαμαί το πιάτο. Κίνησε να φύγει.
Του λέω:"Μία χάρην από εσένα,
έπαρε ως αύριον 'πομονήν στ'ανάθεμα να πάμεν κι ύστερα νά 'ρτεις νά 'μπεις μες στο σπίτι".
Δεν είπε τίποτε και γύρισε να φύγει
της Ιοκάστης παίρνοντας μαζί του τη σιωπή.

Την άλλη μέρα έδεσα τον σκύλο
να μην μας ακλουθά, το πλάσμαν του Θεού.
Του έβαλα φαί, νερό κι εμπήκαμε
ο άντρας μου κι εγώ στο φορτηγό.

Στο δρόμο που πηαίναμεν ελάλουν
έχει δυόμιση χρόνους να τους δω
τους τρεις παλίκαρούς μου. Ήμουν ήρεμη.
Άμα εφτάσαμε κοντά στο Λήδρα Πάλας,
δυο-τρεις ειρηνευτές εσκαρφαλώσαν
να κατεβάσουσιν τα πράματά μας. Στη βιασύνη, χωρίς περίσκεψη, επετάξαν μου τες γλάστρες
και μου τες εσπάσαν ανυπεράσπιστες.

Δεν άντεξα κι όσα είχα μαζεμένα
ψιχάδια τ' ουρανού και της θαλάσσου
τ' αφήκα να μουσκέψουνε το χώμα."



( ευχαριστώ για την αντιγραφή των αποσπασμάτων την Ηλιόδεντρον. Την ευχαριστώ όμως και για πολλά άλλα, κυρίως όμως που με έκανε να εντρυφήσω συστηματικά στην ποίηση του Κυριάκου Χαραλαμπίδη και να συνειδητοποιήσω πόσο μεγάλος ποιητής είναι)

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

Ανοιχτή έκκληση







"Η μπλογκόσφαιρα σε διεθνές επίπεδο έχει να δώσει δείγματα κινητοποιήσεων που θα ζήλευαν ακόμα και οργανωμένα κόμματα.
Η πιο μεγαλειώδης παρέμβαση των μπλόγκερς στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα ήταν η μαζική υποστήριξη τους προς τον Μπάρακ Ομπάμα στις πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ.
Σε πάρα πολλές χώρες πολλοί κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες βρίσκουν σημαντικό στήριγμα από τους μπλόγκερς".

Λεξηπένητας, "Δοκησισοφίες και εμπάθειες".

Ωραία λοιπόν! Γιατί δεν διεξάγετε μέσα από τα μπλογκς και το πολυμπλογκ σας μια εκστρατεία ώστε να δικαστεί η Τουρκία για όλα αυτά τα εγκλήματα που ένα μετά το άλλο αποκαλύπτονται και σοκάρουν το παγκόσμιο; Ανάπηρα παιδιά να εκτελούνται, αιχμάλωτοι να εκτελούνται εν ψυχρώ και να ρίχνονται σε πηγάδια, και άλλα τόσα που θα αποκαλυφθούν στην πορεία; Εικόνες που αποκλείεται να μην προκαλούν και σε σας αποτροπιασμό.
Με αυτή την ανάρτηση, απευθύνω λοιπόν έκκληση στους "μάστρους" της μπλογκόσφαιρας να διεξαγάγουν "πετίσιον" ώστε να δικαστεί η Τουρκία για όλα αυτά τα εγκλήματα. Τους προκαλώ να μας πείσουν ότι όντως οι μπλογκερς ΄μπορούν να παρέχουν στήριγμα στους πολιτίκούς και κοινωνικούς αγώνες και να έχουν "μεγαλειώδη παρέμβαση". Ιδού πεδίον δόξης λοιπόν. Χωρίς καμιά εμπάθεια, χωρίς καμιά ειρωνία, από το ταπεινό μου βάθρο, ζητώ από εσάς που έχετε την οργανωτική δύναμη και την πείρα, να ξεκινήσετε μια τέτοια εκστρατεία, ώστε να έχει και η κυπριακή η μπλογκόσφαιρα "δείγματα κινητοποιήσεων που θα τα ζήλευαν οργανωμένα κόμματα". Πιστεύω ότι αν ενωθούμε κάτι θα καταφέρουμε.

( αν αποδεχτείτε την έκκληση μου, δεν έχω πρόβλημα να διαγράψω την ανάρτηση ώστε να δοθεί στην προσπάθεια η εντύπωση της συλλογικότητας και της ομαδικότητας και να μην προσωποποιήσουν μερικοί την πρωτοβουλία αυτή).

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2009

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

Μνήμη πεσόντων-Μνήμη ηρώων



Εικόνες που προκαλούν κάθε χρόνο τον ίδιο πόνο, την ίδια οργή, το ίδια αίσθημα της αδικίας να φουντώνει στα στήθη. Εικόνες που πολλοί επιλέγουν στρουθοκαμηλιστικά να παραγράφουν,να ξεχνούν, παρέχοντας άφεση αμαρτιών στους ενόχους ώστε "να πανε παρακάτω". Τα δυο παλλικάρια μάτωσαν με τη θυσία τους τις καρδιές μας, με τον θάνατο τους να μην προκαλεί παρα οργή και αγανάκτηση, με τα φιλμάκια της δολοφονίας τους να αποτυπώνουν το βάρβαρο, το στυγνό, το αιμοβόρο πρόσωπο των δραστών. Το ότι ακόμα οι ένοχοι δεν έχουν συλληφθεί, το ότι τόσο αυτοί οι φόνοι "εν καιρὠ ειρήνης" όσο και οι άλλοι άτυχων εθνοφρουρών που πυροβολήθηκαν στην σκοπιά τους από Τούρκους απέναντι, ξεχνιούνται μετά το πέρας των ομιλιών στα μνημόσυνα, είναι ενδεικτικό των τρόπων χειρισμού των εθνικών μας θεμάτων. Είναι ενδεικτικό επίσης της "καλής θέλησης" των Τούρκων και της ανοχής των Τουρκοκυπρίων. Ο στρατός κατοχής ακμαίος χωρίς πρόθεση να φύγει και χωρίς λόγο να μένει, οι γκρίζοι λύκοι σε επιφυλακή, έτοιμοι για παρόμοια, όπως απέδειξαν οι πετροβολισμοί σε πρόσφατες διαδηλώσεις, το ψευδοκράτος και η τουρκική κυβέρνηση απρόθυμοι να συλλάβουν τους ενόχους και αδιάφοροι για οποιεσδήποτε αποφάσεις δικαστηρίων και εμείς ψάχνουμε τα δεφτέρια της ιστορίας ( και όχι μόνο) για να βρούμε περιστατικά χρόνια πίσω που να "αποδεικνύουν" ότι "τζιαι μεις εκάμαμε", καραμέλα που πιπιλά με περισπούδαστο ύφος, κάθε μικροαστός που θέλει να λέγεται προοδευτικός και κομματικά νομιμόφρων. Ασελγώντας στη ΄μνήμη των νεκρών, των άοπλων νεκρών, αδυνατώντας να σταθούν και να κοιτάξουν κατάματά ένα σύγχρονο γεγονός και να το κατανοήσουν, πλάθουν φίλους και εχθρούς, προδότες και φασίστες, διχάζουν και αυτομαστιγώνονται με τύψεις θύτη, και η σημαία της Τουρκίας να καγχάζει από το απέναντι βουνό. Η σημαία μιας ΞΕΝΗΣ χώρας που κατέλαβε μια άλλη με τη βία. Η σημαία μιας ΞΕΝΗΣ χώρας που βεβηλώνει τα χώματα μας και κάθε αίσθηση διεθνούς δικαίου. ΜΙΑΣ ΞΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Το διαγραφέν σχόλιο μου στου Διάσπορου



ΠΡΟΤΟΥ ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΣΩ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ, ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΑΦΟΥ ΜΕ ΔΙΕΣΥΡΕ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΛΑΣΠΟΛΟΓΗΣΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΟΥ, ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΜΕ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΟΤΙ "Τα πόστ έσβυσα τα όι για πάρτη σου/μουτσούνα σου, απείλησεν με ένας ανώνυμος με σχόλιο ότι εννα βλάψει την οικογένειαν μου κλπ" ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΚΩΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ, ΨΕΜΑΤΑ! ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ! ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΖΗΜΙΑ ΤΟΥ, ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΓΩ ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ, ΚΙ ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΟΥΡΕΛΙ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟΤΕ ΘΥΜΗΘΗΚΕ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΑΛΛΟΙ!!!!! ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΕΙ ΤΟΣΟ ΩΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ!!!!

Και ιδού το σχόλιο μου, που τον είχε φέρει εξαρχής σε τόσο δύσκολη θέση και το διέγραψε, αφήνοντας να νοηθεί ότι τον είχα βρίσει:

"Συγνώμη που διακόπτω αλλά επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω:

α) δεν αφιέρωσα ποτέ κανένα ποστ στο διάσπορο.

β) δεν του είπα ποτέ να αφαιρέσει κάποιο δικό του.

γ) δεν του είπα ποτέ να σταματήσει να γράφει.

δ) ΄΄ημουν από τους πρώτους που τον στήριξαν στα πρώτα του βήματα και τον διάβαζα τακτικότατα, γράφοντας θετικότατα σχόλια.

ε) Καταλαβαίνω την ανάγκη επιβεβαίωσης που έχουν μερικοί που θέλουν κανακέματα στο κάθε τους βήμα, αλλά παρά να κηρύσσει επιστρατευση, καλύτερο θα ήταν να απαντήσει στα σχόλια που τον αφορούν εκεί που γράφονται.

Να μη σας διακόπτω όμως, παρακαλώ συνεχίστε.."



Τώρα γιατί ένα τέτοιο σχόλιο μου διαγράφηκε:τα συμπεράσματα δικά σας.

Το σίγουρο είναι ότι θα μπορούσα κι άλλα να πώ, αλλά δεν αξίζει.΄Αφού η αλήθεια δεν είναι το ζητούμενο εκεί μέσα ΜΑΚΡΙΑ. Δεν αξίζει. Όπως φάνηκε και με τη διαγραφή του σχολίου, καθόλου μα καθόλου...


( ΑΤΕ ΤΩΡΑ..είχα τόσα να σας πω αυτές τις μέρες και έμεινα εδώ σταματημένη να υπερασπίζομαι μόνη μου τον τσαλαπατημένο εαυτό μου ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΠΟΙΑΝΟΥ)


Το παρακάτω παρέπεσε στον μετριασμό και σας παρατίθεται αυτούσιο, με καποια σχόλια δικά μου. Γράφτηκε από τον Διάσπορο και περιέχει για ακόμη μια φορά την παραδοχή του ότι δεν είμαι εγώ η αιτία που διέγραψε το ποστ και ουτε λασπολογικη ανάρτηση του έκανα. Γινεται αναφορά και στο ιστορικό της διαμάχης που θα ενδιέφερε την κουτσομπολίστικη μεσημεριανή ζώνη:

"ΥΓ

Σβύννω σου τα σχόλια στο μπλόγκ μου πουδαμέ τζιαι να πάει γιατί δέν
είσαι welcome εφκήκες που τα όρια του ανεχτού. Έν έσιει σχέση τί
γράφεις.

Τί είναι αυτό που με βγάζει από τα όρια του αποδεκτού τότε αφού δεν είναι αυτά που γράφω;Η γραμματοσειρά;

Σβύννω τα γιατί εφέρτηκες σάν μούλα ξαπόλυτη.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΠΟΛΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΣΑΣ.

Εγώ εξητίμασα
σε???

ΜΠΑ

Στα καλά καθούμενα όπως είμαστε φίλοι τζιαι 'υποστηρίζεις' με
συνέχεια, στέλλεις μου εκθειαστικά ήμεηλ για τη μουσική μου κλπ κλπ,
αποκαλείς 'ναό του πνεύματος' το μπλόγκ μου (ποιός γλύφει!!!!)

ΤΟ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΠΟΤΕ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ. ΜΗΠΩΣ ΜΕ ΣΥΓΧΎΖΕΙΣ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ; ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΕΗΛ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ. ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΥΣΩ ΤΗΝ ΑΡΕΣΚΕΙΑ ΜΟΥ ΓΙ'ΑΥΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΕΝΟΣ ΚΑΥΓΑ.

άτε μέν
αρκέψω τα κόπυ πέηστ ρε να γινούμεν ρεζίλιν,

ΤΖΙΑΛΛΟΝ;;

ξαφνικά είμαι ο χειρότερος
άθρωπος τζιαι βρίζεις με, ώς τζιαι συμπεράσματα έφκαλες που έβαλα
μουσική τζιαι τάχα έν μου εγράψαν σχόλια άκου ο άρρωστος νούς τί
σκέφτεται!!!

ΤΣ, ΤΣ, ΤΣ...ΕΝΩ ΕΣΥ; ΤΕΡΑΣ ΑΒΡΟΤΗΤΑΣ!

Ρέ αμπάλατη

ΞΑΝΑΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ( ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΖΕΙΣ)

αφού το έστειλα το κομμάτι σε εκατόν πλάσματα
εννα μου ξαναγράφουν που το μπλόγκ? Έβαλα το για τους ανώνυμους τζιαι
τζιήνους που έν μου γράφουν ποττέ δκιάολε που εννα μου προσβάλεις τη
μουσική μου.

ΧΑ?? ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΘΕΜΑ ΜΙΛΟΥΜΕΝ ΑΚΡΙΒΩΣ?



Τζιαι μέν μου παίζεις την πάπιαν

"ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙΣ" ΟΧΙ ΠΑΙΖΕΙΣ. ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΟΥΤΕ ΠΑΠΙΕΣ..ΟΥΤΕ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ

τζιαι να γυρεύκεις δήθεν οτι σε
λασπολογώ (μάνα μου σε!)
οτι έγραψα οτι μου είπες να κλείσω ή να
διαγράψω. Πού το έγραψα τούτο?? Είπα οτι μου είπες να κλείσω ή να
διαγράψω το πόστ? Πού??

ΑΥΤΟ ΑΦΗΣΕΣ ΝΑ ΝΟΗΘΕΙ ΣΤΟ ΠΟΣΤ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΛΟΓΚΕΡΟΥ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΕΛΗΞΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΣΤ ΚΑΙ ΤΟΥς ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΚΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΟΤΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ( ΚΑΠΟΙΟΝ Α. ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΤΑΚΤΙΚΗ,ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΘΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΤΣΑΛΙΜΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΣΙ...ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟ Ο "ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΜΟΥΤΣΟΥΝΟΥΣ" ΟΤΙ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΩΝ)

Έσβυσα τα πόστ μου γιατί έν χρειάζεται να
ξημαρίζω τες σκέψεις μου πάς σε αθρώπους που με απειλούν (την ασφάλειαν
της οικογένειας μου!!!!) (ο ανώνυμος) ή άλλους που με ξητιμάζουν
(γενίτσαρος!!!!!!!!!!!!) (εσύ το είπες τούτο) (χαμολιός) (κλπ κλπ)
τζιαι έσβυσα το γιατί εννα σωπάσω, επέτυχεν ο σκοπός (σας)


ΜΑΣ???? ΠΟΙΟΥΣ ΜΑΣ???? ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΑΡΙ ΠΑΛΕ;; ΜΗΠΩΣ ΠΑΣΧΕΙΣ ΑΠΟ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗΣ;; ΓΙΑ ΞΙΠΑΛΑΡΕ ΛΛΙΟ..

Εννα κάτσω να αδειάζω τες λεπτές μου στιγμές τζιαι να μου στέλλεις
ήμεηλ οτι είμαι ρουφκιάνος γλοιώδης τύπος γενίτσαρος.


Ντάξει δοκησισοφη που χρησιμοποιάς εκφοβιστικά επίθετα που ελαλούσαν
τους 'προδότες' ντάξει εννα σσιωπήσω. Καλά.


ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΕΙΣ;; ΑΝ ΗΤΑΝ ΟΠΟΤΕ ΜΕ ΒΡΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΩ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΟΥΣΑ 3 ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑ 100Ο003 ( ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΩ, ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΕΠΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΒΑΣΗΣ ΕΔΩ ΚΑΙ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ..ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΟΥ ΤΑ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΕΣ ΤΟΤΕ ΕΙΣΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΝΑ ΒΑΛΩ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ)

Θα κάμνω τα ρουφκιανιλλίκια μου μόνος μου σπίτι μου, έν χρειάζεται να
γράφω σώψυχα τζιαι να με βρίζει μιά δοκησιφοφή γαούρα.


ΩΩΩ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΜΗΤΙΚΟ. ΕΙΠΑΜΕ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΖΕΙΣ. ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩς ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΜΑΘΕΣ ( ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΛΟΓΩ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ ΜΑΛΛΟΝ) . ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΩ. ΨΑΞΕ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΛΗΜΜΑ ΣΤΟ ΛΕΞΙΚΟ. Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΒΟΗΘΑ ΠΟΛΥ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ (ΓΕΝΙΚΑ ΜΙΛΩ)


Ά. Πέ μου, αμέσως μετά που μου έγραψες εψές το υβριστικό ήμεηλ (τζιαι
το ήμεηλ σε κάποιον που 'διασύρω') σε ποιόν απευθύνεσουν με το πόστ σου
Μικροί Άνθρωποι?

ΟΧΙ ΣΕ ΣΕΝΑ. ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ. ΑΝ ΕΙΔΕΣ ΝΑ ΚΑΦΘΡΕΦΤΙΖΕΣΑΙ ΣΤΗΡΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟ. ΜΙΛΟΥΣΑ ΓΙΑ ΦΙΛΟΥΣ. ΕΔΩ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚΙΓΚ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΙΛΟΙ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΑΡΡΩΣΤΗ ΝΑ ΘΕΩΡΩ ΦΙΛΟΥΣ...ΨΕΥΔΩΝΥΜΑ ΧΑΧΑΧΑΧΑ ΖΖΖΖΖΖΖ....

Μα νομίζεις τρώμεν κόνναρα ρέ? Αλλού τα παιχνιδάκια
σου.

ΞΕΡΩ ΕΓΩ ΤΙ ΤΡΩΕΙΣ; ΚΑΤΙ ΣΥΚΑ ΣΤΟ ΣΟΥΒΛΙ ΜΕ ΤΡΙΜΜΑΝ ΑΚΟΥΣΑ, ΚΑΤΙ ΣΟΓΙΕΣ ΚΑΤΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...ΤΑ ΚΟΝΝΑΡΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;;


Σά δέ ντρέπεσε ρέ!! Μα νομίζεις έσιεις να κάμεις με κανένα βλάκαν??
Σιγά μέν μου φκείς τζιαι θύμαν τωρά....

ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ. ΜΕ ΑΙ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΕ ΕΙΠΕ ΒΛΑΚΑ. ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ.

Ξέρω τί θα γινεί. Εννα αφρίσεις, έσιεις τζιαι που έσιεις anger
management issues έν θα ελέγχεις τα νεύρα σου εννα γράψεις του κόσμου
τες πελλάρες, ολόκληρα πόστ θα γράψεις για να αποδείξεις τούτον τζιαι
το άλλον.


ΠΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ; ΕΙΔΕΣ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΦΑΣΗ;ΞΕΡΕΙΣ ΜΕ; ΕΝΙΞΕΡΩ ΤΙ ΛΑΛΕΙΣ ΑΛΛΑ Η ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΑΚ ΝΙΚΟΛΣΟΝ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΝ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ. ΕΣΕΝΑΝ; Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ; ΜΠΑ..ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΗ, ΕΣΥ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΕΙΣΑΙ.

Μα ποιός σε ακούει.

Ε ΝΑΙ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΤΔΕΦΙΣΕΣ ΚΑΘΕ ΙΧΝΟΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΥΣΤΟΛΕΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΣΟΥ, ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ; ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΑΙΟ..

Κάποτε που εννα ηρεμίσεις εννα αναλογηθείς τί έγινε τζιαι τί έχασες.
Άσε τωρά που εννα αντιδράσεις αππωμένα τζιαι αμυντικά. Ποννα κάτσει το
νέφος εννα σκεφτείς καλά.


ΗΡΕΜΗΣΕΙΣ. ΜΕ Η. ΕΓΩ ΣΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΟΣΑ ΕΙΠΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΞΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΠΟΣΥΡΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΣΤ "ΤΟ ΔΙΑΓΡΑΦΕΝ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΥ ΔΙΑΣΠΟΡΟΥ". ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΕΣΜΕΥΟΜΑΙ.


YΓ 2


Τζιαι μέν έρκεσαι να μου γράφεις.

ΟΚ.

Βαρκούμαι να βάλω μετριασμόν.

Ε ΑΦΟΥ ΒΑΡΚΕΣΑΙ..( ΕΓΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΣΟ ΒΑΡΚΟΥΜΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΚΑΛΩ)

Επάτησα
τον όρκο μου να μέ σβυννω σχόλια,

ΣΒΗΝΩ. ΜΕ Η.

αλλά μετριασμό έν θα βάλω.

ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ.

Αφιερωμένο..


Ο Αύγουστος δεν είναι μόνο μήνας των απωλειών, μήνας της ραστώνης, μήνας την νωχελικής διάθεσης και των διακοπών. Ό Αύγουστος για μένα είναι ο μήνας τον οποίο σημαδεύουν με την γέννησή τους, πέντε πρόσωπα που αγαπώ. Ήδη ευχήθηκα στο τσακ στα δύο και απομένουν τα άλλα τρία. Κάθε χρόνο οι ευχές αλλάζουν, δεν κατάλαβα ακόμα αν χάνουν από βαρύτητα λόγω τυπικότητας ή αν καταργούν την τελευταία γιατί αποκτούν περισσότερο νόημα. Το σίγουρο είναι ότι νιώθω κάθε χρόνο περισσότερη ανασφάλεια όταν κληθώ να πω από κοντά τις ευχές μου. Νιώθω πλέον, τόσο πολύτιμη την ύπαρξη τους, αισθάνομαι τόση ευγνωμοσύνη, έστω κι με μερικά απ'αυτά τα πρόσωπα οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει.

Η μια μου φίλη ξέρω ότι με διαβάζει. Δεν μου το έχει πει ποτέ αλλά το ξέρω. Κάθε που θα δεχτώ επίθεση, κάθε που θα με διασύρουν, θα με πάρει τηλέφωνο για να ρωτήσει τί κάνω ( καθώς τώρα μένει μακριά). Έχει χρησιμοποιήσει αρκετές φορές τον υπολογιστή μου για τις ανάγκες της εργασίας της και βρήκα μια φορά ανοιγμένο το έγγραφο "Στης κατάρας τα έγκατα", ενώ μια φορά δεν είχα προλάβει να βγάλω το "Παραμεθόρια κι οριακά΄" από οικοσελίδα. Ντράπηκα να το συζητήσω μαζί της, καθώς οι καταστάσεις που βίωνα δεν ήταν "απείρου κάλλους", τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, τα ψέματα και οι ανυπόστατες κατηγορίες ήταν εξαιρετικά ταπεινωτικές (καλή ώρα) και φάνηκε κι αυτή διακριτική, όπως νιώθει κάποιος που ανοίξει άθελα του το ημερολόγιο σου. Απο τότε νιώθω μια ασφάλεια. Ότι ένας άνθρωπος δικός μου με διαβάζει, ένας άνθρωπος που ξέρει ποιά είμαι και δεν περιμένει από τον άλφα ή τον βήτα να του στήσουνε προφίλ. Συζητήσαμε εδώ πολλές φορές για τη διάσταση ψευδωνυμίας-ύπαρξης, προσώπου-προσωπείου και η οντολογική διάσταση αυτού του είδους της επικοινωνίας μας απασχόλησε στο βαθμό, που αναπτύσσει μια κάποιου είδους ψυχοπαθολογία εκδήλωσης απωθημένων κακοτήτων και μικροτήτων. Και από αυτά άλλο τίποτα τελευταία. Με έχουν κουράσει πραγματικά. Σημασία όμως έχει να γειώνουμε τα σύρματα μας, να μην μας οδηγεί η κακία αυτή σε ηλεκτροπληξία. Και αυτή η γείωση είναι μια ειδοποιός λειτουργία των φίλων μας.

Τηλεφωνηθήκαμε απόψε και στο ενδιάμεσο των ευχών και μιας αμήχανης πληροφόρησης των τελευταίων νέων, μεσολάβησαν κάποια κενά, κάποιες σιωπές, σαν ένας μαγνητικά φορτισμένος χώρος στον οποίο εκπέμπονται και λαμβάνονται SOS. Ήξερε, ήξερα, όπως κατάλαβα ότι δεν ήταν κι αυτή καλά, πως πάλι μελαγχόλησε, πως δεν παλεύει τα υπαρξιακά της και το γεγονός ότι ζει ακόμα με τους γονείς της. Από πίσω ακουγόταν φασαρία, αλλά ένα μονολεκτικό όχι, μάτωσε την ερώτηση μου "αν ήταν καλά". Σε τέτοιες περιπτώσεις, είτε κάνεις ερωτήσεις συγκεκριμένες, είτε, αν καταλάβεις ότι δεν παίρνει τον συνομιλητή σου να απαντήσει, μιλάς γενικά και λες μπαρούφες, γενικολογίες και συμβουλές. Αυτή την φορά, το "μπες msn αύριο" ήταν ικανό για να δώσει τέλος στις συμβουλές που κι οι δυο σιχαινόμαστε, ιδίως όταν τις δίνω εγώ.

Στην εκπνοή λοιπόν του καλοκαιριού, νιώθω ευγνωμοσύνη και συνάμα αμηχανία. Αγάπη και συνάμα ανησυχία. Που κάθε χρόνο βαθαίνουν, γίνονται όλο μάτια, χάνουν από φλυαρία, κωδικοποιούν την απογοήτευση και το ενδιαφέρον, ανακαλύπτουν καινούργιες συχνότητες, συμπάσχουν και κρίνονται. Το κάθε κύτταρο μου γεμίζει θλίψη κάθε που θα εντοπίσω συγγενικά στοιχεία της δικής μου ιδιοσυγκρασίας σε αγαπημένα μου πρόσωπα. Γεμίζει θλίψη όταν διαπιστώσω πως στεναχωριούνται κι αυτά για μένα, πως βράζουμε στο ίδιο καζάνι, πως κάθε τρύπημα με την πηρούνα για να δουν αν ψηθήκαμε, αν διαλυθήκαμε εντελώς, επιφέρει άνάλογο τσίμπημα στην καρδιά, χαστουκίζει την αφέλεια και την ευκολοπιστία μας δυνατότερα. Όμως οι Αύγουστοι που ήρθαν και θα έρθουν θα με επαναφέρουν με το ηλεκτροσόκ των αμήχανων ευχών, στο γειωμένο παρόν της απουσίας και της αγάπης.

Χρόνια σου πολλά φιλενάδα:)

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

μικροί άνθρωποι


Μου κάνει εντύπωση πόσο εύκολα "αππώνουνται" κάποιοι άνθρωποι. Φτάνει μόνο να τους δώσει κάποιος λίγη σημασία, να τους χαϊδεψει τα αυτιά και του συγχωρούν τα πάντα, προδώνουντας φίλους με μια μονοκονδυλιά, φτύνοντας ακόμα και το γάλα που βύζαξαν. Και πόσο εύκολα οι ματαιόδοξοι κλωτσάνε τους φίλους τους, αυτούς που πραγματικά νοιάζονται, απλά και μόνο επειδή τους λένε ωμή την αλήθεια. Αλήθεια πόσο εύκολα πιανόμαστε όλοι κοροϊδα κάποτε! Κι αυτοί που ξεγελιούνται κι εμείς που πιστέψαμε ότι άξιζαν! Αλλά πόσο μικροί είναι αλήθεια αυτοί που παλεύουν να μας διασύρουν και να στρέψουν τους φίλους μας εναντίον μας, προσφέροντας τους ωραία λόγια, "ανωτερότητες", συκοφαντώντας μας με τρόπο και τακτική, χωρίς να περιπίπτουν στις δικές μας άγαρμπες εκφράσεις και διατυπώσεις, στα δικά μας υστερικά "πρόσεχε". Όλα όμως είναι μια λυδία λίθος αδέρφια μου. Μην στεναχωριέστε. Εκεί είναι που θα φανεί αυτός που αξίζει, ο αληθινός και εκεί και ο φυσανέμης, ο ψωνάρας, ο άχρηστος, ο βλάκας. Εκεί θα είσαι σε θέση να διακρίνεις αυτούς που πνίγουν στον κομπλεξισμό της ανάγκης επιβεβαίωσης οτιδήποτε αληθινό, και τους άλλους τους μάγκες που δεν καταλαβαίνουν από κανακέματα. Εκεί θα νιώσετε οίκτο γι'αυτούς υπακούουν σε κάποιους που τους αισθάνονται ανώτερους γιατί το κάνουν κάποιοι άλλοι, και με μια μνημειώδη ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ, γίνονται υποχείρια τους. Αστεία ανθρωπάκια μηδαμινά και ανούσια. Αυτό είναι. ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.

Όλα παίρνουν την τροπή που έπρεπε να πάρουν. Όλα μα όλα.

Ζωοφιλία


"Ζωόφιλος", δεν είναι αυτός:

α) που ακρωτηριάζει ουρές και αυτιά από τα σκυλιά του "για να είναι όμορφα"
β) που αγοράζει μόνο σκυλιά ράτσες και κλωτσάει τα αδέσποτα και τα διασταυρωμένα
γ) που έχει τα κατοικίδια του κλεισμένα σε κλουβιά ολόχρονα, ή δεμένα με ένα "απανθρωπο"λουρί.
δ) που τα εγκαταλείπει στο κυνήγι όταν δεν του κάνουν
ε) αυτός που πάει κυνήγι
στ) αυτός που στειρώνει το σκυλί ή το γατί του του προτού τεκνοποιήσουν έστω για μια φορά
ζ) αυτός που τηλεφωνά στην αστυνομία για να καταγγείλει όσα σκυλιά περιτριγυρίζουν την σκυλίτσα του ( τα σκυλιά αυτά μετά, "συλλαμβάνονται", στέλνονται σε καταφύγια, δεινοπαθούν διψασμένα και νηστικά κάτω από τσίγκους στον ήλιο και μετά θανατώνονται)
η) αγαπάει μόνο τα δικά του κατοικίδια και μισεί αυτά των αλλονών

Και μεις οι τρείς στον καφενέ...

Είμαστε καταδικασμένοι σε έναν μοιρολατρικό τοπικισμό με συμπτώματα αυτισμού. Ειλικρινά, αισθάνομαι ότι η Κύπρος συνιστά στην ουσία μια νησίδα ιθαγενών στη Μεσόγειο, οι οποίοι δεν έχουν διάθεση να ενδιαφερθούν πέραν από τα περιορισμένα σύνορά τους. Ανοίγεις την τηλεόραση και το μόνο που σου μένει είναι οι εθιμοτυπικές συνομιλίες για το Κυπριακό, οι διορισμοί στους ημικρατικούς και οι μάππες. Προσπερνάμε γρήγορα ότι έχει να κάνει με τον έξω κόσμο, εκτός γι αν πρόκειται για εξεζητητημένες επιδείξεις μόδας. Ο τρόπος με τον οποίο αφιερώνουν τα δελτία "διεθνής ειδήσεις" μοιάζει με αυτόν διαφημιστικού τρέηλερ μπασκλασάτης ταινίας. Πως καταφέρνουν και συμπυκνώνουν τις διεθνείς ειδήσεις σε 30 δευτερόλεπτα, ενώ για τους ημικρατικούς και τις μάππες αναλώνουν 20 λεπτά, είναι να απορεί κανείς.

Πάλι καλά που υπάρχουν και τα μπλογκς. Με μεγάλη μου έκπληξη, διάβασα σήμερα το πρωί σ'ένα ελληνικό μπλογκ ( http://taxalia.blogspot.com/2009/08/blog-post_6050.html) ότι το Σάββατο (1/08),"εξοργισμένοι μουσουλμάνοι σε ένα χωριό του δυτικού Πακιστάν, στο χωριό Γκότζρα, περίπου 160 χλμ δυτικά της Λαχόρης, σκότωσαν 6 χριστιανούς και τραυμάτισαν ακόμα 12, ενώ πυρπόλησαν 40 σπίτια και μία εκκλησία, επειδή, όπως υποστηρίζουν, τα θύματα βεβήλωσαν τοΚοράνι. Όπως μάλιστα δήλωσε ο υπουργός της χώρας, "οι νεκροί είναι όλοι τους χριστιανοί. Μου είπαν ότι κάηκαν ζωντανοί». Μάλιστα. Το ίδιο Σάββατο που εμείς απολαμβάναμε την κυπριακή θάλασσα, κάποιοι άνθρωποι, μαρτυρούσαν υπό τα στίφη φανατικών μουσουλμάνων. Κανένας δεν αντέδρασε, ούτε δόθηκε δημοσιότητα στο γεγονός.

Την ίδια στιγμή,στη χώρα μας, ένα μετά το άλλο τα μουσουλμανικά τεμένη της ελεύθερης Κύπρου, λειτουργούν και πάλι και παρέχουν υπηρεσίες στους Πακιστανούς μετανάστες που ζουν εδώ. Την ίδια μάλιστα στιγμή που στη χώρα τους οι αδερφοί μας χριστιανοί σφαγιάζονται και καίγονται ζωντανοί. Αυτό πάλι πώς σας ακούγεται;
Δεν εισηγούμαι το ότιδήποτε. Απλα προβληματίζομαι. Σαφώς και η ανεκτικότητα και η ανεξιθρησκεία είναι δείγματα πολιτισμού. Αλλά θα είναι καλό να ξέρουμε κι από που κρατά οι σκούφια των επωφελουμένων των "υπηρεσιών μας" και σε ποιές εκδηλώσεις φανατισμού αυτοί μπορεί ενδεχομένως να οδηγηθούν.΄Να γνωρίζουμε τα ελατήρια των πράξεων τους, την κοσμοθεωρία τους, τα κριτήρια αποτίμησης και αντιμετώπισης του κόσμου, είτε αυτά είναι θρησκευτικά, είτε εθνικά, είτε άλλα. Και ας μιλήσουμε και μαζί τους καμιά φορά. Εγώ θυμάμαι που ένας Πακιστανός μου είχε πεί ότι η Κύπρος "είναι κομμάτι της "Οθωμανικής αυτοκρατόρίας" και ότι ως τέτοια, ΄" είναι τουρκική". Αλλά θα μου πείς..αυτό μπορεί να το λένε και δικοί μας στο τσακίρ επαναπροσεγγιστικό κέφι.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι ακόμα και σήμερα, οι Χριστιανοί συνεχίζουν να μαρτυρούν για την
πίστη τους είτε μαύροι, είτε λευκοί, είτε Πακιστανοί, είτε Αλβανοί..και το αγιολόγιο συνεχίζεται και θα συνεχίζεται... Η ανεξιθρησκεία αφορά όλους τους υπόλοιπους.
Εμείς μπορούμε απλά να δούμε τη μάππα μας, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί ωρύονται για τους Ημικρατικούς και να αλλάξουμε το βράδυ ήσυχοι πλευρό, ελπίζοντας ότι το κυπριακό θα λυθεί όπου να'σαι. Τί μας νοιάζει βρε αδερφέ, τί γίνεται στον έξω κόσμο...Δε βαριέσαι..

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

Μόλις μπήκε στο σπίτι, έτρεξε κλαίγοντας στο υπνοδωμάτιο του. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο μικρός Νίκος, αποκοιμιότανε στο κρεβάτι μπρούμυτα μετά από ένα κλάμα γεμάτο παράπονο. Αυτό το μεσημέρι όμως τα τζιτζίκια έξω του τράξηβαν την προσοχή. Ρούφηξε την μύτη του και πλησίασε το παράθυρο, προσπαθώντας να καταλάβει που στο καλό κρύβονταν..Ακούραστοι οι τζίτζικες φέτος..Πέρσι θυμάμαι, δεν μας είχαν τιμήσει με την φασαρία τους. Ο θείος έλεγε είναι εξαιτίας των κεραιών που μας κυκλώνουν από παντού. Ότι τα κύματα που εκπέμπουν είναι η αιτία. Μάλιστα στην τηλεόραση έλεγαν κάποιοι ειδικοί ότι η εξάλειψη του είδους των μελισσών εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, θα έχει τραγικά αποτελέσματα στη φύση. Η εξάλειψη των τζιτζικιών, δεν θα είχε καμιά συνέπεια στον πλανήτη, άραγε; Η εξάλειψη των κατσαρίδων στο μπάνιο εξαιτίας των υστερικών επιδρομών της μαμάς του με κατσαριδοκτόνα;
Κάτω στο δρόμο, είδε τον μπαμπά του να καπνίζει ακουμπημένος στην δεξιά πόρτα του αυτοκινήτου. Δεν μιλούσε στο κινητό. Ήταν σκυφτός και πότε πότε πίεζε το μέτωπό του με τη γροθιά του.
"Μπαμπάααααααααα" του φώναξε´ Αυτός χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει, έσβησε το τσιγάρο πατώντας το στο έδαφος και ξεκίνησε να κατευθύνεται στο σπίτι. Ο Νίκος έτρεξε κι αυτός να τον συναντήσει στο σαλόνι. Ένα σκυλί ακούστηκε να γαυγίζει από το μπαλκόνι της Χομίνίας. Ο Νίκος όμως το είχε ήδη ξεχάσει.

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Καλά είμαι..εσύ;

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2009

Ελάτε, είστε τόσο γελοίοι άλλωστε...

Τα ίδια Παντελάκη μου..

Το παρακάτω αναρτήθηκε πέρσι, σ'αυτό εδώ το μπλογκ ( 26/8/2008)

"Άντε, κι άλλο καλοκαίρι πέρασε με απενταρίες και μιζέριες...Το άλλο όμως! Αχ το άλλο! Θα πηγαίνω συνέχεια θάλασσα και εκδρομές στα βουνά! Θα με νανουρίζει η θάλασσα! Θα ξυπνώ κάτω απ΄τα πεύκα! Δε θα είμαι μόνη κι άραχνη! Θα έχω τέλεια παρέα! Θα με αντιπαθούν τα κουνούπια! Η θερμοκρασία δε θα υπερβαίνει τους 30 βαθμούς!Θα έχω λεφτά! Θα αδυνατίσω! Θα έχω αυτοκίνητο με κλιματισμό! Δε θα είμαι μίζερη! Θα γνωρίσω τον έρωτα της ζωής μου! Θα πάω ταξίδια! Θα νοσταλγώ τον Αύγουστο ήδη απ'τον Σεπτέμβρη! θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα θα"

ΕΣΙΕΣΑΜΕΝ ΤΖΙΑΙ ΕΦΑΑΜΕΝ



(Τελικά μερικά πράγματα, όπως το κυπριακό κι εγώ, έχουν την στασιμότητα για δεύτερη τους φύση..σταθερές αξίες..)






..

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009



Ο Ακρίτας είμαι, Χάροντα,
δεν περνώ με τα χρόνια.
Μ' άγγιξες και δε μ' ένοιωσες
στα μαρμαρένια αλώνια;

Ειμ' εγώ η ακατάλυτη
ψυχή των Σαλαμίνων.
Στην Εφτάλοφην έφερα
το σπαθί των Ελλήνων.

Δε χάνομαι στα Τάρταρα,
μονάχα ξαποσταίνω.
Στη ζωή ξαναφαίνομαι
και λαούς ανασταίνω!


Κωστής Παλαμάς

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Το πεζουλούϊ

Είναι φορές που συγκινείσαι με το παραμικρό. Μια σκηνή σε μια ταινία, μια κουβέντα, ένα παράπονο, ένα τραγούδι, ένας φίλος απ'τα παλιά, μια φωτογραφία, μια σκέψη, μια στιγμή αυτογνωσίας είναι ικανά να σε λούσουν στο κλάμα. Ιδίως όταν είσαι γυναίκα.
Δεν είναι τόσο αυτολύπηση, δεν είναι πόνος, δεν είναι κάτι το τραγικό. Είναι κάτι το φυσικό, μια φυσική αναγκαιότητα.
Να σας φέρω ένα παράδειγμα. Εγώ απόψε βγήκα για βόλτα. Βράδυ. Παρότι φρόντιζα να ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο, εντούτοις δυνατά φώτα με στράβωναν στα στενά δρομάκια από περίεργους οδηγούς που ήθελαν να εξετάσουν προσεκτικά τη φάτσα μου και το σουλούπι μου. Ήμουν σε θέση να διακρίνω ζώνες δροσερότητας στις περιοχές που σεργιανούσα και κανόνισα το περπάτημα μου με τρόπο, ώστε να μην με κόβει το παπούτσι στο ίδιο σημείο που με έκοψε χτες. Κίνηση στους δρόμους καμμία.
Έστριψα σε ένα δρομάκι και παραμέρισα το γιασεμί μιας καγκελόπορτας΄, το οποίο καιροφυλακτούσε να μπλεχτεί στα μαλλιά μου, στα μυαλά μου, στο δρόμο μου τέλοσπάντων ( τα γιασεμιά είναι πολύ ύπουλα, θα σας μιλήσω άλλη φορά εκτενώς για τις πλεκτάνες που σου στήνουν όταν δεν είσαι προσεκτικός). Και τότε, είδα απέναντί μου την ωραιότερη και συγκινητικότερη εικόνα της ημέρας (ακόμα και τώρα που σας μιλάω, νομίζω μύρισε το δωμάτιο γιασεμί).
Ένα ζευγαράκι, να κάθεται δίπλα-δίπλα, στο απέναντι πεζούλι. Ἐνα πολύ χαμηλό πεζούλι, κοντά σε ένα μαντρότοιχο που έκοβε τον αέρα στο αγόρι. Μα ήταν πολύ όμορφοι ρε παιδιά! Τί ωραίος αλήθεια ο έρωτας σε τέτοιες ηλικίες! Μαυρισμένα και τα δυο τους, ηλικίας πάνω κάτω 15 χρόνων. Η κοπέλα, με μακριά ολόϊσια καστανόξανθα μαλλιά, που προσπαθούσε μάταια να τα ρίξει΄πίσω στους ώμους, αδυνατούλα, με ένα ωραίο πλατύ χαμόγελο και μεγάλα μάτια, φορούσε ένα κοντό σορτσάκι και άσπρη φανέλα, με τα πόδια σε ένα χαλαρό οκλαδόν, αφού το πεζουλάκι ήταν υπερβολικά χαμηλό. Κοίταζε το αγόρι με σκυμμένοτο κεφάλι, γελώντας τρανταχτά, και το αγόρι, με επιμελώς ατημέλητα μαλλιά, με τις τούφες τους να γεμίζουν υπέροχες σκιές το πρόσωπό του, με μαύρα μάτια σαν κάρβουνα που γυάλιζαν στο σκοτάδι ( γιατί τα μαύρα να έχουν κατ'αποκλειστικότητα αυτή την ιδιότητα;), να πειράζει το κορίτσι με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο που παλεύε να κρύψει τα δόντια, στην προσπάθεια του να φανεί "άντρας", με αυτοσυγκράτηση και συνάμα πειραχτήρι. Τα μακριά του πόδια του μαζεμένα στο στήθος του, με το άσπρο του παντελόνι να τονίζει τα γόνατα που στρογγύλευαν και αποκτούσαν όγκο. Στο ένα το χέρι κρατούσε κατι σαν ΄κλωνί γιασεμιού και το είχε ακουμπημένο στο αριστερό γόνατο. Το κορίτσι του έριχνε πετρούλες κι αυτός προσπαθούσε να τις χτυπήσει στον αέρα. Πότε-πότε, έγερνε πάνω της πειραχτικά και αυτή τον έσπρωχνε στον μαντρότοιχνο και τον στρίμωχνε, σε μια προσπάθεια να τον ακινητοποιήσει. Αυτός παρίστανε τον ανήμπορο και άφηνε τα χέρια και τους ώμους χαλαρά βγάζοντας τάχα κραυγές πόνου. Τα γέλια τους αντηχούσαν δυνατά στην νυχτερινή σιγαλιά. Τους είδα και χαμογέλασα. Καθένας θα το έκανε. Όμως δεν άργησε να έρθει πλημμυρίδα και άμπωτις. Όπως χαμογελούσα, δάκρυσα και έψαξα με το βλέμμα γύρω μου να βρώ κάποιον να του πω "κοίτα τί όμορφοι που είναι.." και να τους του δείξω. Ψυχή όμως στο δρόμο...
Έτσι κι εγώ ήρθα ξανά εδώ. Πείτε μου ρε παιδιά! Είδατε ωραιότερη εικόνα;

Αμάν πιά....



Ό,τι μπορώ,
για σένα κάνω αυτό τον καιρό
και παριστάνω με λάθη σωρό
κάτι γερό
να κρατηθείς.

Ό,τι μπορείς
για μένα κάνε κι εσύ να χαρείς,
τα χρόνια πάνε κι ας μείνουμ' εμείς
λόγω καρδιάς,
λόγω τιμής.

Σ' όποιον αρέσουμε
για τους άλλους
δεν θα μπορέσουμε,

πώς να χωρέσουμε
τόσοι άνθρωποι στο κενό;

Σ' όποιον αρέσουμε
για τους άλλους
δεν θα μπορέσουμε,

πώς να συνδέσουμε,
περιθώρια κι ουρανό;

Ό,τι μπορώ
για σένα κάνω λες κι είμαι φτερό,
σ' αεροπλάνο στον κόσμο γυρνώ
κι ό,τι περνώ
μην το σκεφτείς.

Ό,τι μπορείς
για μένα κάνε, βραδιάζει νωρίς
κι αλλού κοιτάνε τα μάτια θαρρείς
λόγω σκιάς,

λόγω πληγής

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Τα τείχη


Ακούμπησα τη φωτογραφική μου στην αμμουδιά και έτρεξα να προλάβω το κύμα που έβλεπα να κατεβαίνει ετοιμοθάνατο. Ένας πελώριος ταύρος, έτρεξε και μάσησε την φωτογραφική. Δεν πρόλαβα το κύμα και για την φωτογραφική ήταν ήδη αργά για να τρέξω. Είχαν ήδη εκπνεύσει και τα δύο.
Το σκυλάκι της πλατείας κολυμπούσε δίπλα μου και στην προσπάθεια του να με πλησιάσει, με πλήγωσε με τα νύχια των μπροστινών του ποδιών, που με πανικοβλημένες κινήσεις παλευαν να το κρατήσουν στην επιφάνεια και να το προωθήσουν μπροστά.
Μέσα στην θάλασσα κι ένα δερμάτινος μαύρος καναπές , ένα γραφείο, ένα πιάνο κι ένα κομοδίνο. Όλα να επιπλέουν, χωρίς ωστόσο να απομακρύονται το ένα από το άλλο. Ο Ι. με ρώτησε που είναι οι υπόλοιποι. Από το γραφείο η φωνή ενός διευθυντή, χωρίς πρόσωπο "Δεν έπρεπε να απομακρυνθείτε τόσο πολύ. Τώρα, δεν θα προλάβετε. Οι πόρτες θα κλείσουν όπου νά'ναι". Καβάλλησα το κομοδίνο και το βύθισα. Εβλεπα από μια γωνιά τον εαυτό μου σαν να αιωρείται στα κύματα και καμάρωνα. Πόσο όμορφος ήταν ο Ι. όταν με ρώτησε "αν είμαι καλά"! Πόσο ομορφαίνουν οι άνθρωποι, όταν αιωρήσαι και ουρείς στο συρτάρι ενός κομοδίνου!
Η ιδιαιτέρα με έσπρωξε σε μια σκάλα. "Δεν θα'σαι καλά που θα ανέβω σε μια οριζόντια σκάλα!" Ισορρόπησα στο πρώτο σκαλί και βούλιαξα στον πρώτο όροφο.Ένας μακρύς διάδρομος με φωνές να ακούγονται από παντού. "Τα κλειδιά τα έχεις;;" ακούγεται μια δυνατή από πίσω μου. "όχι!!!". "Βρες τον Ι. να στα δώσει, δεν θα προλάβεις το αεροπλάνο αν δεν βρείς τα κλειδιά. ". "Ι. Τα κλειδιάααααα..". Τα αα έγιναν μπουρμπουλήθρες. Μύριζε ψαρίλα παντού αλλά ο Ι. πουθενά.
Η μεταγωγική σκάλα που με εγκατέλειψε στον πρώτο όροφο, αντικατοπτριζόταν στον καθρέφτη του ταβανιού. Κοιτώντας προς τα πάνω, έβαλα με προσοχή το πόδι στο πρώτο βυθισμένο σκαλί. Βυθιζόμουνα σιγά σιγά, οι φωνές δυνάμωναν,και λίγο πριν πάρω την πιο δυνατή μου αναπνοή για να με φτάσει ως το γραφείο, τα κλειδιά φάνηκαν στην αριστερή άκρη του καθρέφτη. Άπλωσα το δεξί μου χέρι, και τα πήρα. Είχα όμως ήδη βυθιστεί. Εβαλα τα κλειδιά μέσα στο στηθόδεσμο και προωθήθηκα στο βάθος. Μπήκα σ'ένα τούνελ που με οδηγούσε στην είσοδο ενός αεροπλάνου. Η πόρτα όμως είχε ήδη κλείσει. Τίναξα τα νερά από πάνω μου και περιπλανιόμουν σε ένα τεράστιο αεροδρόμιο, μαζεύοντας από τις σχισμάδες του τσιμέντου, ολοκίτρινες μαργαρίτες. Όταν στέγνωσα, πήρα τα κλειδιά, τα δοκίμασα όλα ένα προς ένα, και μόλις το ένα και μοναδικό κατάφερε να αποκαλύψει τον αριστερό λοβό του εγκεφάλου, ξεκλειδώνοντας το αριστερό μου αυτί, τότε άκουσα την πιο υπέροχη μελωδία που υπήρξε. Ήταν όμως ήδη αργά. Είχε ήδη σκοτεινιάσει. Γέμισα τα κενά του κρανίου άσπρα πέταλα από τις μαργαρίτες, και προσπάθησα να τα κλείσω μέσα, όπως προσπαθούμε να κλείσουμε μια παραγεμισμένη βαλίτσα. Τα κατάφερα. Κλείδωσα, έβαλα τα κλειδιά κάτω από το χαλάκι, ξάπλωσα και περιμένω από τότε την σκάλα να έρθει να με πάρει από το μαύρο και έρημο αεροδρόμιο. Ας καθυστερήσει ακόμα λίγο μέχρι να μάθω το γιατί..

"Του θείου κλαυθμού σου βάθος"

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Ένα ωραίο τραγούδι του Μουστάκη

Αφιερωμένο στον Βελισσάρη, ως ανταπόδοση στη δική του αφιέρωση. Απλά.

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Πράγματα του μύθου

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Επάλληλα και κατακόρυφα ( μπλογκερνουβέλα σε συνέχειες)

"Πολυακουμπημένα οφθαλμικώς τοπία, χιλιοειπωμένες λέξεις, ανακυκλώμενο διοξείδιο σε κάθε αναπνοή"

Ένιωσε ότι της τέλειωνε το οξυγόνο. Θυμήθηκε τα διαδεχόμενα τοπία ,ιδωμένα από το παράθυρο του λεωφορείου. Τα πρόσωπα στα παράθυρα, οι αιτίες της δυστυχίας της, μαλάκες και μαλακισμένες που ακουμπούσαν την μιαρή τους ματιά στο ίδιο ακριβώς δέντρο, στο ίδιο ακριβώς θερισμένο χωράφι, στην ίδια μοναχική ελιά που την χαιρετούσε καμπούρα στο βάθος.
Ένα ταξίδι που κανονικά έπρεπε να την χαλαρώσει αλλά, τώρα την αναστάτωνε. Μια διαδρομή που έπρεπε να την ηρεμήσει, αλλά την εξόργιζε. Ένιωσε να μην αναπνέει. Επρεπε να πνίξει την μνήμη επειγόντως.

Αφησε το ποστ μισοτέλειωτο και ξεκίνησε να περιδιαβάζει μπλογκς αλλονών:


"Άσκηση που σας προτείνω για το σαββατοκύριακο. Πάρτε ένα πρόσωπο στην τύχη. Ένα άτομο που ξέρετε ( ή νομίζετε τέλοσπάντων). Προσπαθήστε να στήσετε το προφίλ του. Θα δείτ ότ..."

"Γιατί όλα τα κακά σε μένα; Γιατί να καπνίζουν στο διπλανό διαμέρισμα, γιατί να μην βρώ τα παπούτσια που μου άρεσαν στο νούμερο μου γιατ..."

"Αν μου ζητήσεις ποτέ αγάπη μου, να πέσω στις ράγες του τραίνου θα πεσ.."

Δεν έχουμε τραίνα στην Κύπρο ηλίθιε..Αη σιχτίρ και μ'αυτά τα κωλομπλογκ. Σκέτο ζάπιγκ η "περιήγηση". Τίποτα πια δεν την ευχαριστεί. Ασε που βρίσκει και κατινίστικη μεταξύ άλλων αυτή την "περιήγηση". Πλέον έγινε καθημερινότητα και πλέον, το ότι αποφάσισε να γράφει επώνυμα, έκανε την ενασχόληση της να μοιάζει ανιαρή κι αυτή. Η "Αννα" με το ρομαντικό μπλογκ, η Αννα με τα φιλοφρονητικά σχόλια, η Άννα με τις επετειακά επανερχόμενες κοινωνικοπολιτικά έγνοιες.

Από παιδί βαριόταν εύκολα με ότι καταπιανόταν. Επειδή η ζωή δεν την είχε ευνοήσει, έμαθε να λέει κατ'εξακολούθηση ψέματα. Δεν έπρεπε να μάθει κανείς ότι ήταν φτωχή, ορφανή και μισή Γερμανίδα. Ωστόσο, αυτή η ανάγκη της να είναι "αποδεκτή", αυτός ο αγώνας απόκρυψης και εξομοίωσης, την έκαναν, όταν ενηλικιώθηκε, να μισήσει ό, τι ήταν αποδεκτό από τους υπόλοιπους ως πρότυπο. Η άρνηση ωστόσο αυτή της γύρισε μπούμεραγκ. Αναγκάστηκε να σβήσει όπως όπως, με ιατροφαρμακευτικούς πυροσβεστήρες και ψυχιατρικούς πειραματισμούς και την τελευταία φλόγα ζωής μέσα της και ξεκίνησε να γράφει ρομαντικά ημερολογιάκια και να λέει ψέματα για την προσωπική της ζωή. Μια ευνουχισμένη επιστροφή στην παιδική και εφηβική της ηλικία.

"Τα στήθια μου γεμίζανε με οξυγόνο. Βλέπαμε από κοινού τα διαδεχόμενα τοπία από το παράθυρο του λεωφορείου. Τον ένιωθα δίπλα μου να αναπνέει και να θολώνει το τζάμι του. Να βλέπει μαζί μου το ίδιο δέντρο, το ίδιο ακριβώς θερισμένο χωράφι, την ίδια ελιά που καμάρωνε με τις άλλες παραλλήλως του αυτοκινητόδρομου. Ηρεμούσαμε και χαλαρώναμε μαζί, με τα χέρια και τις καρδιές μας μπλεγμένα.."


Με ξερατούς σβήνεται η μνήμη, λοιπόν; Με ξερατούς, λοιπόν..


( συνεχίζεται)

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Ποιητική γωνιά

Μετά τον Ηλία Κωσταντίνου, σειρά έχει ακόμα ένας ποιητής, ψευδώνυμος αυτή τη φορά, μπλογκεράς, με τσεκουράτους στίχους, όπως οι παρακάτω:


Οι Ερινύες προτιμούν όσους αδικούν σε μικρή κλίμακα

Έγιναν μου λεν πολλά
πράγματα να ντρέπεται κανείς και να πονά.
Και αφελώς ερώτησα: Κάνατε αποικίες;
Λαούς υποδουλώσατε; Όχι μου απάντησαν.
Τότε καλά κάνετε και ντρέπεστε



Κάποτε σύντροφοι θα χρειαστεί να απολογηθούμε

Κάθομαι μερικές φορές και συλλογιέμαι:
Άραγε ο κόσμος θα ήταν καλύτερος
αν δεν είχα παλέψει κι εγώ να τον αλλάξω;



(Ποιήματα "κλεμμένα" από το μπλογκ "Scipta Deamonica" του DemΩn, χωρίς την άδεια του ποιητή)





----

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου