Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

Τηλεπληροφόρηση

-«Γιατί δεν του λες να φύγει, να έρθει στην Κύπρο να σε βρεί να είσαστε ασφαλείς;» (πωπω κοτσάνα..)
-« Μα καλά τώρα καταλαβαίνεις τι μου λές; Ποιος θα πολεμήσει για την πατρίδα μας, τα στρατεύματα κατευθύνονται στην Τυφλίδα»
-« Το καταλαβαίνω αλλά..»
-«Δε θέλει ο ίδιος να μην πάει, κατάλαβες?»
-«Ε μα τώρα ο πρόεδρος σας λέει , στηρίζεται στην Ευρώπη και στο Νάτο»
-«Μα τι μου λές;» (έξαλλη)«Σιγά μην περιμένουμε απ΄το ΝΑΤΟ. Εσάς σας βοήθησαν?»
-(που να κάτσω τώρα να της εξηγώ..) « Μα λέει τώρα με τα πετρέλαια, η Ρωσσία αν θέσει υπό τον έλεγχο της τους αγωγούς, κρατά όμηρη την Ευρώπη και την Ινδονησία (μη με φτύνετε ότι άκουσα από το ΡΙΚ της είπα) και τέλοσπάντων δεν τους συμφέρει να προχωρήσει η Ρωσσία (από αυτό το σημείο ξεκίνησα να βλέπω τα νύχια μου-σημάδι ότι ξεκίνησα να λέω μαλακίες) και σιγά μην τα βάλει η Ρωσσία με…
«Τι σιγά;!;!» (σε έξαλλη κατάσταση» «Μα καλά είσαι χαζή;» ( δεν το σχολιάζω) «Δε βλέπεις τι γίνεται? Η Ρωσία πάντα ότι θέλει κάνει. Όπως μας έκανε και παλιά. Τώρα έβαλε αυτούς της Νότιας Οσαιτίας να..
-«Αυτοί δεν είναι Γεωργιανοί;»
-‘Όχι βέβαια»
-«Τους έβαλε και επιτέθηκαν και λένε ότι το έκαναν οι Γεωργιανοί για να βρουν αφορμή να μας χτυπήσουν»
-«Τι θέλουν δηλαδή;»
-«Τώρα κατευθύνονται στην Τυφλίδα με σκοπό να ανατρέψουν τον Πρόεδρο»
-«Γκόρι είπε η τηλεόραση»
-«Τι σχέση έχει το Γκόρι»
-«αυτό έλεγαν τα κανάλια»
-«δεν έχει σημασία το Γκόρι»
--«Καλά» (ας έμεναν οι γονείς σου στο Γκόρι και σου΄λεγα)
«Δεν ξέρω είμαι χάλια, δε μπορώ να δουλέψω, τίποτα»
-«Καλά μην αγχώνεσαι, εγώ δε σε έπαιρνα τηλέφωνο τόσες μέρες γιατί έλεγα μήπως έπαθαν κάτι οι γονείς σου και σε ανησυχήσω παραπάνω, αλλά να ξέρεις η σκέψη μου είναι μαζί σου και προσεύχομαι για σένα και τους δικούς σου, και είμαι σίγουρη δεν θα γίνει τίποτα άλλο..»

Κλασική κυπριακή νοοτροπία την οποία μεταφέρω δυστυχώς κι εγώ. "Ήσουν χάλια αλλα δε σε πήρα τηλέφωνο μήπως σε αναστατώσω παραπάνω". Πιο επιτακτικό δε θα ήταν το τηλεφώνημα μου αν όντως είχαν πάθει κάτι οι γονείς της; Αλλά εξαιτίας ενός ιδιαζόντος κομπλεξισμού, ανασφάλειας, μήπως "ενοχλούμε", μήπως γινόμαστε "βαρετοί", μήπως πουν πίσω μας «τι θέλει κι αυτός τώρα» στο τέλος αφήνουμε τους φίλους μας απαρηγόρητους. Πόσοι εξαιτίας τέτοιων ασφαλειών στερούν από τους φίλους τους την παρουσία τους και δυο λόγια παρηγορητικά. Βέβαια, δεν ξέρω με τις βλακώδεις εισηγήσεις μου αν την ηρέμησα, αλλά μου φαίνεται ότι απ’όσα της είπα ( να διαβάζει να ξεχαστεί, να ξέρει ότι την σκέφτομαι και προσεύχομαι για τους δικούς της, να κάνει υπομονή και όλα θα τελειώσουν γρήγορα, ότι τον Οκτώβρη θα είναι παντρεμένη στην Τυφλίδα) αυτή έβγαλε έναν στεναγμό ανακούφισης και είπε ευχαριστώ μόνο στο «θα προσεύχομαι για σένα και τους δικούς σου». Αλήθεια, η γνώση ότι μας σκέφτεται κάποιος και προσεύχεται για μας, μας κάνει να νιώθουμε σαν να έχουμε μεταφυσικούς συμμάχους, σαν να γεμίζει η κόλλα με τα αιτήματα μας, υπογραφές. Θα μου πεις, μπαίνουν στα συρτάρια. Δεν έχει σημασία.
Είναι πολύ άσχημο φαντάζομαι να είσαι μακριά από την πατρίδα σου και τους δικούς σου, όταν αυτοί κινδυνεύουν και εσύ να περιμένεις τις ειδήσεις για να πληροφορηθείς.

«Ποιος θα πολεμήσει για την πατρίδα μας;» «δε θέλει ο ίδιος να μην πάει κατάλαβες»; Τα λόγια της αντηχούν ακόμα στ’αυτιά μου. Τι να της πείς? Ότι «εμάς στην Κύπρο δε μας νοιάζει»;. Χτες, μ’αυτό το τηλεφώνημα, κατάλαβα πόσο στην Κύπρο έχει ενοχοποιηθεί ο πατριωτισμός ώστε , μέτοχοι σχεδόν όλοι μιας δήθεν φιλειρηνιστικής και στην ουσία φιλοτομαρίστικης νοοτροπίας να θεωρούμε αυτονόητη τη φυγή. Παρολίγον να βγάλω σχεδόν τρελή την κοπέλα που μου είπε ότι ο αρραβωνιαστικός της δε θα γινόταν φυγόστρατος με τίποτα. Βέβαια δεν εννοώ ότι σε περίπτωση πολέμου οι στρατιώτες μας θα εγκαταλείψουν τη μάχη, ούτε μ΄αρέσει, ούσα γυναίκα, να μιλώ εκ του ασφαλούς για την ανάγκη των κυπριοπαίδων να στρατεύονται, αλλά απλά θέλω να πω ότι μας έκαναν να θεωρούμε ύψιστο εχθρό στην Κύπρο την αγάπη για την πατρίδα, αποκαλώντας φασίστες όσους ανησυχούν για την τύχη της και είναι πατριώτες.

Με την έντονη ενόχληση της και τις φωνές της :«Ποιος θα πολεμήσει για την πατρίδα μας;» είδα μπροστά μου να ορθώνεται με Σπαρτιατικό ανάστημα (τι κι αν φυλετικά δεν είναι Ελληνίδα) μια γυναίκα που ξέρει που τελειώνει η προσωπική ευτυχία και που ξεκινά το συλλογικό καλό.
Δε θέλω να σκέφτομαι τα χειρότερα. Δε θέλω να σκέφτομαι τι θα’απογίνει αυτή η κοπέλα, αν καταλήξει για πάντα μόνη στην ξενιτιά, δεν ξέρω με ποιες τακτικές επιβίωσης θα συνθηκολογήσει , αλλά το μόνο που ξέρω είναι ότι το περήφανο πνεύμα της θα την κρατήσει ολόρθη στην ψυχή . Όπως λέει κι ο Ρίτσος «δε θα μπορούσα ποτέ να ζήσω με γονατισμένα τα πόδια της ψυχής μου. Με του κορμιού μου μπορεί».

(Τα ίδια ισχύουν βέβαια και για τις οικογένειες των Ρώσων. Ο πόλεμος είναι σκληρός για όλους. Πολύ οξύμωρη πάντως η φετινή Ολυμπιάδα , κοντά σ’άλλα, για το ότι μπορεί η ντόπα να καταπολεμήθηκε, η παγκόσμια ειρήνη και η εκεχειρία όμως, έμειναν στα ψιλά με τον πόλεμο να αποδεικνύεται αθάνατος…)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου