Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια μετάφρασης)

«Σαν κόρη μας την αγαπήσαμε» λέει ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων των επιχειρήσεων «Τζεοπάρντι», Μάφφι Ντεμότ. «Λυπόμαστε πάρα πολύ που φεύγει. Κανένας δεν έχει ποτέ επηρεάσει ένα τηλεπαιχνίδι με τέτοιο τρόπο, όπως η δεσποινίς Σμιθ, το Τζεοπάρντι!
Από άρθρο στην εφ. Variety, 13 Μαρτίου 1988.

Αδύναμα κύματα φουσκώνουν, σκάνε, ξαναγλιστρούν προς τα μέσα. Κάτασπρα δάχτυλα βυθίζονται στην άμμο. Η Φαίη βλέπει την σκούρα άμμο να ξανθαίνει κάτω απ’την επιφάνεια της θάλασσας, κάθε φορά που το νερό τραβιέται προς τα πίσω.
Η παραλία βρίσκει ξανά τη φόρμα της με τα χρώματά της να ξανοίγουν στο φως του ήλιου. Η Φαίη κοιτάζει λοξά το πρόσωπο της Τζούλη Σμιθ. Η Τζούλη διαθέτει το καλύτερο δέρμα που η Φαίη έχει δεί ποτέ. Δεν είναι μόνο που είναι τόσο καθαρό που μοιάζει με ανθισμένο , ούτε ότι έχει πάρει εδώ στη θάλασσα, το κόκκινο χρώμα του κρασιού από τον ήλιο, αλλά η σύστασή του έχει κάτι το εξαιρετικά ζωντανό, μια ελαστική απαλότητα, σαν ένα μεταξένιο κάλυμμα. Είναι ευαίσθητο και έχει βάθος. Φωτεινό και σφριγηλό, τεντώνεται στα ψηλά ζυγωματικά της Τζούλη, με τα διακριτά οστά τους να κάνουν τα μάγουλα της να κοιλαίνουν και τα μάτια της να φωλιάζουν βαθιά πίσω. Το πρόσωπο της έχει ένα σχήμα του κλειδιού, σχεδόν σλαβικό. Το καθετί πάνω της μοιάζει διαφανές ●ακόμα και αυτή ακόμα η σχισμή ανάμεσα στα δύο μπροστινά της δόντια, δίνει την εντύπωση μιας χαραμάδας, μιας διακριτικής πρόκλησης. Η Τζούλη, με ένα τρόπο που η Φαίη δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί, κατάφερνε μ’ένα ιδιαίτερο τρόπο να ερεθίσει την Φαίη με τα δόντια της και το κενό ανάμεσά τους.

Η Τζούλη κοίταξε προς τα πάνω «Γιατί όμως»;
Η Φαίη κοιτάζει αόριστα , κουνώντας το κεφάλι της.
«Για την ποίηση μιλούσαμε». Η Τζούλη χαμογελάει, αγγίζοντας το μάγουλο της Φαίη.
Η Φαίη ανάβει ένα τσιγάρο ενώ φυσάει άνεμος. «Ποτέ δε μου άρεσε. Σαν να χτυπιέσαι άσκοπα στους θάμνους. Ακόμα κι όταν μου αρέσει, δεν πρόκειται παρά από ένα έμμεσο τρόπο να πεις το προφανές..έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον»
Η Τζούλη γελάει αποκαλύπτοντας τα δόντια της και το κενό ανάμεσά τους. «Ολέ!»λέει «αλλά για σκέψου πόσοι λίγοι από εμάς είμαστε εξοπλισμένοι με τα κατάλληλα μέσα ώστε να αντιμετωπίσουμε το προφανές»
Η Φαίη γελάει. Βρέχει το δάχτυλό της και παριστάνει ότι σημειώνει το σκορ σ’ένα αόρατο πίνακα. Γελάνε και οι δύο. Ένα ανώμαλο κύμα σκάει σε μια σανίδα. Το δάχτυλο της Φαίη έχει μια γεύση καπνού και αλμύρας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου