Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Διαμεσολαβούσα συνείδηση στα "Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" (Ντ.Φ. Γουάλας)

(A Conversation with David Foster Wallace
By Larry McCaffery)


LM: How is this insistence on meditation different from the kind of meta strategies you yourself have attacked as preventing authors from being anything other than narcissistic or overly abstract or intellectual?

DFW: I guess I’d judge what I do by the same criterion I apply to the self conscious elements you find in Vollmann’s fiction: do they serve a purpose beyond themselves? Whether I can provide a payoff and communicate a function rather than just seem jumbled and prolix is the issue that’ll decide whether the thing I’m working on now succeeds or not. But I think right now it’s important for art-fiction to antagonize the reader’s sense that what she’s experiencing as she reads is meditated through a human consciousness, now with an agenda not necessarily coincident with her own. For some reason I probably couldn’t even explain, I’ve been convinced of this for years, that one distinctive thing about truly "low" or commercial art is this apparent suppression of a mediating consciousness and agenda. The example I think of first is the novella "Little Expressionless Animals" in "Girl With Curious Hair." Readers I know sometimes remark on all the flash-cuts and the distortion of linearity in it and usually want to see it as mimicking TV’s own pace and phosphenic flutter. But what it’s really trying to do is just the "opposite" of TV—it’s trying to prohibit the reader from forgetting that she’s receiving heavily mediated data, that this process is a relationship between the writer’s consciousness and her own, and that in order for it to be anything like a full human relationship, she’s going to have to put in her share of the linguistic work.

Dalkey Archive Press,University of Illinois(www.dalkeyarchive.com/interviews/show/21 - 74k -)

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

fascinating..
η συνυπαρξη τζαι εναλλαγη των ορων meditation τζαι mediation εφανηκεν μου εναν ενδιαφερον [εστω τζαι περιφερειακο] μονοπατουι...

"γυρεφκω ψευδωνυμο για τες επισκεψεις ποδα"

Μενελαος είπε...

Εγώ Δοκησίσοφι θα σταθώ στη φιλοσοφία της ερώτησης και θα πω πως για αυτό το διαλογισμό πρέπει να καθορίσουμε ποια είναι τα όρια του μύθου ακόμα και στην απάντηση πυο δίνει ο Ουαλας (μπιγιοντ δεμσελβς...) Τι είναι τελικά μύθος και τι δεν είναι μύθος?? Μήπως μυθοποιούμε αυτό που δεν μπορεί να μυθοποιηθεί?? Μήπως όπως λέει και η Νηφάλια Μέθη απλά βαθαίνουν τα μάτια???

Διάσπορος είπε...

to meditate: to create a self-sustaining system of assimilation and synthesis of thoughts and imagery, and to present the outcome (the subjective conclusion) as a whole to the "outside". There is Judgement involved, as well as conventional literary wisdom (a patriarchal manifestation)

to mediate: to provide a 'stream of consciousness' narrative enabling the reader to see the completeness of an Idea or Image, the authors mind serves as a description-filter, an enabler of the eyes. There is no Judgement involved, the interpretation and distillation of meaning is left to the reader. (a matriarchal manifestation)

(Just my 2 cents)

dokisisofi είπε...

Με το σπάσιμο της γραμμικότητας στην αφήγηση, πέραν από τη δημιουργία κενών και την επίτευξη παράλληλων δράσεων, ουσιαστικά έχουμε φανερώματα μιας οργανωτικής αρχής, του συγγραφέα ας πούμε, ή μιας συνείδησης, δια της οποίας μεταφέρονται τα δεδομένα. Όπως είχα καταδείξει σ'ένα ποστ μου σχετικά με τη σειρά των παρουσιαζόμενων γεγονότων, σ'ένα δελτίο ειδήσεων φερ'ειπείν, μπορεί κανείς να διακρίνει, αν υπάρχουν, συνειρμούς και διασυνδέσεις. Όπως είχε πεί και ο Μενέλαος τότε, μεγάο ρόλο έπαιζε εκεί το κοινό, οι ακροατές, η συνείδηση των προσλαμβάνοντων δεκτών. Σ'ένα μυθοπλαστικό κείμενο όμως, η ερμηνεία κατευθύνεται από τις στρατηγικές στην παρουσίαση που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας. Μπορούμε, πέραν από το meditation που εδράζεται στην συνείδηση του αναγνώστη να διακρίνουμε το mediation της συνείδησης του συγγραφέα. Ο Γουάλας σ'αυτήν την συνεντεύξη ουσιαστικά διαχωρίζει την μαζική κουλτούρα από την τέχνη, και επισημαίνει κάποιες στρατηγικές, οι οποίες εντοπίζονται σ'ενα έργο λογοτεχνικό και στην ουσία κάνουν τον λόγο να διαφέρει. Και είναι πολύ προκλητικό για μένα να το λέει αυτό για ένα έργο όπως "Τα μικρά ανέκφραστα ζώα".
Πράγματι τα όρια του μύθου και της πραγματικότητας σ'ενα τέτοιο κείμενο( που όπως μας διευκρίνισε ο Διάσπορος ασχολείται με κοινά πρόσωπα στη μαζική κουλτούρα των ΜΜΕ)είναι δύσκολο να τα διακρίνει κανείς με μια πρώτη ματιά. Διαφαίνονται όμως με το σπάσιμο της γραμμικότητας και με τη σειρά, τα σχόλια, τα λογοπαίγνια. Το να στήσεις ένα πίνακα δίπλα από μια φωτογραφία που απεικονίζει το ίδιο πράγμα, αυτό τί πετυχαίνει; Να δείς τη φωτογραφία ως έργο τέχνης; Ή στερείς από τον πίνακα την καλλιτεχνικότητα του; Αυτό είναι ένα ζήτημα.

Αυτό το judgement involved που λέει ο Διάσπορος, πέραν από τα ειρωνικά σχόλια, εντοπίζεται και σ'αυτή καθαυτή τη διακοπή της γραμμικότητας και στον τρόπο που πλέκεται ο μύθος (πλοκή).
Τώρα, όσον αφορά την διαμεσολάβηση (mediation), όπως τη ορίζει ο Διάσπορος, δε νομίζω να ισχύει στο παρόν κείμενο. Μάλλον ο ανώνυμος, εννοούσε το mediation ακριβώς ως το judgement involved. Όπως λέει και ο Γουάλας, έχουμε να κάνουμε με heavily mediated data.
Έτσι τουλάχιστον έχω καταλάβει τα πράγματα εγώ..

Διάσπορος είπε...

-Έγραψες!-

Ανώνυμος είπε...

ευχαριστω για τα 2 cents διασπορε..
οποτε να παιξω λλιον με τα σημαθκια των λεξεων/μονοπαθκιων αφου μας επιτρεπει η οικοδεσποινα...βεβαια οι αναφορες φαινουνται να εν που την λογοτεχνικη κριτικη αλλα εμενα αρεσαν μου τα μονοπατουθκια των λεξεων στις παρενθεσεις στο τελος καθε σεντ..

το meditation μπορει να παραπεμπει σε 2 διαφορετικες εσωτερικες λειτουργιες της συνειδησης - την δυτικη ορθολογικη [οπως στον καρτεσιο] η στην ανατολικη που εκφραζει περισσοτερο μια μορφη συνειδησης που διαφευγει του ορθολογικου..υποθεσα οτι ο συγγραφεας αναφερεται στο δευτερο..
δαμαι υπαρχει εναν παραδοξο με το 1 σεντ σου..αρεσεν μου πολλα η προσπαθεια κωδικοποιησης με βαση τα φυλα σαν αρχες..στο μυαλο μου η ανατολικη συνειδηση ανκαι της αντρικης/πατριαρχικης κουλτουρας, αθθυμιζει τζαι καπως τζηνον που εκωδικοποιησαμεν [εκωδικοποιησα;] σαν "θυληκοτητα/θυληκη αρχη"..εναν ειδος ολοκληρωτικης εσωτερικης [self sustaining indeed] εμπειριας..
το να παρουσιαστει κατι προς τα εξω συνδεω το παραπανω με την δυτικη εμπειρια/παραπομπη του ορου..ο καρτεσαινος ορθολογισμος..

το mediation επηρεν με παραπανω σε οτι αναφερει dokisisofi σαν μαζικη κουλτουρα..αλλα ευρυτερα..αν φυουμεν το stream of consciousness που την λογοτεχνικη του ριζα, μπορει να συνδεθει με το μεσο/media [στις πολλαπλες του μορφες ειτε σαν αισθησεις αλα μακλουαν ειτε πιο δομικα/θεσμικα σαν μορφες μμε [data packaging mechanisms] - τζαι το ιντερνετ ανκαι εν αξατομικευμενο μεσο].. δαμαι [στην συνεντευξη] η εμφαση εφανηκεν μου να ενι πανω στην επεξεργασια της πληροφοριας παρα στην ελευθερη ροη της..

το να δυσκολευκεις τον αναγνωστη/θεατη εν απελευθερωτικο οντως [ελπιζωμεν τουλαχιστον] - αλλα ισως το ζητουμενο να εν εναν ειδος επικοινωνιας που θα δημιουργα νεους τροπους mediation..

μπορει ο ανατολικος διαλογισμος να ευρει την γραμμη διασταυρωσης με τον κατατεμαχισμο του ολου [ειτε στην ζωγραφικη ειτε στην λογοτεχνια] τζαι την ανασυνθεση του σε αποσπασματα που θυμιζουν την διαδικασια [σαν υπομνηση της κατασκευης], σαν ειδος δομικης επικοινωνιας μεσα απο την φορμα [παρα το περιεχομενο] του μυνηματος;..οι στρατηγικες που περιγραφει η δοκ εχουν την διασταση τουτου του [μεταμοντερνου πκιον] παιχνιθκιου..

γιατι, οπως θα μπορουσα να πω κτιζωντας πανω στο σχολιο του μενελαου, ο μυθος μπορει να εν απαραιτητος σε καθε επικοινωνια σαν μια δομη που [οπως τζαι το signified καθε σημειου] εν αυθαιρετο σε σχεση με την πραγματικτοητα..εν μυθος ομως η εμπειρια του διαλογισμου; οξα ο μυθος εν η αναγκαια μορφη που πιανει για να εκφραστει..

γοητευτικη εικονα/μονοπατουιν η νηφαλια μεθη...

πισω στα φυλα τζαι τις αρχες του..το mediation θα μπορουσε να ηταν αρσενικο με την εννοια οτι απλωνεται σε κατι για να υπαρξει..εν εσιει εσωτερικο self sustainment ουτε χαρακτηριζεται που το assimilation σαν ερωτικη πρακτικη...

ομως το θυληκο/μητριαρχικο φτιαχνει κοινοτητα..απλωνει εναν ειδος διαφορετικης μορφης "διαμεσολαβησης"....

εβαλες/τε με σε σκεψεις κατα συνεπεια..τζαι εμπηκα τζαι σε αλλα μονοπατουθκια...
thanks..

Διάσπορος είπε...

anonymous
συζήτα τα μονοπατούθκια,άτε, έλα τζιαι που το πλογκ μου να μιλούμεν, άρεσεν μου η ανάλυση σου πολλά.
(αν και νιώθω ότι σε ξέρω, για κάποιο λόγο)

δοκισισοφή, τί λές εσύ;

Ανώνυμος είπε...

επερασες που τες γειονιες μου "ποτζιει" - που εχουν αλλον ονομα/ψευδωνυμο..
"φυσικα";
τζαι θα περασω ευχαριστως που τες δικες σου γειτονιες..
θα κρατησω τα 2 σεντς σαν ψευδωνυμο..

dokisisofi είπε...

το δύο είναι πλεονασμός. Κράτα απλά το σεντ. Τα κέρματα έχουν άλλωστε δύο όψεις, ούτως ή άλλως.
(ο αλουπός εχώννετουν τζι ο νούρος του εφαίνετουν)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου