Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Αρχή σοφίας, ονομάτων επίσκεψις..


Κύπρος:

- Η χώρα που εκδίδει διαβατήρια σε ισοβίτες.

Κύπριοι αστυνομικοί


- Οι άνθρωποι που θεωρούν κατόρθωμα να περικυκλώσουν το σπίτι του ισοβίτη μετά την απόδρασή του.

Κύπριοι γιατροί

- Οι άνθρωποι που νοσηλεύουν για οκτώ μήνες έναν ισοβίτη χωρίς να μπορούν να μας πουν τί το τόσο σοβαρό είχε η περίπτωσή του.

Κομμουνιστής πρόεδρος στην Κύπρο

-Ο άνθρωπος που δεν έχει πρόβλημα να ενισχύσει την "ρευστότητα" των τραπεζών με εναμισυ δισεκατομύριο λίρες.

Εθνικόφρονα κόμματα στην Κύπρο


- Οι οπαδοί της συνομοσπονδίας που ψήφισαν Ναι στο Σχέδιο Ανάν.

Ο κεντρώος χώρος της Κύπρου

-Οι δεξιοτέχνες του ρουσφετιού και οι πολιτικοί χάριν της πολιτικής.

-Οικολόγοι της Κύπρου

Διοργανωτές κατασκηνώσεων και συναυλιών

Κυπριακή εξωτερική πολιτική

-Η προσπάθεια των εκάστοτε κυβερνήσεων να κάνουν την Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους να μην νιώθουν τύψεις.

Συνομιλίες για επίλυση Κυπριακού -Επιτροπές

-Γκρουπ θέραπυ.

- Η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η αλεπού στο παζάρι.

- Η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση

- Ο φτωχός συγγενής.

- Ανταποκριτές στα βραδινά δελτία ειδήσεων


-Άνθρωποι που έχουν την εντύπωση ότι είμαστε κουφοί.

(συνεχίζεται)

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Αν δεν γεννιόταν ο Χριστός...




Ίσως παρατραβηγμένες, σίγουρα φανταστικές και ανάποδες, κάποιες σκέψεις αντιΧριστουγεννιάτικες. Παρεπιπτόντως, Χρόνια Πολλά σε όλους!!!


Αν δεν γεννιόταν ο Χριστός...

-Σήμερα δεν είχαμε 2008 μ.Χ .
-Εκατοντάδες χιλιάδες Χριστιανοί δεν θα δολοφονούνταν από δωδεκαθεϊστές αυτοκράτορες, φανατισμένους Ιουδαίους και αργότερα Τούρκους εξαιτίας των πιστεύω τους. Άλλοι τόσοι δεν θα υποβάλλονταν σε βασανιστήρια για να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στα είδωλα.
-Οι ιστορικοί θα έπρεπε να εξηγήσουν κονωνιολογικά την παρακμή θεσμών όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες. Οι Χριστιανοί θα σταματούσαν να ήταν το άλλοθι.
-Δε θα υπήρχε ορθόδοξος μοναχισμός. Οι χρήστες ψυχοφαρμάκων θα πολλαπλασιάζονταν όπως και οι αυτοκτονίες. Οι γονείς θα έκαναν αναγκαστικά αυτοκριτική και δεν θα τα έριχναν στους «κακούς παπάδες».
-Το Άγιον Όρος δεν θα είχε τη φυσική ομορφιά που έχει σήμερα, θα γέμιζε ξενοδοχεία και οι παραλίες του θα ήταν περιζήτητες τα καλοκαίρια. Κανείς δεν θα ασχολείτο με τις δοσοληψίες των μεγαλοεπιχειρηματιών της περιοχής με το ελληνικό κράτος.
-Η ελληνική μυθολογία θα ονομαζόταν «Παλαιά Διαθήκη».
-Οι τάφοι μας δεν θα είχαν σταυρούς.
-Οι ηλικιωμένοι δεν θα είχαν που να πάνε τα πρωϊνά της Κυριακής.
-Οι φτωχοί και αδικημένοι δεν θα είχαν ένα φτωχό και αδικημένο Θεό να απευθυνθούν και δεν θα είχαν ανάσταση να προσδοκούν. Δεν θα πίστευαν ότι οι πλούσιοι και οι άδικοι θα τιμωρούνταν μετα θάνατον και πιθανόν να επαναστατούσαν συχνότερα.
-Οι γκεϋ δεν θα είχαν κάποιο εχθρό για να αισθάνονται καταδιωκόμενοι.
-Οι δύο επικρατέστερες θρησκείες θα ήταν ο δωδεκαθεϊσμός και ο ιουδαϊσμός. Από τη μια ο άτεγκτος ιουδαϊκός ηθικισμός και από την άλλη η ασυδοσία του δωδεκαθεϊσμού όπως εκφράστηκε από τους ρωμαίους αυτοκράτορες. Το αποτέλεσμα:Περισσότεροι άθεοι.
- Άλλη πιθανή εκδοχή είναι να επικρατούσε ο νεοπλατωνισμός, πράγμα που σημαίνει ότι το δωδεκάθεο θα εκφυλιζόταν ούτως ή άλλως.
-Δε θα είχαμε αργίες Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο.
-Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Βυζαντίου, δεν θα κατάφερνε να στεριώσει για δέκα αιώνες.
-Δεν θα κτιζόταν η Αγία Σοφία και δεν θα υπήρχε στον κόσμο άλλο μνημείο που να στέκει ολόρθο για 1500 χρόνια. Τουλάχιστον όχι στην Κωσταντινούπολη.
-Ο Άγιος Βασίλειος δεν θα ήταν χριστιανός και δεν θα ίδρυε τα πρώτα στον κόσμο γηροκομεία και ορφανοτροφεία. Θα ήταν ένας ακαδημαϊκός μεταξύ άλλων, τα ονόματα των οποίων ξέρει καλά να καταπίνει η ιστορία.
-Κανείς δεν θα σκανδαλιζόταν από το παρελθόν της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας.
-Δεν θα υπήρχε ένα σημείο αναφοράς για την ανάγκη φιλαλληλίας και αγάπης. Τα πράγματα βέβαια θα παρέμεναν τα ίδια με σήμερα ή και χειρότερα. Θα υπήρχε τουλάχιστον λιγότερη υποκρισία.
-Οι μοναχοί στο Βυζάντιο δεν θα υποχρεώνονταν να αντιγράφουν αρχαίους συγγραφείς κάθε που έκαναν αμαρτία στα σκριπτόρια των μοναστηριών και δεν θα σωζόντουσαν οι περισσότεροι από τους αρχαίους συγγραφείς.
- Επίσημη γλώσσα του Βυζαντίου δεν θα ήταν η ελληνική αλλά η λατινική. Δεν θα είχαμε να παινευόμαστε ότι το ιερότερο κείμενο των εποχών, για πολλούς λαούς, είναι γραμμένο στα ελληνικά.
-Δεν θα γινόταν εικονομαχία και δεν θα ιδρύονταν τα μεγαλύτερα μοναστήρια της Κύπρου, μετά την ανακάλυψη εικόνων σε θάμνους και σπηλιές.
-Δε θα είχαμε έναν Θεό της προκοπής για να κλάψουμε.
-Κατά τα άλλα τα πάντα θα παρέμεναν τα ίδια.

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Διαφημιστικό ΜΠΕ Ε Ε ηκ

"Τηλεφωνήστε κι εσείς και κερδίστε δύο θέσεις για το " εδώ ο κόσμος καίγεται και το x-factor χτενίζεται" συμπεριλαμβανομένης και διαμονής σε ξενοδοχεία τεσσάρων μολότωφ στο κέντρο της Αθήνας!!!

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Τοξικά-ταξικά στα ψιλά των ειδήσεων

Τα παρακάτω λόγια είναι παρμένα από τα σχόλια ανταποκριτή-δημοσιογράφου ενός μεγάλου σταθμού στην Κύπρο, σ'ενα μεσημεριανό έκτακτο δελτίο ειδήσεων.

" Εδώ να αναφερθούμε στην ανθρώπινη διάσταση του δράματος και στις δύο πλευρές . Ο αστυνομικός είναι 38 χρόνων και έχει 3 παιδιά. Επίσης, να πούμε εδώ ότι ο πατέρας του δεκαεξάχρονου είναι διευθυντής τράπεζας και η μητέρα του ιδιοκτήτρια ξενοδοχείου. Αυτό που θέλω να πώ είναι ότι είναι από καλή οικογένεια"

Και εγώ ερωτώ:

α) Είναι η οικογενειακή κατάσταση βασική πληροφορία για την κατανόηση των γεγονότων;
β) Αν το παιδί είχε φτωχούς γονείς αυτό θα σήμαινε ότι είναι από "κακή οικογένεια";
γ)Το ότι το παιδί είχε πατέρα διευθυντή τράπεζας αυτο το καθιστά αθώο; (σε καμιά περίπτωση δε λέω ότι και ένοχος να ήταν θα έπρεπε να πυροβοληθεί).

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

"Μικρά ανέκφραστα ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια μετάφρασης)

«Ο εκθρονισμός της δίδας Σμιθ μετά από 700 και πλέον νίκες χθες το βράδυ, οφειλόταν στον κο Λαντ από την Αριζόνα, έναν νεαρό άνδρα, του οποίου το συνήθειο να κρύβει το κεφάλι του στη μασχάλη του σε κρίσιμες στιγμές, δεν σκίασε την δεξιοτεχνία με την οποία πατούσε το κουμπί των απαντήσεων, το οποίο ήταν για χρόνια στην κατοχή της πρωταθλήτριας»
-Άρθρο, Variety, 13 Μαρτίου 1988
«Τί έπεται για την Σμιθ;»

-Τίτλοι, Variety, 14 Μαρτίου 1988

Το Λος Άντζελες είναι, σήμερα το μεσημέρι, εν έτει 1987, πραγματικά καυτό. Ένας ταχυδρόμος με το σορτσάκι του και τις μάλλινες καλτσούλες του, τρώει καθιστός το γεύμα του, ακουμπισμένος πίσω από ένα ανοιχτό ταχυδρομικό κουτί. Η άσφαλτος αναδίδει μια ζεστή αύρα σαν από εξάτμιση μηχανής. Μπορείς να δείς γυαλιά ηλίου, σκαρφαλωμένα σε κάθε μούρη.
Η Φαίη και η Τζούλη βαδίζουν δυτικά του Λ.Α. Η Φαίη φοράει μαγιό και φλιπ-φλοπ. Τα φλιπ-φλοπ της τρίζουν και χτυπούν το έδαφος.
« Έκανες τί;» λέει η Φαίη. «Έκανες τί για να επιβιώσεις προτού δείς την αγγελία μας;»
« Ένας καθηγητής ψυχολογίας στο UCLA έκανε τεστ σχετικά με την παραγωγή ανθρώπινου σάλιου ως αντίδραση σε διάφορα ερεθίσματα. Ήμουν ένα εξ επαγγέλματος υποκείμενο ερεύνας»
« Ήσουν μια επαγγελματίας σαλιαρίστρα;»
« Πληρωνόμουνα, Φαίη. Ήμουνα δεκαεφτάρα. Ήθελα να φύγω από το Λα Χόγια. Δεν είχα καθόλου χρήματα, πουθενά να μείνω. Τρεφόμουν με ξηρούς καρπούς.»
« Και τί έκανε , σου χτυπούσε κουδούνια και σου έδειχνε σοκολάτες για να δεί αν σου τρέχουνε τα σάλια;»
Η Τζούλη γελά, ξεδοντιασμένη, με μουστάκια και γυαλιά ηλίου και τα κοντά της κόκκινα μαλλιά καλά κρυμμένα μέσα σ’ένα καπελάκι για σαφάρι. «Όχι ακριβώς»
«Τότε;»
Τα φλιπ-φλοπ της Φαίη τρίζουν και χτυπούν το έδαφος.
« Τα παπούτσια σου ακούγονται σαν το σεξ» λέει η Τζούλη.

« Θα το παντρευτώ αυτό το κορίτσι» λέει ο Άλεξ Τρεμπέκ στον ψυχίατρο του, ο οποίος προσπαθεί να ρίξει ένα πλαστικό δισκάκι στο στόμα ενός παλιάτσου και να πετύχει ένα ΒΒ.

Η Ντη Γκόνταρντ και η Μαφυ ντε Μοτ, κάθονται στο γραφείο της Ντη, ατενίζοντας απο το κλιματιζόμενο τους δωμάτιο την λεωφόρο, σήμερα, μεσημέρι, πίνοντας μαρτίνι και παρακολουθώντας το «Παιχνίδι των νεονύμφων ».
« Βλέπετε το Παιχνίδι των Νεονύμφων» λέει η τηλεόραση.
«Αδύναμο σόου» λέει η Ντη. « Το μόνο που κάνουν είναι να γελοιοποιούν νεόνυμφους. Ένα μάτσο κακόγουστα αστεία»
«Μ’αρέσει αυτό το σόου» λέει η Μαφυ, απλώνοντας το χέρι για να φτάσει το ποτήρι με το μαρτίνι που παγώνει μπροστά στο κλιματιστικό. « Το φταίξιμο το έχουν οι άνθρωποι που επιλέγουν να πάνε εκεί, και επιτρέπουν στον Μπομπ Γιουμπάνκς να τους ταπεινώσει στα μάτια ενός ολόκληρου έθνους, απλά και μόνο για να κερδίσουν ένα στεγνωτήρα μαλλιών ή ένα ζευγάρι χιονοπέδιλα.»
«Φτηνό σόου. Η Μελ έριξε μια ματιά στα βιβλία τους μια φορά. Ένα αληθινά τουρλού-τουρλού εγχείρημα». Η Ντη αναδεύει στο ποτήρι της ένα κομμάτι λεμόνι.
Το πρόσωπο του Μπομπ Γιούμπανκς γεμίζει την οθόνη.
« Χριστέ μου, μπορείς να αντιληφθείς πόσο μεγάλο κεφάλι έχει αυτός ο τύπος;»
« Έχει όμως νεανικό παρουσιαστικό» μονολογεί η Μάφυ. Φαίνεται να μην γερνά ποτέ. Απορώ πως τα καταφέρνει».
« Έχει πουλήσει την ίδια του την ψυχή για τη φάτσα του. Έχει κοφτερά μαχαίρια. Κάνει θυσίες σε σκοτεινούς αφέντες για χάρη του προσώπου του»
Η Μάφυ κοιτάζει την Ντη.
« Βασικά έχει μια γυναίκα που είναι δώδεκα χρονών περίπου, να πώς τα καταφέρνει», λέει η Ντη.
« Καλό κορίτσι, ωστόσο. Είναι αυτή που έφερε ροδάκινα βουτηγμένα σε μπράντι για το μπουφέ του ΝΒC πέρσι; Αυτή ήταν;»



« Ένα σπέσιαλ μεγάλο βραβείο, επιλεγμένο αποκλειστικά για σένα», λέει η τηλεόραση.
Η Ντη γέρνει μπροστά. «Μα κοίταξε αυτό το κεφάλι. Η μούρη του απλά κυριαρχεί σ’ολόκληρο το γύρισμα. Πρέπει να χρησιμοποιούν ειδικούς φακούς στις κάμερες.»
« Μου αρέσει κατα κάποιο τρόπο. Είναι κάπως αστείος»
«Απλά χαίρομαι που είναι αυτός που είναι μέσα στο πλάνο και εγώ είμαι αυτή που είναι απέξω, έτσι μπορώ να τον εξαφανίσω μ’ένα πάτημα όποτε θέλω».

Η Μάφυ κρατάει το ποτό της ψηλά στο φως του παραθύρου και το κοιτάζει θεατρικά. «Και φυσικά δε θα έλεγες ποτέ ψέματα αν σκεφτεί κανείς ότι δεν συμβαίνει το αντίθετο».
Η Ντη περνά σταυρωτά τα χέρια κάτω από την καρέκλα. « Αγαπητό μου παιδί, η δουλειά μας σ’αυτή την επιχείρηση είναι ποτέ να μη συμβεί το αντίθετο»
Γελούν και οι δύο.

« Ακούς ιστορίες ωστόσο», λέει η Μάφι, «σχετικά με μοναχικούς ή κάπως διαταραγμένους ανθρώπους που μόνο η τηλεόραση υπήρχε στις ζωές τους, οι γονείς τους ,ή οι οποιοιδήποτε άλλοι, από την αρχή τους έβαλαν απέναντι από ένα πλάνο, και όσο μεγάλωναν, η τηλεόραση έγινε ολόκληρος ο συναισθηματικός τους κόσμος, ό,τι είχαν και δεν είχαν, και κατέστη ένας τρόπος να ορίζουν τους εαυτούς τους υπαρξιακά, με μια προκαθορισμένη ταυτότητα, πως ακριβώς βρίσκονται εκτός πλάνου, και καθετί το άλλο, εντός του πλάνου». Πίνει μια γουλιά.

«Μείνετε εκεί ακριβώς που βρίσκεστε» , λέει η τηλεόραση.
« Και μετά ακούς για το πώς κάποιος απ’αυτούς, κάθε τόσο , βγαίνει και πρωταγωνιστεί σε τηλεοπτικά σόου», λέει η Μάφι.
« Τη μια τους βλέπεις στα πλάνα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, μετά πάνε όλοι στο σπίτι, μπαίνουν στην πρίζα μπροστά από ένα πλάνο, και ξαφνικά, βλέπουν μέσα σ’αυτό, τους εαυτούς τους». Η Μάφυ φέρνει στο κεφάλι τα γυαλιά της. «Και κάποιες φορές ακούς για κάποιους η οποίοι οδηγούνται στην τρέλα απ’όλο αυτό».
« Θα έπρεπε να υπάρχει κάποιο ασφαλιστικό πλάνο για όλη αυτή την κατάσταση», λέει η Ντη, αναδεύοντας το παγάκι στο ποτήρι.
« Ίσως αυτή να ήταν μια καλή ιδέα»
Η Ντη κοιτάζει γύρω της « Υπάρχει καθόλου βερμούτ εδώ πέρα;»

(συνεχίζεται)

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008

Το διαγραφέν σχόλιο μου στου Απόστολου


Τελικά καλά λένε, " φοβού τους υπό σου ευεργετηθέντας". Ιδίως όταν είναι κομπλεξικοί και αναζητούν εναγωνίως την αποδοχή από μια ομάδα ανθρώπων. Διαστρεβλώνουν σχόλια σου και φροντίζουν να διαγράψουν ό,τι εγραψες γιατί το χιούμορ τους είναι άγνωστη λέξη και η ανασφάλεια , κανόνας βίου.

Το παρακάτω είναι ένα διαγραφέν σχόλιο από το μπλογκ του Απόστολου.

" eisai kai megali psonara agori moy.
(mipos sou edwsan kamia periergi antiviwsi?)"


(ο ανθρωπίσκος ξεκίνησε να μας λέει για την γαστρεντερίτιδα του και μετά αυτολιβανιζόταν για το επίπεδο του μπλογκ του.Θεώρησε σωστό να διαγράψει ένα απλό πείραγμά μου ΄και να μου σύρει τα μύρια όσα:

"Δοκησίσοφη,

μάταια προσπαθείς. Όταν μιλούμε για συζήτηση, εσύ εξαιρείσαι. Ανθρώπους που τους έδιωξαν κακήν κακώς από όλα τα ελληνόφωνα ιστολόγια του πλανήτη (εθνικιστικά, ακελικά, αναρχικά), δεν μπορώ να τους σχολιάσω. Πήγαινε και ξέρνα το δηλητήριό σου αλλού. Καλή τύχη με τις μεταφράσεις. Εύχομαι στο επόμενο ριάλιτι σόου να σε επιλέξουν, για να κερδίσεις επιτέλους τη δόξα που αναζητάς."

Και η απάντησή μου που είναι θέμα ωρών να την διαγράψει:

"Χα! Μου έσβησες το σχόλιο για να το διαστρεβλώσεις! Αυτό αποδεικνύει αυτό που λες, ότι είσαι ψωνάρα και αυτολιβανίζεσαι. Μπορείς να μου πείς απο ποια εθνικιστικά και αναρχικά μπλογκς αποκλείστηκα?
Πάντως είσαι μεγάλη κουφάλα αγόρι μου και επιζητείς το χειροκρότημα σε κάθε σου βήμα.
Για ποστ που είναι απλά αναδημοσιεύσεις άλλων"




Πάντως ειλικρινά αναρωτιέμαι. Δηλαδή αν μου έσβησε ένα τέτοιο σχόλιο εγώ τί πρέπει να κάνω με αυτά του Μενέλαου?

Τέλοσπάντων, ευχαριστώ τον Θεό που δεν είμαι ανασφαλής σαν αυτόν και μερικούς άλλους. Δεν στερώ από κανένα το λόγο και δεν διαγράφω τίποτα.

Περαστικά σου κύριε κομπλεξάκια πατριώτη και σοσιαλιστή-τίποτε άλλο δεν θα μας πεις ότι είσαι? )

Αυτά..

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Εξαιρετικά αφιερωμένο το ποστ (και πάλι)




ΣΕ ΟΣΟΥΣ:

Έχουν απροσδόκητους επισκέπτες όταν το σπίτι είναι αχούρι.

Σ’αυτούς που με πολλά νεύρα διαπιστώνουν ότι άδικα πάσκιζαν να αλλάξουν λωρίδα στο δρόμο αφού η αυτή στην οποία ήταν προηγουμένως, κινείται τώρα γρηγορότερα.

Σε όσων τα κινητά περιπίπτουν στην ίδια αχρησία στην οποία μετέχουν και οι ίδιοι.

Σε όσους το facebook διέλυσε κάθε νοσταλγία για το παρελθόν, κάθε ενδιαφέρον για το παρόν και κάθε ελπίδα για το μέλλον.

Σε όσους έκαψαν τον δίσκο κατεβάζοντας τραγούδια και ταινίες σκοτώνοντας την ώρα τους (και τον εγκέφαλό τους)

Σ’αυτούς, οι οποίοι όταν είχαν όρεξη για ζωή, γύρω τους πλανιόταν ο θάνατος.

Σ’αυτούς, οι οποίοι όταν έχασαν κάθε υποψία διάθεση για οτιδήποτε, γύρω τους η ζωή ξεσάλωνε.

Σε όσους, οι οποίοι ενώ έλεγαν πάντα καλημέρες που έπεφταν χάμω, σήμερα θεωρούνται σήμερα παραδόξως αντικοινωνικοί.

Σε όσους αντίκρυσαν αυτούς οι οποίοι πάντα έκαναν πως δεν έβλεπαν τον άλλο με το χαμόγελο μετέωρο στα χείλη, σήμερα να είναι επιτυχημένοι και επικοινωνιακοί.

Σε όσους έχουν νιώσει την απαίσια εκείνη αίσθηση όταν ηλεκτρονικά ταχυδρομεία με το αληθινό όνομα τους να έχουν πάντα "μηδέν μηνύματα", και αυτά με τα ψευδώνυμα να είναι αιωνίως γεμάτα.

Θέλουν να να αυτοκτονήσουν κάνουν πίσω αναλογιζόμενοι τη φασαρία που θα προκαλέσουν στους δικούς τους κυρίως με τα έξοδα της κηδείας.

Σε όσους ξέρουν τί σήμαίνει η μεγαλύτερη ένδειξη αγάπης σε κάποιον είναι να απομακρυνθείς απ’αυτόν.

Σε όσους ξέρουν τι θα πεί να μιλάς σε κάποιον και να κοιτάει το ρολόϊ του.

Σε όσους τυγχάνουν απόρριψης από άτομα τα οποία αντιπαθούν.

Σε όσους τυγχάνουν απόρριψης από άτομα τα οποία συμπαθούν.

Σε όσους είναι αρεστοί λόγω κοινών εχθρών

Σε όσους είναι αρεστοί λόγω κοινών φίλων

Σε όσους δεν είναι αρεστοί λόγω συνασπισμένων εχθρών

Σε όσους είναι αρεστοί γιατί τους λυπούνται

Σε όσους ποτέ δεν κατάφεραν να συμμετέχουν σε κουτσομπολιά και πηγαδάκια κι όμως αποφεύγονται ως ζηλιάρηδες .

Σε όσους έφαγαν φτύσιμο απ’όλους γιατί μάλλωσαν με κάποιον στη δουλειά ευθέως και δεν προτίμησαν την οδό του πισώπλατου μαχαιρώματος και του θαψίματος.

Σε όσων οι «φίλοι» τους πετούν πάντα σαν στιμένες λεμονόκουπες και εντούτοις συνεχίζουν βλακωδώς αποκαλούν τους τελευταίους ως "φίλους" σε κάθε αναφορά στο όνομά τους.

Σε όσους οι υπόλοιποι θεωρούν ότι η καλύτερη βοήθεια που έχουν να τους προσφέρουν είναι να τους στείλουν σ’ένα ψυχίατρο.

Σε όσους ενθουσιάζονται εύκολα και βαριούνται ακόμη ευκολότερα.

Σε όσους δείχνουν πότε ενθουσιάζονται και πότε βαριούνται.

Σε όσους άτυχους έχει λεχθεί το "all time classic" : "αφού όπου πας έχεις προβλήματα, δε φταίνε οι άλλοι, την αιτία πρέπει να την βρείς μέσα σου", και σε όσους χαζούς το έχαψαν....



και η λίστα συνεχίζεται επ'άπειρον........

(Υ.Γ το παρόν αποτελεί βελτιωμένη έκδοση του μίζερου που προηγήθηκε σε κάποιο από τα παλια μου αυτοκτονημένα, οριακά δοκησίσοφα και παραμεθόρια μπλογκς)

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

"Μικρά ανέκφραστα ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια μετάφρασης)

Σ’αυτές τις πρώτες βδομάδες του φθινοπώρου, ένα κοινό που μεγαλώνει με κάθε σφουγγάρισμα του Νήλσεν, διακρίνει δύο ανταγωνιστικά ευάλωτες περιοχές στην δίδα Τζούλη Σμιθ από το Λος Άντζελες. Η μια έχει να κάνει με ζώα. Η Τζούλη είναι απλά ανίκανη να απαντήσει σε ερωτήσεις που αφορούν ζώα. Στο τέταρτό της γύρισμα, οι κατηγορίες στο διπλό Τζεοπάρν περιλαμβάνουν μαρσιποφόρα και τραγούδια με ζώα, και ένα φαρμακοποιός με φωτογραφική μνήμη ζορίζει την Τζούλη μέχρι και τον τελικό του Τζεοπάρντι, λίγο προτού τον διαλύσει ποντάροντας στο νούμερο παπουτσιών της Εύα Μπράουν.


Στο πέμπτο της γύρισμα ( και κανονικά το τελευταίο της, όπως προνοούν οι κανονισμοί-αν θα κατάφερνε να νικήσει θα τελείωνε με τον τίτλο της πρωταθλήτριας για πέμπτη συνεχόμενη φορά) η Τζούλη συνεχίζει ν’ανεβαίνει αντιμετωπίζοντας έναν εντυπωσιακά χοντρό ταχυδρόμο ονόματι Μπέρκελυ που ισχυρίζεται πως είναι ο συνιδρυτής του Καλιφορνέζικου παραρτήματος του Μένσα. Η τρίτη διαγωνιζόμενη είναι μια νευρασθενική (αλλά γοητευτικότατη- ο Άλεξ συνεχώς φτιάχνει την γραβάτα του) στενογράφο ονόματι Φούλλερτος, που σκουπίζει νευρικά τα χείλη της στο μανίκι της μπλούζας της). Γρήγορα η στενογράφος συγκεντρώνει ένα αρνητικό σκορ και γίνεται υστερικά ανυπόμονη κατά τη διάρκεια του δεύτερου διαφημιστικού διαλείμματος, αφού πείστηκε από τον κακεντρεχή, εκδικητικό και χαμηλόφωνο ταχυδρόμο ότι θα πρέπει πρώτα να πληρώσει στο Τζεοπάρντι τα 900 δολλάρια που έχασε για να της επιτρέψουν να φύγει από το πλατώ. Η Φαίη της εξηγεί στα γρήγορα εκτός αέρα, αλλά η γυναίκα δεν φαίνεται να έχει πειστεί. Συνεχίζει να κοιτά άγρια τις εξόδους την ώρα που η Φαίη τρέχει εκτός σκηνής και τα κόκκινα φώτα ανάβουν.

Ένα κουδούνι σημαίνει την έναρξη του Διπλού Τζεοπάρντι. Η Τζούλη, αρνούμενη να κοιτάξει κατάματα το κοινό, αρχίζει να κομπιάζει για λίγο προτού απαντήσει στον Άλεξ. Δημιουργεί κενά. Μόνο ο ταχυδρόμος κερδίζει χρήματα. Η Τζούλη συνεχίζει να προηγείται. Η Φαίη κοιτάζει την στενογράφο, η οποία προφανώς καταφέρνει να ανταπεξέλθει μόνο με μια τεράστια συνδρομή θελήσεως. Ο ταχυδρόμος πλησιάζει επικίνδυνα την Τζούλη.

Η Τζούλη κοιτάζει μ’ ένα βλέμμα δυσαρέσκειας και ανατρέχει τον πίνακα για αρκετά λεπτά, μέχρι και την τελευταία ερώτηση, «Αρχαία Ρώμη για χίλια: συγγραφέας του De Oratore που εκτελέστηκε από τον Οκταβιανό το 43 π.Χ». Το δάκτυλο της Τζούλη πατάει το κουμπί● κοιτάζει την στενογράφο. Τα μάτια του ταχυδρόμου κλείνουν στην προσπάθεια του να ανατρέξει δεδομένα. Το κεφάλι της στενογράφου σηκώνεται ξαφνικά. Κοιτάζει άγρια την Τζούλη και πάτάει το κουμπί για την ερώτηση «Ποιος είναι ο Τούλλιος». Επικρατεί σιωπή. Ο Τρεμπέκ κοιτάζει την κάρτα του. Κουνάει το κεφάλι του. Η στενογράφοες φτάνει τα 1900 δολλάρια και φαίνεται να υποφέρει από κάτι που θυμίζει σαν κατάληψη.



Η Φαίη παρακολούθεί την Τζούλη Σμιθ να πατάει τώρα το κουμπί και ψυθυρίζει στο μικρόφωνο ότι, παρόλο που ο Άλεξ ζητούσε προφανώς την απάντηση στην ερώτηση «Ποιός είναι ο Κικέρωνας», στην ουσία ένα Μάρκος Τούλλιος Κίκέρωνας, 106-43 π.Χ, ήταν ευρύτερα γνωστός τόσο ως Κικέρωνας όσο και ως Τούλλιος. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το λιγότερο γνωστό όνομα του Αυγούστου που ήταν Οκταβιανός, τονίζει, δείχνοντας την κάρτα στα χέρια του παρουσιαστή. Ο Τρεμπέκ κοιτάζει την κάρτα του.
Η Φαίη φτάνει πετώντας στο δωμάτιο παραγωγής. Η απόφαση λαμβάνεται σε λίγα δευτερόλεπτα. Η στενογράφος παίρνει και τους βαθμούς και τα μετρητά. Σε μια στιγμή ενθουσιασμού, αγκαλιάζει την Τζούλη μπροστά στην κάμερα. Ο ταχυδρόμος διορθώνει το πέτο του. Η Τζούλη χαμογελά μ’ένα εκθαμβωτικό χαμόγελο. Ο Άλεξ, συγκινημένος φανερά, αναφέρεται στο πνεύμα ευγενούς άμιλλας στο οποίο υπήρξε μάρτυρας, εδώ, σήμερα. Ο Τελικός του Τζεοπάρντι, βρίσκει την Τζούλη να έχει κατατροπώσει τον ταχυδρόμο, ο οποίος έχει την εντύπωση ότι το πρώτο λογοτεχνικό έργο στην Ινδία γράφτηκε από τον Κίπλιγκ. Η προβολή χτυπάει τηλεθέαση 65%. Σχεδόν κανείς δεν προσέχει ότι η Τζούλη και η στενογράφος έχουν ανταλλάξει τηλέφωνα ενόσω τα τύμπανα ηχούν. Η Φαίη ακούει τον εξάψαλμο από τον Μάφι ντε Μοτ σχετικά με την τεράστια σημασία να ψάχνει κανείς όλες τις πιθανές απαντήσεις σε μια ερώτηση. Η σκηνή με την Τζούλη να πατάει το κουμπί για να διορθώσει την ερώτηση κάνει το “ Newsmakers” ξεχωριστή στήλη στο Newsweek.


Εκείνη τη νύχτα, ο βοηθός παραγωγής του Μέρβ Γκρίφιν, συγκαλεί επειγόντως έκτακτη σύσκεψη όλου του προσωπικού. Τα καλύτερα μυαλά της MGE διαβουλεύονται. Ο ΄Αλεξ έχει σταλεί για καφέδες και κόκα κόλες. Ο Γκρίφιν κάτι μουρμουρίζει στον άνθρωπο που είναι το δεξί του χέρι. Ο άνθρωπός του έχει ένα γυαλιστερό πρόσωπο και φοράει μαύρη περούκα. Γνέφει, σηκώνεται όρθιος.

« Δεν μπορούμε να την αφήσουμε να φύγει. Πολύ καλή. Πολύ καυτή. Έχει καταλήξει να είναι ολόκληρο το σόου. Κοιτάξτε αυτά τα δάκτυλα». Κουνάει επιδεικτικά τα δάκτυλα.

«Υπάρχουν και κανόνες ωστόσο» λέει η σκηνοθέτις. « Πέντε γυρίσματα, ο διαγωνιζόμενος ανίκητο,τότε έρχεται πίσω στην τουρνέ των πρωταθλητών τον Απρίλη. Ετήσιο γεγονός. Παράδοση. Άρτ Φλέμιγκ. Δικαιοσύνη απέναντι σ’ολους τους διαγωνιζόμενους. Μια δεοντολογική στάση τελοσπάντων»

Ο Γκρίφιν κάτι ψυθυρίζει στο αυτί του γυαλιστερού άντρα. Ο άντρας σηκώνεται ξανά.
« Έχει τ’αρχίδια για το έπαθλο» λέει ο γυαλιστερός άντρας στην σκηνοθέτιδα. « Το κορίτσι είναι σκέτη μαγεία. Τα δάκτυλα αυτά δεν λένε ψέματα. Οι άνθρωποι από το Triscuit προσφέρθηκαν να διπλασιάσουν το ποσό στις διαφημίσεις των 30 δευτερολέπτων, για όσο αυτή θα παραμείνει» Χαμογελάει με το στόμα μα όχι με τα μάτια όπως παρατηρεί η Φαίη. « Αϊ στο καλό Τζάνετ, θα μπορούσαμε απλά το αποκαλέσουμε “Το σόου της Τζούλια Σμιθ’ και να συνεχίσουμε να βγάζουμε παράδες»
«Τζούλη τη λένε» λέει η Φαίη.
«Σωστά».
Ο Γκρίφιν κάτι ψυθυρίζει στον άνθρωπό του.

« Χρειάζεται ο Μερβ να σας πεί ότι με αυτό τον τρόπο όλοι θα έχουμε εδώ ένα ουσιαστικό μισθό και κίνητρα για περαιτέρω επωφελήματα;» λέει ο γυαλιστερός άντρας, ισιώνοντας το κολανάκι του ρολογιού του. « Μια ευκαιρία να γίνουμε επιχειρηματικά ήρωες. Ηρωϊδες. Η MGE μια Κάμελοτ. Και εσείς, όλοι εσείς, ιππότες.» Κοιτάζει γύρω. «Προσέξτε το αυτό. Βασίλισσες. Αμαζόνες στην ψυχαγωγία!».
« Δεν μπορείς τόσο εύκολα να ξεφορτωθείς ένα 60% χωρίς μάχη», λέει η Ντη, που κάθεται δίπλα από την Φαίη, ρουφώντας κάτι, που φαίνεται στη Φαίη ότι είναι νερό. Η σκηνοθέτις ψυθυρίζει κάτι στο αυτί του Μάφι ντε Μοτ.
Επικρατεί σιωπή. Ο Γκρίφιν στέκεται όρθιος μαζί με τον άνθρωπό του. « Έχω δεί τις κασέτες και έχω εντυπωσιαστεί περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Αυτή μου φαίνεται να είναι κάτι σαν φακός, σαν ένα φίλτρο το οποίο διαπερνά μια ακατέργαστη δύναμη που σε μερικές βιομηχανίες αφιερώνουν ολόκληρη τη ζωή τους στο να την εντοπίσουν και να εστιάσουν σ’αυτήν». Είναι ο Μερβ Γκρίφιν που τα λέει αυτά. Τα βλέμματα γύρω απ’το τραπέζι χαμηλώνουν. «Ποιά είναι αυτή η δύναμη;» ρωτάει ήρεμα ο Μερβ. Κοιτάζει γύρω. Αυτός και ο άνθρωπος του κάθονται ξανά κάτω.

Ο Άλεξ Τρεμπέκ, επιστρέφει με το πουκαμισάκι του, φέρνοντας αναψυκτικά.
Ο Γκριφιν ψυθυρίζει και ο γυαλιστερός άντρας σηκώνεται. « Ο Μερβ εννοεί ότι αυτή η δύναμη, κυρίες, κύριοι, είναι η ικανότητα των πραγμάτων να υπερβαίνουν τα εσωτερικά τους πραγματικά όρια και να μετατρέπονται, μέσα και από τα ίδια, σε νοήματα, συναισθήματα. Το κορίτσι αυτό δεν κλωτσάει απλά τα πράγματα στον κώλο. Το κορίτσι αυτό ενημερώνει το τρίβια με επιπλέον πληροφορίες. Το κάνει ανθρώπινο, κάτι που έχει σχέση με τη δύναμή της να του δίνει συναίσθημα, ζωντάνια, να το εξαγνίζει. Δίνει στο παιχνίδι μια ταυτόχρονη διαφάνεια και ένα μυστήριο το οποίο όλοι εδώ στην βιομηχανία αναζητούσαμε, για δεκαετίες. Ένα είδος ενότητας διαγωνιζόμενου μυαλού, καρδιάς, θάρρους, δακτύλων. Είναι, ή μπορεί να γίνει η ενσάρκωση των τηλεπαιχνιδιών. Είναι ένα μυστήριο.»
«Τί;Είναι σαν να λέμε θρησκεία;» ρωτά ο Άλεξ Τρεμπελ ανοίγοντας μια σόδα με τεντωμένο το χέρι.
Ο Μερβ Γκρίφιν του ρίχνει ένα παγερό βλέμμα.
Το πρόσωπο του Μερβ φωτίζεται. «Βλέπετε αυτό το παράθυρο;» λέει. «Εκεί θα πάνε οι κανόνες. Έξω απ’αυτό. Φέρνει το χέρι στην μύτη. « Μήπως ο ενσυνείδητος ψυχαγωγός παραιτείται- και λέγοντας παραιτείται εννοώ ότι αυτό μπορεί να σημαίνει-« λέει κοιτάζοντας την Τζάνετ, « εννοώ μήπως μένει προσηλωμένος σε κανόνες για το δικό τους μόνο καλό όταν ο κύριος σκοπός και η ίδια ιδέα της ύπαρξης αυτών των κανόνων βρίσκεται εκεί έξω και μέσα στις καρδιές κάθε καταναλωτή Trisquit σ’ένα κόσμο που μετριέται με το χρήμα;»



« Θα ήταν ασφαλές αν απλά απαντούσα όχι» λέει η Ντη κοφτά.
Ο άνθρωπος : « Λοιπόν το σχέδιο έχει ως εξής. Μένει μέχρι να κορεστεί. Δεν μπορούμε και δεν θα της δώσουμε στον αέρα καμμιά βοήθεια. Εκτός αέρα θα τυγχάνει οποιασδήποτε βοήθειας ο Μερβ ορίζει ως λογική. Την αφήνουμε να παίξει λίγο μπάλα, χαλαρώνουμε τα πράγματα στον πίνακα ερωτήσεων, όταν μας επιτρέπεται στρατηγικά, δίνουμε στους άλλους παίχτες μικρές ευκαιρίες. Της λέμε ότι θέλουμε να «παίξουμε μπάλα». Ο Ντε Μοτ εδώ είναι ένα από τα καρότα μας»
Ο Μαφι ντε Μοτ σκουπίζει το στόμα του με μια χαρτοπετσέτα. «Είμαι ένα καρότο;»
« Αν το κορίτσι παίξει μπάλα, τότε εσύ ντε Μοτ, εσύ θα αρχίσεις να βοηθάς το παιδί ναεξασφαλίσει το εισόδημά του. Πες της ότι έτσι θα έχει μια θέση στο MGE. Βάλτην από την εβδομηκοστή θέση στην εικοστή. Καπίτο; Πρέπει να παίξει μπάλα, μ’ένα καρότο σαν αυτό»


« Όλα της τα λεφτά τα στέλνει στο νοσοκομείο στο οποίο νοσηλεύεται ο αδερφός της» λέει χαμηλόφωνα η Φαίη, που κάθεται δίπλα από τη μαμά της.
« Νοσοκομείο;» ρωτά ο Μερβ Γκρίφφιν. «Τί νοσοκομείο;»

Η Φαίη κοιτάζει τον Γκρίφφι. « Το μόνο που μου έχει πεί είναι ότι ο αδερφός τηςείναιστην Αριζόνα σ’ενα νοσοκομείο επειδή έχει πρόβλημα να ζήσει έξω στονκόσμο»«Στον κόσμο;» ρωτά ο Γκρίφφιν. Κοιτάζει τον άνθρωπό του.

Ο άνθρωπος του Γκρίφφιν αγγίζει προσεκτικά την περούκα του, κοιτάζει τον Μάφφι. « Να ποντάρεις σ’αυτό Ντε Μοτ», λέει. «Αυτό, με τον νοσηλευόμενο αδερφό τελοσπάντων. Αν είναι καλό για P.R δές το και σαν P’d. Πάρε το κορίτσι κατα μέρος. Κάνε την να σου ανοιχτεί. Μίλα της για τους κανόνες και το το παράθυρο. Πες της ότι θα είναι εδώ για όσο αντέξει» . Μια σιωπή γεμάτη νόημα. «Πες της ότι ο Μερβ θα ήθελε κάποια στιγμή να γευματίσει μαζί της»

Ο Μάφφι κοιτάζει την Φαίη. «Εντάξει»
Ο Μερβ Γκρίφφιν κοιτάζει το ρολόϊ του. Όλοι σηκώνονται αμέσως όρθιοι. Τα χαρτιά διπλώνονται.
« Ντη» λέει ο Μερβ από την καρέκλα του, αγγίζοντας με το δάκτυλο τονκυνόδοντά του. « εσύ και η κόρη σου μείνετε για ακόμα λίγο, σε παρακαλώ»
«Άϊνταχο, νομίσματα, τρούφες, προστάτες άγιοι, ιστορικά κοκτεϊλ, ζώα, χειμερινά σπορτ, 1879, γαλλική επανάσταση, τραγούδια με φυτά, Τα ταλμούδ, ‘χαζομάρες για σένα’

Ένας διαγωνιζόμενος, στο γύρισμα δύο-ογδόντα-επτά, 4 Δεκεβρίου 1986, είναι ένας διοπτροφόρος έφηβος με ακμή και στενό στέρνο κάτω από ένα ξεθωριασμένο φανελλάκι με ζωγραφισμένο απάνω τον Μότσαρτ. Ισχυρίζεται στον αέρα ότι έχει εξετάσει το δυτικό ηλιακό ημερολόγιο με απόλυτο ισομορφισμό χρησιμοποιώντας τα ατομικά ρολόγια του U.S. Bureau of Time Meaurement στην Ουάσινγκτον. Κοιτάζει την Τζούλη από πάνω έως κάτω. Όλα τα κέρδη του, λέει, θα τα χρησιμοποιήσει ώστε να κάνει το όνειρο του πατέρα του πραγματικότητα. Το όνειρο του πατέρα του είναι να βρίσκεται σε ένα σπα, στην πίσω αυλή του σπιτιού τους στο Orange County, με ένα ελέφαντα σε κάθε πλευρά του σπα, με το μόνιμο καθήκον να ρίχνει νερό με την προβοσκίδα του.


« Θεέ μου πόσο είμαι κουρασμένος» . Ο Άλεξ περνά στην Φαίη μια σόδα και ένα χαρτομάντιλο στο τρίτο διαφημιστικό διάλειμμα. Πίσω από τον Άλεξ, η Φαίη βλέπει την Τζούλη, στο μικρό της έδρανο, να κοιτάζει το κοινό του στούντιο. Ο κόσμος στο ακροατήριο αναζητεί την προσοχή της.
Οι ελπίδες του αγοριού για ελέφαντες σβήνουν στον τελικό του Τζεοπάρντι. Ισχυρίζεται με πεποίθηση ότι η ισλαμική βδομάδα δεν προνοεί καμμιά αργία.
«Παρασκευή» ψυθυρίζει η Τζούλη.


Ο Άλεξ μετά τα τύμπανα, ζητά από το κοινό να προσέξει το ότι οι Καλιφορνέζοι ποτέ («ποτέ» τονίζει) δεν γυρνάνε ούτε να κοιτάξουν την ανατολή.
« Μόνο όσα αφορούν τον αδερφό της που δεν μπορεί να ζήσει στον κόσμο, μόνο αυτά θέλω» λέει ο Γκρίφφιν, πιέζοντας το μάγουλό του με ένα συνδετηράκι. Η Ντη βγάζει ένα απαλό ήχο συγκατανεύσης.
«Το παιδί είναι αυτιστικό» λέει η Φαίη. « Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα ήθελες περισσότερες πληροφορίες για ένα αυτιστικό άτομο»

Ο Μερβ συνεχίζει να απευθύνεται στην Ντη. « Ποιό είναι ακριβώς το πρόβλημά του. Υπάρχουν διαβαθμίσεις στον αυτισμό. Μπορεί να μιλήσει. Ποιά είναι πρόγνωσή του.Παθιάζεται. Μοιάζει με το κορίτσι αρκετά. Αυτά και άλλα πολλά.»
« Θέλουμε πλήρη αναφορά για τον αδερφό της Σμιθ» επαναλαμβάνει το αστραφτερό πρόσωπο του ανθρώπου του Μερβ.
«Γιατί;»
Η Ντη κοιτάζει στο χέρι της το αδειανό της ποτήρι.


« Το θέμα εδώ είναι», μουρμουρίζει ο Μερβ, « αν ο αδερφός μπορεί να χειρίζεται τα δεδομένα με τον ίδιο τρόπο που τα χειρίζεται αυτή». Περνάει το συνδετηράκι στο άλλο του χέρι. « Μήπως , όπως ακριβώς το θέτει η Φαίη, το ότι δυσκολεύεται να συνυπάρξει στον κόσμο, σε συνδυασμό με μια γενετική προδιάθεση» , παίρνει αναπνοή, « προσθέτουν κι άλλο αέρα μυστηρίου στην κατάσταση;» Κλιπάρει με τον συνδετήρα. « Μπορεί να κάνει αυτός ότι ακριβώς μπορεί να κάνει αυτή;»

« Φανταστείτε τις πιθανότητες» λέει ο γυαλιστερός άντρας. « Βλέπουμε πολύ μακριά μ’αυτό το θέμα. Μια διαπραγματεύση κλιμακωτή, σωστά; Σαν αυτή της Αντιγόνης ας πούμε. Αν πρόκειται κάποτε να διαλυθεί θέλουμε αυτός που θα την διαλύσει να είναι της ιδίας ολκής. Η δαπανηρή περίθαλψη του από την ανιδιοτελή του αδερφή είναι ήδη σπουδαίο P.R.»
«Κρύβει κανένα μυστήριο, αυτό θέλω να ξέρω» λέει ο Μερβ.
« Είναι αυτιστικός» λέει η Φαίη, κοιτάζοντας με γουρλωμένα τα μάτια . «Πράγμα που σημαίνει ότι προσπαθούν να τον μάθουν να μιλάει σωστά. Πως να μην παθαίνει σπασμούς όταν κάποιος γυρνάει να τον κοιτάξει. Μήπως σκέφτεστε να τον βγάλετε και στον αέρα;»

Ο άνθρωπος του Μερβ στέκεται κοντά απέναντι από το σκοτεινό παράθυρο του γραφείου. « Φανταστείτε την παράταση του μυστηρίου της κοπέλας και πέρα απ’αυτήν, αυτό είναι που εννοεί ο Μερβ. Το μυστήριο των άπειρων πληροφοριών, αυτό το μυστήριο είναι από μόνο του ένα καραγκιοζιλίκι που συνεχίζει να παρατείνεται. Μιλάμε για ένα γεγονός που ξεπερνά το συναίσθημα, μέσα ακριβώς από μια αλλαγή προσανατολισμένο στο συναίσθημα Φαίη»
«Μιλάμε για παράταση, γι’αυτό μιλάμε», λέει ο Μερβ. « Και όλοι οι δείχτες του Triscuiτ θα είναι ανεβασμένοι, μ’αυτήν τη υπόθεση»
Η Ντη παίρνει μια στάση απειλητική ενόσω στέκονται εκεί.
« Να θυμάστε κυρίες μου» λέει ο άνθρωπος του Μερβ συνεχίζοντας να κοιτάει έξω απ’το παράθυρο. « Είτε θα είστε μέρος αυτής της λύσης, είτε θα έχετε μερίδιο απ’τις συνέπειες». Καγχάζει. Ο Γκρίφφιν χτυπάει το γόνατό του.



Εννιά μήνες αργότερα και η Φαίη είναι πίσω στο γραφείο του ανθρώπου του Γκρίφφιν. Ο άντρας έχει τώρα άλλα μαλλιά. Της λέει:
« Δυο κουβέντες θα σου πώ μόνο, Φαίη. Μιλώ για το F.C.C και μιλώ και αναφέρομαι σε διαφορετικά τμήματα. Δεν χρειαζόμαστε, δεν χρειαζόμαστε επαναλαμβάνω, ούτε μια υποψία σκανδάλου. Δεν θέλουμε ένα σκάνδαλο του τύπου « Η ερώτηση των 64 χιλιάδων δολλαρίων». Έχω δίκιο; Έτσι σου λέω κι εγώ για F.C.C και ξεχωριστά τμήματα.
« Κάνεις καλή ερενητική δουλειά, Φαίη. Είσαι για μας ένας θησαυρός. Έχω προσωπικά ακούσει τον Μερβ να αναφέρει την λέξη θησαυρός παράλληλα με το όνομά σου».
« Δεν της δίνω τις απαντήσεις» λέει η Φαίη. Ο άντρας κουνάει το κεφάλι ζωηρά. Η Φαίη κοιτάζει τον άντρα. «Δεν τις χρειάζεται»
«Αυτό που σου λέω είναι να αφήσουμε την λερωμένη μας φωλίτσα μόνο σε προσωπικό επίπεδο» λέει ο γυαλιστερός άντρας. « Θησαυρός είτε όχι. Έτσι σου λέω , κράτα το ωραίο σου διαμερισματάκι, για το οποίο έχω ακούσει τόσα πολλά»

Αυτόν τον πρώτο χρόνο, τα ποσοστά σημειώνουν μια ύφεση, πράγμα σύνηθες. Καταφέρνουν όμως και ανεβαίνουν θεαματικά. Τα μερίδια του MGE τριπλασιάζονται τρεις φορές σε εννιά μήνες. Ο Άλεξ αγοράζει ένα τόσο ακριβό αυτοκίνητο που φοβάται να το οδηγήσει. Χρησιμοποιεί το λεωφορείο για να πάει στη δουλειά. Η Ντη και η υπεύθυνη κοπέλα για τις καρτέλες αποκτούν εξοχικές κατοικίες. Η Φαίη εξατάζει το IRA, με την βοήθεια του Μάφφι ντε Μοτ. Η Τζούλη μετακομίζει σ’ένα μπαγκαλόου στο Burbank, και συνεχίζει να τρέφεται με φρούτα και ξηρούς καρπούς, στέλνοντας όλα της λεφτά, αφού πληρώσει ελάχιστους φόρους, στο Palo Verde Ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Tuscon. Απορρίπτει μια προσφορά για να κάνει εξώφυλλο στο People. Η Φαίη εξηγεί στους ανθρώπους του People ότι βασικά η Τζούλη είναι ένα άτομο εσωστρεφές.
Φτάνει στο σημείο όπου η Τζούλη δεν μπορεί να πάει πουθενά παρα μόνο μεταμφιεσμένη. Η Φαίη την βοηθά να επιλέξει μουστάκι και της εξηγεί γιατί δεν πρέπει να βάλει πολλή κόλλα.

Η τελική απόφαση από το αεροδρόμιο LAX σχετικά με το πλάνο του ταξιδιού έχει να κάνει με το εξής σενάριο: Ο γυαλιστερός άνθρωπος του Μερβ Γκρίφφιν, η σκηνοθέτις του Τζεοπάρντι! Τζάνετ Γκόνταρντ και ο κος Μελ Γκόνταρντ που φροντίζει για τα δικαιώματα των θυγατρικών εταιρειών του Screen Gems, επιβιβάζονται στο καινούργιο Piper Cup του γυαλιστερού άντρα, και ταξιδεύουν με ενδιάμεση στάση στην Τουσκόν στην Αριζόνα και απολαμβάνουν στην τριήμερη παραμονή τους εκεί, παρέα με ιπτάμενα μυρμήγκια, μαύρες αράχνες και μια απίστευτη κίνηση και συνεχή κορναρίσματα, τους τοξικούς καλοκαιρινούς μουσώνες.

(συνεχίζεται)

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του Ντεϊβιντ Φόστερ Γουάλας (συνέχεια μετάφρασης)

«Η αγαπημένη μου λέξη», λέει ο Άλεξ Τρεμπέκ είναι το «γλοιώδες». Είναι η αγαπημένη μου λέξη, ιδίως όταν συνοδεύεται από τη δεύτερη αγαπημένη μου λέξη, που είναι το «μουνόπανο». Κοιτάζει το γιατρό. « Απλά διασυνδέω. Είναι εντάξει να διασυνδέω, έτσι;».
Ο ψυχίατρος του Άλεξ Τρεμπέκ δεν λέει τίποτα.
«Ένα όνειρο» λέει ο Τρεμπέκ. «Έχω αυτό το επαναλαμβανόμενο όνειρο με μένα να στέκομαι έξω απ’το παράθυρο ενός εστιατορίου, παρακολουθώντας έναν μάγειρα να αναποδογυρίζει τηγανίτες. Μόνο που αποδεικνύεται ότι δεν είναι τηγανίτες αλλά φάτσες. Παρακολουθώ έναν τύπο με καπέλο μάγειρα να αναποδογυρίζει φάτσες με μια σπάτουλα.
Ο ψυχίατρος σχηματίζει κάτι σαν καμπαναριό ενώνοντας τα δάχτυλά του και κοιτάζει την οροφή του.
«Σκέφτομαι μήπως απλά είμαι κουρασμένος» λέει ο Τρεμπέκ. « Σκέφτομαι μήπως είμαι εξουθενωμένος μέχρι το κόκκαλο. Με κουράζει ακόμα και η γεύση των δοντιών μέσα στο στόμα μου. Με κουράζουν τα πάντα. Η δουλειά μου είναι ανυπόφορη. Θέλω να επιστρέψω πίσω στο μόντελιγκ. Με πονάνε οι μύες του προσώπου μου από τα αναγκαστικά χαμόγελα. Η υπερβολική λακ στα μαλλιά μου άρχισε να συγκεντρώνει μύγες. Δεν μπορώ να βγαίνω πια έξω τις νύχτες»
«Το κορίτσι αυτό με το οποίο δουλεύεις», λέει ο γιατρός.
«Και άσε που ο Κόνβεϋ ανακάλυψε σήμερα ότι έχει ένα κίτρινο δόντι» λέει ο Τρεμπέκ. «Για πες μου ότι αυτός είναι καλός οιωνός, μπορείς;»
«Αυτή η διαγωνιζόμενη για την οποία μου μιλάς συνέχεια»
«Έχασε» λέει ο Τρεμπέκ, τρίβοντας το μεσορούθουνο του. «Έχασε χτες. Μα καλά, ποτέ δεν διαβάζεις εφημερίδες; Εχασε απ’τον ίδιό της τον αδερφό, μετά που η Τζάνετ και ο υπεύθυνος παραγωγής έμπασαν το μπασταρδάκι μέσα, μετά από πέντε ακροάσεις και έναν πίνακα γεμάτο με ερωτήσεις για ζώα»
Ο ψυχίατρος παίζει με τα βλέφαρά του για λίγο. Είναι σκούρα με κλίση προς τα πάνω, σχεδόν κολλημένα.

«Είχε παιχτεί μεγάλη πουστιά πίσω απ’όλα αυτά» λέει ο Τρεμπέκ, χτυπώντας ρυθμικά τη γροθιά του. « Τα ξέρω από τέταρτο χέρι αλλά έτσι έχουν. Οι γονείς εγκατέλειψαν τα παιδιά τους, όταν ήταν ακόμη μωρά. Ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Τον Λαντ. Μπορείς να φανταστείς έναν πρωταθλητή να τον λένε Λαντ; Ο Λαντ ήταν αυτιστικός. Αυτός και το κορίτσι εγκαταλείφθηκαν κάπου, στο μέσο του πουθενά. Φρικτό. Αυτή υιοθετήθηκε και ο αδερφός της μπήκε σε ίδρυμα. Σ’ένα δημόσιο ίδρυμα. Αυτό το απελπιστικά αυτιστικό παιδί, το οποίο όπως αποδείχτηκε, είχε κατορθώσει να αποστηθίσει ολόκληρη την εγκυκλοπαίδεια « Laplace Data Guide»
Και οι δυό, από παιδιά είχαν καταφέρει να μάθουν απ’έξω αυτό το πράγμα. Και να φανταστείς πώς νόμιζα ότι εγώ ήμουν που είχα μια σάπια παιδική ηλικία, ως αγόρι. Ο Τρέμπεκ, κουνάει το κεφάλι. « Αλλά τον παραμέρισαν, και το κορίτσι υιοθετήθηκε από κάποιους ανθρώπους στο Λα Τζόλλα, οι οποίοι, όπως κατάλαβα, δεν ήταν και η κορωνίδα των ανθρώπων. Το έσκασε. Ήρθε στο σόου. Τσάκισε πολλούς κώλους. Έπαιξε τίμια και αγωνίστηκε σωστά χωρίς αηδίες. Χρησιμοποίησε τα λεφτά που κέρδισε για να ξεχρεώσει κάποιους απλήρωτους λογαριασμούς για τον αυτισμό του Λαντ. Τον μετέφερε σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο σε μια ερημιά, το οποίο υποτίθεται πως ειδικευόταν στο να... βγάζει τον γιάνκι μέσα απ’τους ανθρώπους. Να τους βγάζει στον κόσμο.» Ο Τρεμπέκ παίρνει αναπνοή.

«Και υποθέτω τον έβγαλαν έξω για τα καλά», λέει, « τουλάχιστον μέχρι το σημείο να μπορεί να μιλά. Εντούτοις, συνεχίζει ακόμα να κρύβει το κεφάλι στη μασχάλη του κάθε που δημιουργείται ένταση. Επιπλέον έχει παράξενο παρουσιαστικό. Παρόλα αυτά έρχεται και την ξετινάζει μ’αυτή του την ρέντα στις ερωτήσεις που αφορούν ζώα». Ο Τρέμπεκ παίζει με το μανικέτο του.

«Και τώρα αυτή έχει φύγει»
« Μου είχες πει την περασμένη φορά, πως νόμιζες πως την αγαπούσες».
« Είναι λεσβία» λέει ο Τρέμπεκ κοφτά. « Είναι λεσβία, πέρα για πέρα. Νομίζω είναι απ’αυτές τις πολιτικές λεσβίες. Το γνωρίζεις αυτό το είδος; Αυτό το είδος που έχει θυμό; Αυτή κοιτάζει τους άντρες λες και της βρωμίζουν τον αέρα. Επιπλέον, έχει σχέση με την επικεφαλή στην έρευνα, και αν δεν νομίζεις ότι το F.C.C δεν πήρε είδηση γι’αυτήν μικρή σχέση τότε έχεις μια άλλη..»

« Ελεύθερη διασύνδεση», υποδεικνύει ο γιατρός.
« Συνδεδεμένος με την εικόνα της;»
« Δεν έχω κανένα πρόβλημα μ’αυτό»
Κάλεσα το κορίτσι για καφέ, ή για Tab, πριν από χρόνια, απ’την αρχή, στο φουαγιέ της διεύθυνσης, και μου χάρισε αυτό το υποσχετικό χαμόγελο. Μου είπε ότι ποτέ δε θα μπορούσε να καταναλώσει καφεϊνη με ένα άνδρα που φορούσε ψηφιακό ρολοϊ. Στο διάολο τι λέει. Μου έδειξε το μεσαίο της δάχτυλο στην τηλεόραση. ’Εκοψε τα μαλλιά της πρώτο νούμερο. Μερικές φορές μοιάζει με βαμπίρ. Μια φορά, στο «κλουβί» των διαγωνιζομένων, το «κλουβί» των διαγωνιζομένων είναι ο χώρος στον οποίο εχουμε όλους τους διαγωνιζόμενους για όλες τις εκπομπές, μια φορά τα φώτα στο «κλουβί» αναβόσβηναν, έχουμε λάμπες φθορισμού, και είπε να την βγάλουν στο διάολο έξω από κει μέσα, ότι οι λάμπες που αναβόσβηναν την έκαναν να νιώθει όπως αν έβλεπε έναν εφιάλτη. Και όντως υπήρχε μια αίσθηση εφιάλτη μ’αυτό το φως θυμάμαι. Λες και η ατμόσφαιρα είχε σφυγμό. Σαν αίμα. Όλοι στο «κλουβί» αναστατώθηκαν». Ο Τρεμπέκ χαϊδεύει το μουστάκι του. «Παράξενο κορίτσι. Υπάρχει κάτι το αλλόκοτο πάνω της. Όταν χαμογελάει τα πράγματα φωτίζονται, αποκτούν νόημα. Κατά κάποιο τρόπο αυτό όμως τους αφαιρεί οτιδήποτε το διασκεδαστικό.
«Την αγαπώ, νομίζω» λέει ο Τρεμπέκ. « ‘Εχει τον τρόπο της μ’ένα μέρος πληροφοριών . Το να την βλέπεις παράλληλα με μια απάντηση….Υπάρχει άραγε τέτοιο πράγμα σαν το νοητικό χάδι; Μας φαντάζομαι μαζί: σε ακρογιαλιές, με τ’άστρα ν’ ανάβουν σαν φωτάκια..»
« Και η ερευνήτρια αυτή, με την οποία έχει σχέση;»
«Ένα αρκετά καλό κορίτσι. Ένα χοντρό, φιλικό κορίτσι. Όχι εξαιρετικά έξυπνο. Λίγο συναισθηματική. Έχει αυτή τη σχέση θαυμασμού και αηδίας με την μητέρα της». Ο Τρέμπεκ βυθίζεται στις σκέψεις του. « Η άποψή μου είναι ότι η Φαίη ανήκει στο είδος εκείνο των κοριτσιών που σερφάρουν συνεχώς στις σκέψεις τους. Με καταλαβαίνεις; Δεν έχει τον έλεγχο για το που την οδηγούν, αλλά ούτε και αφαιρείται εντελώς. Μια σέρφερ ψυχής. Αλλά με μια εμφάνιση που τρομάζει, παρόλο που είναι ακόμα νέα. Αυτά τα μαύρα, βαθουλά μάτια που μαγνητίζουν. Ολοστρόγγυλα και μαύρα. Εντυπωσιακό μπούστο όμως.
«Καυγάδες με την μητέρα της;»
« Η μάνα της Φαίη είναι μια από τις πιο πιεστικές εκτελεστικές παραγωγούς. Σπαταλά πολύ χρόνο βασανίζοντας τον εαυτό της με έμμονες ιδέες για το ότι δε βασανίζεται αρκετά από έμμονες ιδέες με το γεγονός ότι για σκηνοθέτη μας έχουμε την γυναίκα του πρώην άντρα της»
«Μια γυναίκα;»
« Την Τζάνετ Λέρνερ Γκόνταρντ. Την χειρότερη σκηνοθέτρια με την οποία έχω δουλέψει. Η Ντη την μισεί. Στη Τζάνετ αρέσει να παίζει με το μυαλό της Ντη• πρόκειται άλλωστε με ένα μυαλό που πανθολομολογουμένως τείνει να ξεχειλίζει από τζην. Στην Τζάνετ αρέσει να τοποθετεί ύπουλα μικροπραγματάκια που να θυμίζουν στην Ντη τον πρώην της,αφήνοντας τα στην θυρίδα της Ντη στο γραφείο. Παλιοί λογαριασμοί, καρφίτσες γραβάτας. Παίζει με το μυαλό της Ντη. Η Ντη επιμένει με πάθος στο να μένει αδρανής. Δεν μπορεί να λειτουργήσει πλέον, ούτε στη δουλειά»
«Είσαι συνδεδεμένος με την εικόνα αυτού του προσώπου;»
«Ξέρεις γι’αυτά τα υπερμοντέρνα όπλα, στα οποία οι μηχανισμοί σκόπευσης είναι πολύ περισσότεροι από τους μηχανισμούς εκπυρσοκρότησης; Η Ντη είναι σαν αυτά. Θεέ μου πόσο φοβάμαι μήπως είμαι κι εγώ έτσι».



Ο ψυχίατρος θεωρεί ότι έκαναν ότι μπορούσαν για σήμερα Δείχνει στον Τρεμπέκ την πόρτα.
« Μου αρέσει επίσης η λέξη κοκετάρομαι» λέει ο Τρεμπέκ.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Διαμεσολαβούσα συνείδηση στα "Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" (Ντ.Φ. Γουάλας)

(A Conversation with David Foster Wallace
By Larry McCaffery)


LM: How is this insistence on meditation different from the kind of meta strategies you yourself have attacked as preventing authors from being anything other than narcissistic or overly abstract or intellectual?

DFW: I guess I’d judge what I do by the same criterion I apply to the self conscious elements you find in Vollmann’s fiction: do they serve a purpose beyond themselves? Whether I can provide a payoff and communicate a function rather than just seem jumbled and prolix is the issue that’ll decide whether the thing I’m working on now succeeds or not. But I think right now it’s important for art-fiction to antagonize the reader’s sense that what she’s experiencing as she reads is meditated through a human consciousness, now with an agenda not necessarily coincident with her own. For some reason I probably couldn’t even explain, I’ve been convinced of this for years, that one distinctive thing about truly "low" or commercial art is this apparent suppression of a mediating consciousness and agenda. The example I think of first is the novella "Little Expressionless Animals" in "Girl With Curious Hair." Readers I know sometimes remark on all the flash-cuts and the distortion of linearity in it and usually want to see it as mimicking TV’s own pace and phosphenic flutter. But what it’s really trying to do is just the "opposite" of TV—it’s trying to prohibit the reader from forgetting that she’s receiving heavily mediated data, that this process is a relationship between the writer’s consciousness and her own, and that in order for it to be anything like a full human relationship, she’s going to have to put in her share of the linguistic work.

Dalkey Archive Press,University of Illinois(www.dalkeyarchive.com/interviews/show/21 - 74k -)

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια μετάφρασης)

Τα γυρίσματα των επεισοδίων σαρανταέξι με πενήντα έγιναν στις 17 του Σεπτέμβρη. Η δις Τζούλη Σμίθ από το Λος Άντζελες , κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή της στο επεισόδιο σαραντα-έξι . Κανείς δε θυμάται ακριβώς ποιος νικούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή στο παιχνίδι.

Καρκινικές επιγραφές, μουσική αστρολογία, ο δέκατος όγδοος αιώνας, διάσημοι Εδουάρδοι, η Βίβλος, ιστορία της μόδας, καταστάσεις του μυαλού, σπορ χωρίς μπάλα.
Η Τζούλη κυριαρχεί στον πίνακα και στους δύο γύρους. Σε κάθε ερώτηση. Κάτι που ποτέ δεν είχε γίνει προηγουμένως, ούτε όταν παρουσίαζε ο Φλέμιγκ. Οι άλλοι δύο διαγωνιζόμενοι, υποτονικοί και γκρίζοι, χρειάζονται βοήθεια εκτός πλατώ. Η Τζούλη κερδίζει $22,500, όλα τα ποσά του πίνακα, σε μισή ώρα.

Δεν κερδίζει περισσότερα σ’αυτή την πρώτη αναμέτρηση, μόνο και μόνο διότι ο πανικοβλημένος Άλεξ Τρεμπέκ, την προκρίνει στην τελική μονομαχία του Τζεοπάρντι και η Τζούλη δεν έχει κανένα κίνητρο να συνεχίσει να διακινδυνεύει τις νίκες της ποντάροντας τα σκορ των ανταγωνιστών της, $0 και $400 αντίστοιχα.

Ο χαμογελάστός Τρεμπέκ, με γουρλωμένα τα μάτια, κουνάει ένα καπέλο μπροστά στο ανέκφραστο πρόσωπο της Τζούλη, καθώς ηλεκτρικά τύμπανα χτυπάνε δυνατά λίγο πριν το κλείσιμο και τον τελικό απολογισμό των κερδών.

Δέκα λεπτά αργότερα, η Φαίη Γκόνταρντ, εντοπίζει την Τζούλη Σμιθ, που αγνοείται, σε μια απόμακρη γωνιά στα καμαρίνια των διαγωνιζομένων. ( Οι διαγωνιζόμενοι που συνεχίζουν , οφείλουν να αλλάζουν ρούχα σε κάθε επεισόδιο, ώστε να δίνεται η εντύπωση ότι «έφυγαν και ήρθαν ξανά την επόμενη μέρα»). Είναι ώρα για το γύρισμα του τεσσαρακοστού έβδομου επεισοδίου. "Ένα στέμμα πρέπει να διατηρηθεί" και τα λοιπά. Η Τζούλη κάθεται χαζεύοντας τον εαυτό της σ’ ένα μεγεθυντικό καθρεφτάκι το οποίο πλαισιώνεται από φωτάκια, μ’ένα πρόσωπο χαλαρό και ανέκφραστο. Δεν αντιδρά εύκολα στα ερεθίσματα. Η Φαίη έχει αναλάβει να της φέρει ένα βρεγμένο ρούχο και να της μιλάει καθώς ντύνεται, και την ευθύνη να την μεταφέρει η ίδια στον επόμενο όροφο για το γύρισμα.

Η Φαίη βρίσκεται στο δωμάτιο των τεχνικών και προσπαθεί να μεταφέρει στην μητέρα της, τις αμφιβολίες που έχει, στο αν και κατά πόσον μπορεί η παράξενη αυτή καινούργια πρωταθλήτρια να συνεχίσει και στον επόμενο γύρο, όταν η Τζάνετ Γκόνταρντ της γνέφει να κοιτάξει το μόνιτορ. Η Τζούλη, μασάει κυριολεκτικά το επεισόδιο σαράντα-εφτά και το φτύνει σε μικρά κομματάκια. Αποκαλύπτεται ότι το πραγματικό όνομα της λαίδη Μπερντ Τζόνσον είναι Κλώντια. Η πόλη της Φλόριδα που παράγει περισσότερα πούρα Αβάνας από την Κούβα αποκαλύπτεται ότι είναι η Τάμπα. Το δάχτυλο της Τζούλη δεν ξεκολλά από το κουμπί για τις απαντήσεις. Βρίσκει τις ερωτήσεις για τις απαντήσεις του Άλεξ προτού ακόμα αυτός ολοκληρώσει την φράση του. Ο πίνακας του πρώτου γύρου έχει κατακτηθεί. Η Τζάνετ διακόπτει για διαφημίσεις. Η Τζούλη κάθεται στο μικρό της έδρανο, και χαζεύει το αποσβολωμένο ακροατήριο του στούντιο.

Η Φαίη και η Ντη παρακολουθούν την Τζούλη, καθώς τα κόκκινα φώτα ανάβουν και στο πρόσωπο του Τρεμπέκ απλώνεται ένα επαγγελματικό χαμόγελο. Κάτι συμβαίνει στην Τζούλη Σμιθ όταν τα κόκκινα φώτα ανάβουν. Κάτι τελοσπάντων. Το κορίτσι με τα τρία σκορ, που κοιτάζει ανέκφραστα, βρίσκεται κάπου αλλού. Κάθε γωνία του προσώπου της μοιάζει τώρα να στραβώνει. Η κάμερα γυρίζει πάνω της. Μοιάζει να συσπάται. Συνήθως η Τζούλη παρουσιάζεται στην οθόνη όταν ο Τρεμπέκ διαβάζει ακόμη την ερώτηση. Το πρόσωπό της στην οθόνη, προδίδει ένα περίεργο ελαφρό τρεμούλιασμα●η έκφρασή της, απόμακρα αυστηρή, μεταδίδει μια αίσθηση ότι απορροφάται εντελώς και γίνεται ένα με τα δεδομένα του πίνακα.

Ο Τρεμπέκ ακουμπάει το χέρι του στον κόμπο της γραβάτας. Η Φαίη καταλαβαίνει ότι έχει κι αυτός καταλάβει το περίεργο πάγωμα στη ροή του παιχνιδιού. Το ακροατήριο στο στούντιο θορυβεί και ψυθυρίζει καθώς η Τζούλη αναφέρει την λατινική ονομασία για το ραπάνι.
«Κανείς δεν ξέρει το λατινικό όνομα του ραπανιού» λέει η Φαίη στην Ντη. «Είναι από τα ματσούκια που βάζω εσκεμμένα σε κάθε παιχνίδι»
Η θέση των υπόλοιπων δύο διαγωνιζομένων ξεφτιλίζεται. Κάποιος από το ακροατήριο φωνάζει στην Τζούλη με τ’όνομά της.
Ο Τρεμπέκ, που ποτέ προηγουμένως δεν είχε ένα ακροατήριο που να μην ασχολείται μόνο μ’αυτόν, εκνευρίζεται όλο και πιο πολύ. Σπαταλά σαράντα πολύτιμα δευτερόλεπτα για να πεί ένα ανέκδοτο σχετικά με ένα παιχνίδι των Ντότζερς. Το ακροατήριο γκρινιάζει ανυπομονώντας για τη συνέχεια του παιχνιδιού.
« Κακό προαίσθημα, εδώ» ψυθυρίζει η Φαίη. Η Ντη την αγνοεί και κρέμεται από το μόνιτορ. Η Τζάνετ γνέφει στον Άλεξ να διακόψει για διάλειμμα.

Γλοιώδης και ξιπασμένος, ο Άλεξ υπόσχεται στην Αμερική ότι θα είναι σε λίγο πάλι μαζί της, και ότι ανυπομονεί να αποκαλύψει στον αέρα ακόμη περισσότερα για την τρομερή δίδα Σμιθ και τις ακόμα πιο τρομερές της προσωπικές θυσίες ώστε να αφομοιώσει τόσες πολλές γνώσεις σε μια τόσο τρυφερή ηλικία.

Το Τζεοπάρντι διακόπτει για μια διαφήμιση των «Triscuit». Η Φαίη και η Ντη κοιτάζουν το μόνιτορ με τρόμο. Το ακροατήριο του στούντιο συγκεντρώνεται ξανά, ενώ το πρόσωπο της Τζούλη Σμιθ τσαλακώνεται σαν ένα χαρομάντηλο Κλινέξ στο βάθος μιας τσέπης. Αρχίζει σιωπηλά να στάζει. Σταγόνες κυλούν στα μάγουλά της και στάζουν στο μικρόφωνό της, που αρχίζει για διάφορους λόγους να κάνει έναν ελαφρύ θόρυβο σαν σφύριγμα. Η Τζάνετ, στο κοντρόλ, τα έχει χάσει.

Η Φαίη έχει σταλεί να βρεί μια κρύα κομπρέσα αλλά δεν προλαβαίνει να καταφθάσει έγκαιρα. Τα φώτα ανάβουν. Η Αμερική παρακολουθεί την Τζούλη Σμιθ να δολοφονεί κάθε ερώτηση στον διπλό πίνακα του Τζεοπάρτνι, με το πρόσωπο της και το συνθετικό της σακάκι να βρέχονται. Ο Τρεμπέκ γίνεται ξαφνικά περίεργα χαλαρός και παριστάνει ότι δεν έχει προσέξει τίποτα, και δεν ρωτά ( ποτέ, σε κανένα από τα εκατοντάδες επεισόδια) κάποια από τις προσωπικές ερωτήσεις τις οποίες είχε υποσχεθεί ότι θα υπέβαλλε.

Το παιχνίδι συνεχίζεται. Η Φαίη παρακολουθεί μια καινούργια, τρίτη Τζούλη να απαντά τις ερωτήσεις, την μια μετά την άλλη. Το πρόσωπο της Τζούλη στεγνώνει, σκληραίνει. Κοιτάζει τον ‘Άλεξ με ένα αχόρταγο βλέμμα που επικεντρώνεται στις άκρες των χαρτιών του.

Στον τελικό του Τζεοπάρτνι, με τους αντιπάλους της να μένουν πάλι άφραγκοι, η Τζούλη υπερπηδά με ευκολία τις μπλόφες του Τρεμπέκ και ποντάρει και τις εικοσιδιόμισυ της χιλιάδες στο ότι το πρώτο κομμάτι από τον «Άνθρωπο του Πεκίνου» που ανακαλύφθηκε , ήταν ένα κατάλοιπο νομοθεσίας. Καταλήγει με $45,000 στην τσέπη. Ο Άλεξ κάνει πως υποκλίνεται. Το ακροατήριο χειροκροτάει. Ακούγονται τύμπανα. Και, σε μια στιγμή κατά το κλείσιμο, για την οποία είναι υπεύθυνη η Φαίη Γκόνταρντ, η τηλεόραση δείχνει την Τζούλη Σμιθ, που είναι καθισμένη σε ένα χρωματιστό σκαμνί που είναι ενωμένο με το σιδερένιο της έδρανο, να δείχνει το μεσαίο της δάχτυλο στον Άλεξ Τρεμπέκ.

Ένα ολόκληρο έθνος κατενθουσιάζεται. Τα τηλεφωνικά κέντρα στο MGE και στο NGE τρελλαίνονται και παίζουν συμφωνίες για δύο ολόκληρες μέρες. Το τελευταίο αυτό κομμάτι στο τεσσαρακοστό έβδομο επεισόδιο του Τζεοπάρντι, αγγίζειτο ποσοστό 50% σε τηλεθέαση , που αντιστοιχεί με την ακροαματικότητα στον Τελικό Κυπέλλου και με τις ακροαματικότητες όταν πρόκειται για καμιά δολοφονία.
Έχουμε 24 Σεπτεμβρίου του 1985.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια μετάφρασης)

Καλοκαίρι του 1985 και η Φαίη βρίσκεται στον τέταρτο μήνα εργασίας της στην ομάδα του «Τζεοπάρντι!», όταν μια γλυκομίλητη, παράξενα όμορφη νεαρή γυναίκα μπαίνει μέσα μ’ένα λερωμένο τζην σακάκι, ένα σακίδιο στον ώμο και ένα απόκομμα μιας αγγελίας στους Ταϊμς στο χέρι, όπου περιγράφονταν οι όροι ενός διαγωνισμού των MGE. Το κορίτσι λέει ότι ψάχνει το «Τζεοπάρντι» καθώς, όπως της έχουν πεί, έχει ένα κεφάλι γεμάτο γνώσεις. Η Φαίη της παίρνει συνεντεύξη και ιντριγκάρεται ευχάριστα . Το κορίτσι προκρίνεται με ευκολία αλλά όχι με ένα ιδιαίτερα μεγάλο σκορ στο κουϊζ γενικών γνώσεων CBE, στην κατηγορία εκείνη, στην οποία μονοπωλούν οι ερωτήσεις ζωολογίας. Ίσα που κατορθώνει η Τζούλη Σμιθ να περάσει στον επόμενο γύρο.


Σ’ένα μαγνητοφωνημένο κύκλο ερωτήσεων, με τις επιδόσεις ενός μελαχροινού ονόματι Σραϊνερ από το Εντσίνο και μιας βιβλιοθηκονόμου ονόματι Ρέντιγκ, (η οποία κρύβει τα λιγοστά της μαλλιά με μια φανταχτερή ξανθιά περούκα), να κινούνται οριακά, η Τζούλι παίρνει το παιχνίδι με διαφορά, αλλά έχει πρόβλημα στο να μιλήσει καθαρά στο μικρόφωνο ενώ δυσκολεύεται και στο παράδοξο εκείνο μέρος του «Τζεοπάρντι!» στο οποίο ο τηλεπαρουσιαστής λέει την απάντηση και ζητά από τον διαγωνιζόμενο να μαντέψει την ερώτηση. Η Φαίη δίνει για βαθμό στην Τζούλη ένα τρία στα πέντε. Συνήθως είναι τα τεσσάρια και τα πεντάρια που συνεχίζουν περνώντας στην επόμενη φάση. Αλλά, στον Άλεξ Τρεμπέκ, ο οποίος περνά τον περισσότερο χρόνο του παρακολουθώντας μέρος των οντισιόν, αρέσει το κορίτσι, ακόμη κι αν αυτή έχει απορρίψει την πρόσκληση του να πιούνε μαζί μια κόλα στα γραφεία της διεύθυνσης των MGE●και η Ντη Γκόνταρντ και ο Μάφι Ντεμότ επιλέγουν την Τζούλη ανάμεσα σε δεκαοχτώ άλλους, για ιδιαίτερη περαιτέρω αξιοποίηση. Κανένας από το προσωπικό ενός προγράμματος, το οποίο παλεύει να κρατηθεί στον ανταγωνισμό της αγοράς, δεν έχει καμιά αντίρρηση στην τακτική της θήρευσης ελκυστικών, νεαρών γυναικών διαγωνιζομένων. Κτλ. Η Τζούλη Σμιθ καλείται ξανά να συμμετάσχει σε κύκλο διαγωνιζομένων, κάπου στις αρχές του Σεπτέμβρη, το 1985.

(συνεχίζεται)

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια μετάφρασης)

Ο Πατ Σάτζακ , ο Άλεξ Τρέμπεκ και ο Μπερτ Κόνβεϋ, κάθονται σε κύκλο, με παντελόνια και γραβάτες χαλαρωμένα, στο καθιστικό της αίθουσας παραγωγής, πρωϊνές ώρες, παρακολουθώντας μια κασέτα με τις περσινές «World Series».
« Αυτό είναι για τις χαμηλές» λέει ο Τρέμπεκ.
Ο Μπερτ Κόνβεϋ, ο οποίος υγραίνει τους φακούς επαφής του, γυρίζει πίσω την κασέτα.
Ο Τρέμπεκ κάθεται καλύτερα. « Ονομάστε τον καλύτερο στο χτύπημα χαμηλών μπαλιών, όλων των εποχών»
«Τζο Πέριτον» λέει ο Σάτζακ χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ο Τρέμπεκ κοιτάζει δύσπιστα. « Ο Τζό Πέριτον;»
« Ο Γουήλι Στάργκελ ήταν έξοχος στο χτύπημα χαμηλών μπαλιών» λέει ο Κόνβεϋ. Οι άλλοι δυο άντρες τον αγνοούν.
« Ο Ρέτζι Τζάκσον ήταν έξοχος» λέει ο Σάτζακ σκεφτικός.
« Και ακόμη συνεχίζει να είναι» λέει ο Τρέμπεκ, μ’ένα αίσθημα ότι είναι απών, κι απ’αυτό ακόμα το ρυθμικό χτύπημα της γροθιάς του.

Οι παρουσιαστές τηλεπαιχνιδιών έχουν μια εύκολη επαγγελματική ζωή. Και οι πέντε εκπομπές μιας βδομάδας γυρίζονται σε μια μόνο μέρα. Μια μονάχα βδομάδα το μήνα αναλώνεται σε εντατική δουλειά σε στούντιο. Ο χρόνος που απομένει είναι στη διάθεση του παρουσιαστή. Ο Μπερτ Κόνβεϋ, γυρνά σε επιδείξεις αυτοκινήτων, εμπορικά εγκαίνια, παρακολουθεί τα επεισόδια του «Πλοίου της αγάπης» και υπήρξε «εκατομμυριούχος» πολλές φορές. Ο Σάτζακ παίζει φαινομενικά ρακέτες και ασχολείται με την κηπουρική. Κανένας δεν είναι σίγουρος για το πως Αλεξ Τρέμπεκ πως ξοδεύει τον ελεύθερο του χρόνο.

Αυτό κι αν ήταν χτύπημα! Ο Σάτζακ ρίχνει ένα τενεκεδάκι σόδας στην οθόνη. Ο Τρέμπεκ και ο Κόνβεϋ γελάνε.
Ο Σάτζακ κοιτάει τον Μπερτ Κόνβεϋ. « Πώς πάει το δόντι, Μπερτ;»
Ο Κονβεϋ φέρνει το χέρι στο στόμα. « Ακόμα κίτρινο», γκρινιάζει.
Ο Τρέμπεκ παρατηρεί από κοντά. «Έχεις κίτρινο δόντι;»
Ο Κόνβεϋ αισθάνεται σαν κουρεμένο κανίς σε δημόσια θέα. « Κάτι το περαστικό είναι. Ήδη ξεκίνησε να καθαρίζει». Κοιτάζει με νόημα τον Άλεξ Τρέμπεκ. « Απλά μην πείτε τίποτα στον Μερβ γι’αυτό».
Ο Τρέμπεκ κοιτάζει γύρω του σαν να ψάχνει να δεί σε ποιον απευθύνεται ο Κόνβεϋ. « Εγώ; Αυτός που έχεις τώρα μπροστά σου; Σου μοιάζω εγώ για τέτοιος άνθρωπος;»
« Μου μοιάζεις για παρουσιαστή τηλεπαιχνιδιού»
Ο Τρέμπεκ μ’ένα πλατύ χαμόγελο. « Ίσως εξαιτίας των τέλειων και όμορφων, κάτασπρών μου δοντιών».
«Μπάσταρδε» μουρμουρίζει ο Κόνβεϋ.
Ο Σάτζακ λέει και στους δύο να ησυχάσουν.


Η δυναμική της σύνδεσης της Φαίη Γκόνταρντ και της Τζούλη Σμιθ, τείνει, όπως ισχυρίζονται αυτοί που τους τριγυρίζουν, να αντιστέκεται ενός ξεκάθαρου προσδιορισμού. Η Φαίη είναι στα εικοσιέξι και έχει δουλέψει στο ερευνητικό τμήμα του «Τζεοπαρντι!» τους τελευταίους σαράντα μήνες. Η Τζούλη είναι στα είκοσι, έχει θετούς γονείς στο Λα Τζόλλα, και κατέκτησε την πρωτιά στο Τζεοπάρντι μετά από επτακόσιες τόσες εκπομπές που κυριάρχησαν εμπορικά.

Σαράντα μήνες προηγουμένως, ο μεγιστάνας στο τομέα παραγωγής τηλεπαιχνιδιών, ο Μερβ Γκρίφφιν, αποφάσισε να βγάλει από τη ναφθαλίνη το δημοφιλές παιχνίδι "Τζεοπάρντι!" και να απομακρύνει τον Αρτ Φλέμμιγκ, για το χατήρι του όμορφου, με κερί στα μαλλιά, επαρκώς διακεκριμένου και παραδόξως έξυπνου , Άλεξ Τρεμπέκ, ενός πρώην μοντέλου, που μπήκε στη βιομηχανία παρουσίασης τηλεπαιχνιδιών, με το βραχύβιο « Χαϊ Ρόλλερς» στο Μπαρίς/ NBC. Η Ντη Γκόνταρντ, η οποία έγραψε τα σενάρια για σόου παλιά όπως το «Αλήθεια ή Συνέπειες» και « Ονομάτισε αυτόν τον τόνο», είχε δουλέψει για την προώθηση/επέκταση στο « Τζόκερ Γουάϊλτ» και είχε τέλος αναλάβει την παραγωγή του επίφοβου εμπορικά αλλά αποδεκτού από τους κριτικούς «Γκάμπιτ», προσλήφθηκε από το MGE, ως η νέα υπεύθυνη παραγωγής στο «Τζεοπάρντι!».

Ακολούθησε μια περίοδος γεμάτη εντάσεις, μετά την απόφαση του Γκρίφφιν να τοποθετήσει ως σκηνοθέτρια του ανανεωμένου σόου, την Τζάνετ Λέρνερ Γκόνταρντ, σαρανταοχτάρα, νικήτρια δύο « Clio», αλλά επίσης γυναίκα του πρώην άντρα της Ντη. Τελικά η Ντη, πείστηκε να παραμείνει μόνο μετά από ένα προσωπικό τηλεφώνημα από τον βοηθό παραγωγής του Μέρβ Γκρίφφιν στη Νέα Υόρκη, όπου βρισκόταν η Φαίη Γκόνταρντ, η οποία, έχοντας φύγει από το Μπριν Μωε στα 1982 μ’ένα πτυχίο βιβλιοθηκονομίας , έγραφε εκδοτικά σημειώματα στο περιοδικό «Puzzle». Το δεξί χέρι του Μερβ λοιπόν, είχε προτείνει στην Φαίη μια θέση στο «Τζεοπάρντι!» στον τομέα της έρευνας κατηγοριών και ερωτήσεων.

Η Φαίη δουλεύει για τη μαμά της.

(συνεχίζεται)

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια μετάφρασης)

«Σαν κόρη μας την αγαπήσαμε» λέει ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων των επιχειρήσεων «Τζεοπάρντι», Μάφφι Ντεμότ. «Λυπόμαστε πάρα πολύ που φεύγει. Κανένας δεν έχει ποτέ επηρεάσει ένα τηλεπαιχνίδι με τέτοιο τρόπο, όπως η δεσποινίς Σμιθ, το Τζεοπάρντι!
Από άρθρο στην εφ. Variety, 13 Μαρτίου 1988.

Αδύναμα κύματα φουσκώνουν, σκάνε, ξαναγλιστρούν προς τα μέσα. Κάτασπρα δάχτυλα βυθίζονται στην άμμο. Η Φαίη βλέπει την σκούρα άμμο να ξανθαίνει κάτω απ’την επιφάνεια της θάλασσας, κάθε φορά που το νερό τραβιέται προς τα πίσω.
Η παραλία βρίσκει ξανά τη φόρμα της με τα χρώματά της να ξανοίγουν στο φως του ήλιου. Η Φαίη κοιτάζει λοξά το πρόσωπο της Τζούλη Σμιθ. Η Τζούλη διαθέτει το καλύτερο δέρμα που η Φαίη έχει δεί ποτέ. Δεν είναι μόνο που είναι τόσο καθαρό που μοιάζει με ανθισμένο , ούτε ότι έχει πάρει εδώ στη θάλασσα, το κόκκινο χρώμα του κρασιού από τον ήλιο, αλλά η σύστασή του έχει κάτι το εξαιρετικά ζωντανό, μια ελαστική απαλότητα, σαν ένα μεταξένιο κάλυμμα. Είναι ευαίσθητο και έχει βάθος. Φωτεινό και σφριγηλό, τεντώνεται στα ψηλά ζυγωματικά της Τζούλη, με τα διακριτά οστά τους να κάνουν τα μάγουλα της να κοιλαίνουν και τα μάτια της να φωλιάζουν βαθιά πίσω. Το πρόσωπο της έχει ένα σχήμα του κλειδιού, σχεδόν σλαβικό. Το καθετί πάνω της μοιάζει διαφανές ●ακόμα και αυτή ακόμα η σχισμή ανάμεσα στα δύο μπροστινά της δόντια, δίνει την εντύπωση μιας χαραμάδας, μιας διακριτικής πρόκλησης. Η Τζούλη, με ένα τρόπο που η Φαίη δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί, κατάφερνε μ’ένα ιδιαίτερο τρόπο να ερεθίσει την Φαίη με τα δόντια της και το κενό ανάμεσά τους.

Η Τζούλη κοίταξε προς τα πάνω «Γιατί όμως»;
Η Φαίη κοιτάζει αόριστα , κουνώντας το κεφάλι της.
«Για την ποίηση μιλούσαμε». Η Τζούλη χαμογελάει, αγγίζοντας το μάγουλο της Φαίη.
Η Φαίη ανάβει ένα τσιγάρο ενώ φυσάει άνεμος. «Ποτέ δε μου άρεσε. Σαν να χτυπιέσαι άσκοπα στους θάμνους. Ακόμα κι όταν μου αρέσει, δεν πρόκειται παρά από ένα έμμεσο τρόπο να πεις το προφανές..έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον»
Η Τζούλη γελάει αποκαλύπτοντας τα δόντια της και το κενό ανάμεσά τους. «Ολέ!»λέει «αλλά για σκέψου πόσοι λίγοι από εμάς είμαστε εξοπλισμένοι με τα κατάλληλα μέσα ώστε να αντιμετωπίσουμε το προφανές»
Η Φαίη γελάει. Βρέχει το δάχτυλό της και παριστάνει ότι σημειώνει το σκορ σ’ένα αόρατο πίνακα. Γελάνε και οι δύο. Ένα ανώμαλο κύμα σκάει σε μια σανίδα. Το δάχτυλο της Φαίη έχει μια γεύση καπνού και αλμύρας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Χαίρετε!

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια)

Η Φαίη και η Τζούλη κάθονται σε πετσέτες θαλάσσης, στην ακρογιαλιά, γυμνές, σε παραλία γυμνιστών στο Λος Άντζελες, λίγο μετά την αυγή. Έχουν τον ήλιο πίσω τους. Ο Ειρηνικός έχει ένα μαβί χρώμα που ξανοίγει. Ένα αδύναμο κύμα βρέχει πρώτα τα πόδια τους και μετά αποτραβιέται. Το χρώμα τ’ουρανού είναι αλλόκοτο.
Η Τζούλη εξηγεί στην Φαίη τα τρία εκείνα στάδια που διέρχονται τα ερωτευμένα άτομα μέχρις ότου γνωριστούν αληθινά μεταξύ τους. Πρώτα, ανταλλάζουν ανέκδοτα και τάσεις. Ακολούθως λέει ο ένας στον άλλο τι πιστεύει. Μετά ο καθένας παρατηρεί στον άλλο, κατά πόσον αυτό που κάνει, ανταποκρίνεται σ’αυτό που πιστεύει.
Η Τζούλη και η Φαίη ανταλλάζουν ανέκδοτα και αναφέρονται στις τάσεις του περασμένου μηνός. Η Τζούλη λέει στην Φαίη, ότι εκείνη, ως Τζούλη, αρέσκεται : στην σύγχρονη ποίηση, στις σκληρές γυναίκες, στις λέξεις με μια μόνο σημασία, στα πρόσωπα που αλλάζουν έκφραση κάθε δευτερόλεπτο, σε μια άσημη, περιορισμένη έκδοση μιας Καναδέζικης εγκυκλοπαίδειας που ονομάζεται «LaPlace’s Guide to Total Data», στην απαλή μυρωδιά της πούδρας που βάζουν στο πρόσωπό τους οι ηλικιωμένες γυναίκες και στο O.E.D..
« Κι όμως, υποθέτω πως θα έπρεπε να προσθέσεις, ότι η εγκυκλοπαίδεια αποδείχτηκε επικερδής»
Η Τζούλη οσφραίνεται τον αέρα που μυρίζει χωματίλα. « Πρέπει να παραμείνουμε σ’αυτό που παλιά μας έλεγαν οι δασκάλοι. Η εγκυκλοπαίδεια ήταν ο καλύτερος μου φίλος»
«Όταν ήσουν παιδί εννοείς». Η Φαίη αγγίζει τον ώμο της Τζούλη.
« Οι άντρες απλά εμφανίζονταν, ο ένας μετά τον άλλο. Λυπάμαι τόσο πολύ τη μαμά μου. Μ’αυτούς τους κενούς , μουλωχτούς άντρες, στους οποίους γαντζωνόταν, τον ένα μετά τον άλλο και ερχόντουσαν να μείνουν μαζί μας. Και από τους οποίους κανείς, έστω ένας, δεν μπόρεσε ποτέ να αγαπήσει τον αδερφό μου.
«Για έλα κοντά μου»
« Μερικές φορές τα πράγματα κατέληγαν τόσο άσχημα. Την θυμάμαι να ηγείται μιας αληθινά άσχημης ζωής. Αλλά φρόντιζε να μας κλειδώνει όλους στα δωμάτια όταν τα πράγματα γινόντουσαν τόσο άσχημα, για να μας γλυτώσει». Η Τζούλη χαμογελά αυτοσαρκαστικά. « Στις αρχές θυμάμαι μου έδινε μια ρίγα και ένα μολύβι. Για να ψυχαγωγούμαι. Ψυχαγωγούσα τον εαυτό μου με την ρίγα για ώρες»
« Και μένα πάντοτε μου άρεσαν οι ρίγες»
« Φτιάχνουν κόσμους. Μπορούσα να στήσω με τις γραμμές ολόκληρους κόσμους. Σαν μια ακατέργαστη μαγεία. Μπορούσα να περάσω έτσι μια ολόκληρη μέρα. Με τον αδερφό μου να παρακολουθεί».
Δεν πετάνε γλάροι στην παραλία την αυγή. Είναι ησυχία. Τα κύματα φουσκώνουν.
« Είχαμε όμως και τη σειρά εκείνη της καναδέζικης εγκλυκλοπαίδειας. Ο δεύτερος της άντρας κατάφερε να την πουλήσει σε ένα πλανόδιο πωλητή. Κράτησα μερικούς τόμους σε κάθε δωμάτιο στο οποίο μας κλείδωνε. Κατάφεραν, αληθινά , να γίνουν φίλοι μου. Οι γραμμές τους μου έδιναν μια αίσθηση συνοχής και παράλληλα ασυνέχειας. Κατάφερα να τους γνωρίσω σε βάθος» . Η Τζούλη κοιτάζει τη Φαίη. « Δεν πρόκειται να σου απολογηθώ αν αυτό σου ακούγεται αστείο ή μελοδραματικό».
« Καθόλου αστείο δε μου ακούγεται. Δεν υπάρχει τίποτα το αστείο σε ένα παιδί με βλαμμένο αδερφό και με μια μητέρα με άσχημη ζωή, που είναι μοναξιασμένο. Για να μην αναφέρω και το ότι το κλειδώνανε μέσα».
« Κοίτα όμως, στην ουσία αυτόν κλειδώνανε μέσα. Εγώ ήμουν εκεί για να τον προσέχω».
« Ένας αυτιστικός αδερφός δεν είναι και η καλύτερη παρέα σε κάποιον, ανεξαρτήτως πόσο πολύ τον αγαπά, αυτό πιστεύω», λέει η Φαίη, φτιάχνοντας με το δάχτυλο του ποδιού ένα τρίγωνο στην άμμο.
«Η φροντίδα του απαιτούσε πολύ χρόνο. Δεν ήταν όμως καλή παρέα, έχεις δίκιο. Αλλά κατέληξα να τον θέλω συνεχώς μαζί μου. Έγινε η δουλειά μου. Κατέληξε να είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητάς μου, κάπως. Ήταν αυτό που μου έδινε το δικαίωμα να υπάρχω. Και δεν ήμουν ούτε οκτώ χρόνων τότε..»
« Δεν μπορώ να καταλάβω πως και δεν την μισείς», λέει η Φαίη.
« Κανένας από τους άντρες της δεν άντεχε να τον έχει γύρω του. Ακόμα κι αυτοί που το προσπάθησαν, στο τέλος δεν μπορούσαν να τον ανεχτούν άλλο. Στεκόταν απλά και κοίταζε κουνώντας πάνω-κάτω τους ώμους. Παραπονιούνταν ότι, όποτε κοιτούσαν στα μάτια τη μαμά, εκείνος έμενε παρατηρεί έντονα» . Η Τζούλη τινάζει λίγο άμμο που είχε κολλήσει στα κοντά της μαλλιά.«Ωστόσο ήταν έξυπνος. Ζούσε βέβαια απόλυτα στον δικό του κόσμο, αλλά ήταν έξυπνος. Μπορούσε να κοιτάζει το ίδιο πράγμα για ώρες χωρίς να βαρεθεί. Και όπως αποδείχτηκε, μπορούσε και να διαβάζει. Διάβαζε αργά και ποτέ του μεγαλόφωνα. Δε ξέρω με τι του φαίνονταν να έμοιαζα6υν οι λέξεις». Η Τζούλη κοιτάει την Φαίη. « Κατάφερα και οι δύο να διαβάζουμε καλά, με την βοήθεια της εγκυκλοπαίδειας. Από πολύ νωρίς. Βοηθούσε τα μέγιστα η εικονογράφηση»
«Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς και δεν την μισείς»
Η Τζούλη ρίχνει μακριά ένα πετραδάκι « Και όμως δεν το κάνω, Φαίη»
«Σε παράτησε στο δρόμο γιατί ένας τύπος της είχε πεί να το κάνει»
Η Τζούλη κοιτά το κομμάτι της άμμου όπου είχε ρίξει το πετραδάκι. Η άμμος χωνεύεται στο νερό. « Αγαπούσε αληθινά αυτόν τον άντρα με τον οποίο ήταν τότε μαζί». Κουνάει το κεφάλι της. « Κατάφερε να τον κάνει να τον αγαπήσει. Έχω την εντύπωση ότι μ’εγκατέλειψε ώστε να μπορέσει να τον φροντίσει καλά. Της είμαι ευγνώμων γι’αυτό. Αν δεν έμενα χωρίς αυτόν από τότε, τώρα, δε θα μου είχε μείνει καθόλου εαυτός.»
«Μωρό μου..»
« Θα με τρέχανε εμένα στα νοσοκομεία στο τέλος, κι όχι αυτόν»
«Και τι δηλαδή, θα σταματούσε ξαφνικά να είναι αυτιστικός από τη στιγμή που εσύ θα έφευγες;»
Ανάμεσα στα πράγματα που η Τζούλη Σμίθ αντιπαθεί είναι κυρίως : οι ευχετήριες κάρτες, οι ανάδοχοι γονείς που σπεύδουν να υιοθετήσουν ένα παιδί χωρίς πρώτα να κοιτάξουν μέσα τους και να εκτιμήσουν την ικανότητά τους ν’αγαπάνε, η μυρωδιά της ναφθαλίνης, ο Τζον Απντάϊκ, τα έντομα που φέρουν κεραίες, και γενικότερα τα ζώα»
«Και με τις στοργικές γυναίκες τι γίνεται;»
«Αυτό με τα έντομα είναι ίσως το χειρότερο. Ακόμα κι όταν το έντομο σταματήσει να κινείται, οι κεραίες του συνεχίζουν να ανιχνεύουν τον χώρο. Οι κεραίες ποτέ δεν σταματούν να κινούνται. Αυτό δεν το αντέχω»
«Σ’αγαπώ Τζούλη»
« Κι εγώ σ’αγαπώ, Φαίη»
« Δεν πίστευα ποτά ότι θ’αγαπούσα μια γυναίκα με τέτοιο τρόπο»
Η Τζούλη γυρνάει το κεφάλι της στον Ειρηνικό. « Μην με κάνεις να αισθάνομαι άσχημα»
Η Φαίη παρακολουθεί ένα ζωϋφιο χωρίς κεραίες, με πόδια λεπτά σαν τρίχες, να κινείται στην επιφάνεια του νερού μιας λακουβίτσας. Βήχει δυνατά καθαρίζοντας τον λαιμό της.

« Οκ», λέει,» « Αυτή είναι ίσως η μοναδική γραμμή σ’ένα αμερικάνικο γήπεδο ποδοσφαίρου η οποία μένει ακάλυπτη»
Η Τζούλη γελάει.
«Πως είναι να είσαι πενήντα..»
«Όπως εκείνο τον μοναδικό μήνα του χρόνου χωρίς εθνική εορτή, που πήρε το όνομά του από τον ρωμαίο εκείνο αυτοκράτορα που…»
«Όπως ο Αύγουστος λοιπόν....»
Ο ήλιος ανεβαίνει∙ τα γαλανά νερά αποκτούν ζωή.
Οι γυναίκες ξαπλώνουν πιο κοντά ώστε να τις βρίσκει πάλι το κύμα.
« Ο ωκεανός μου μοιάζει κάποιες φορές με ένα μεγάλο γαλάζιο σκυλί», λέει η Φαίη κοιτάζοντας τον. Η Τζούλη απλώνει το χέρι της κι αγκαλιάζει τους γυμνούς ώμους της Φαίη.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

DAVID FOSTER WALLACE

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια)

«Jeopardy! Βασίλισσα εκθρονίζεται μετά από τρία χρόνια εξουσίας!»
Τίτλοι πρώτης σελίδας, εφ. Variety, 13 Μαρτίου 1988

«Ας είμαστε όλοι εκεί», λέει η τηλεόραση.
« Και πού άλλού θα ήμουνα»;, ρωτά η Ντη Γκόνταρντ, στην καρέκλα της, στο γραφείο της, το βράδυ, στα 1987.
« Φέρνουμε καλά πράγματα στη ζωή» λέει η τηλεόραση.
«Το ίδιο κι εγώ» λέει η Ντη. «Αυτό έκανα. Μόνο για μια φορά..».
Η Ντη κάθεται στο γραφείο της στις επιχειρήσεις Μέρβ Γκρίφφιν τις καθημερινές τα βράδυα και σκοτώνει την ώρα της πίνοντας μαρτίνι. Οι τοίχοι του γραφείου της είναι γεμάτοι με ρητά που κυκλοφορούν στο εμπόριο. Η ανεπανόρθωτη ζημιά της, έχει καμουφλαριστεί. Μόλις τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο συνηθίζει να πηγαίνει για ψώνια. Φωτογραφίες με αυτόγραφα. Μια φωτογραφία με την Ντη και τον Μπο Μπάρκερ όταν η τελευταία έγραψε το « Αλήθεια ή συνέπειες». Ο Μερ Γκρίφφιν να της δίνει μια πλακέτα. Η Ντη και η Φαίη ανάμεσα στον Γουίνκ Μαρτιντάλε και τον Τσακ Μπάρρις σ’ένα επίσημο δείπνο.
Η Ντη χρησιμοποιεί το τηλεχειριστήριό της για να αλλάξει κανάλι από το NBC στο MTV, στην καλωδιακή. Αγόρια που φαίνονται υπερκαταναλωτικά, πατωμένα με μέηκαπ, παίζουν κιθάρες που μοιάζουν περισσότερο με τζετ και όπλα παρά με κιθάρες.
«Μ’ένα όχι σώθηκες» λέει η Ντη κοφτά, πίνοντας
«Σαν πολύ δεν πίνει;» λέει η Τζούλη Σμιθ στην Φαίη.
«Είναι για τον πόνο», λέει κοιτώντας την η Φαίη.
Η Φαίη χαμογελάει.
Η Τζούλη κουνάει το κεφάλι της « Είναι άσχημο να την βλέπεις σε τέτοια κατάσταση»
« Σου αξίζει ένα διάλειμμα σήμερα» λέει η τηλεόραση « Αρέσεις στο γάλα. Όσο περισσότερο μας ακούς τόσο καλύτερα ακούγεσαι. Δεν πεινάς για μια Μπαρούφα φλαμπέ»;
«Όχι δεν πεινάω για μια Μπαρούφα φλαμπέ» λέει η Ντη, και κάθεται καλά στην καρέκλα της « Όχι, δεν πεινάω για τέτοια». Της πέφτει το ποτήρι απ’το χέρι.
« Αυτό που είπε για σένα όμως, ήταν καλό». Η Τζούλη κοιτάζει την Φαίη λοξά. « Εκείνο.. το ότι έφερε ένα καλό πράγμα στη ζωή»
Η Φαίη χαμογελά καθώς παρακολουθεί την τηλεθεάτρια. « Άκουσες τι έκανε ο Άλεξ σήμερα; Ο Σατζάκ λέει ότι αυτός και ο Άλεξ βρίσκονται σε πόλεμο. Ο Άλεξ μπήκε στο στούντιο του μηχανικού και έπαιζε με το κουμπί των ψεύτικων χειροκροτημάτων καθόλη τη διάρκεια του τρίτου επεισοδίου των «Wheels»
«Ώστε δεν ξεχνάς» λέει η τηλεόραση, «Κοίτα λοιπόν με τι καταλήγεις»
«Γουάο» λέει η Ντη. Αποκοιμιέται στην καρέκλα της.

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Μικρά Ανέκφραστα Ζώα του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια)

« Αν είναι να μην έρθει», λέει ήρεμα η Ντη, «απλά πέστο μου. Ώστε να δώ τι θα κάνω για να τα μπαλώσω με τον Μέρβ. Μωρό μου..»
Είναι αλήθεια ότι η Φαίη μπορεί να διακρίνει στο παράθυρο μια φωτεινή και συνάμα θαμπή φιγούρα της μάνας της. Εδώ λοιπόν, έχουμε το μεσήλικο πρόσωπο της μάνας της, τα άψογα, βαμμένα και στυλιζαρισμένα κόκκινα της μαλλιά, τις μίζερες ρυτίδες στο στόμα και στη μύτη της, που παγιδεύουν και συγκεντρώνουν καθ΄’ολη τη διάρκεια της μέρας υπολείμματα από το μέηκαπ και τις κρέμες . Τα μάτια της Ντη είναι κόκκινα από τους καπνούς των τσιγάρων και συνοδεύονται από βαθείς κύκλους, με σακούλες από σκούρο αίμα. Η Ντη ξεχωρίζει για τους κύκλους στα μάτια της. Και φέτος η Φαίη διαπίστωσε ότι σκούρες σακούλες άρχισαν κι αυτηνής να πρήζονται κάτω απ΄τα μάτια της, τα οποία μοιάζουν με αυτά του πατέρα της, σκούρα καστανά και ελαφρά εξώφθαλμα. Η Φαίη μπορεί να μυρίσει την αναπνοή της Ντη. Δεν μπορεί να διακρίνει αν η μάνα της έχει πιεί κάτι.
Η Φαίη Γκόνταρντ είναι γύρω στα εικοσι-έξι. Η μάνα της είναι πενηντάρα.
Η Τζούλη Σμιθ είναι στα είκοσι.
Η Ντη ακουμπά το μπράτσο της Φαίη με το αδύναμο χέρι της, που είναι και παγωμένο, από το γραφείο.
«Έίπα ψέματα» λέει η Φαίη.
«Μπράβο το κορίτσι μου». Η Ντη χτυπά απαλά το μπράτσο που πριν είχε αγκαλιάσει.
«Καλά» λέει η υπεύθυνη παρασκηνίων. « Πάρτε την για μακιγιάρισμα». Γυρνάει προς την Ντη. « Την θέλετε μακιγιαρισμένη έτσι;» « Έπραξες σωστά» λέει η Ντη στη Φαίη, δείχνοντας την κλειστή ήδη πόρτα.
« Δεν νομίζω ο κύριος Γκρίφφιν να είναι καλά» λέει η υπεύθυνη ροής.
«Αυτός και το αγόρι είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Μπορούμε να προσθέσουμε και τη WAC. Θα την ονομάσουμε Γενική Νεύρωση".
Η Ντη με το λεπτό της χέρι φέρνει το πρόσωπο της Φαίη κοντά στο δικό της. Την φιλάει απαλά. Τα χείλη τους είναι εντελώς ίδια, σκέφτεται ξαφνικά η Φαίη. Το κλιματιστικό την κάνει να τουρτουρίζει.

DAVID FOSTER WALLACE


Διακόπτουμε για λίγο την μετάφραση των «Μικρών ανέκφραστων ζώων» παραθέτοντας μια μικρή βιογραφία του συγγραφέα, καθώς, για τα ελληνικά δεδομένα είναι σχεδόν άγνωστος.
(πρόκειται πάλι για μετάφραση γι'αυτό συγχωρέστε με αν κάποια ονόματα και τίτλοι δεν έχουν αποδοθεί σωστά)

Μικρό βιογραφικό σημείωμα

Ο Ντεϊβιτ Φόστερ Γουάλας γεννήθηκε στην Ιθάκα της Νέας Υόρκης στις 21 Φεβρουαρίου το 1962 και μεγάλωσε στην μικρή πόλη Φίλο στο Ιλινοϊς. Η μητέρα του ήταν καθηγήτρια αγγλικών και ο πατέρας του δίδασκε φιλοσοφία. Δεν ήταν λοιπόν τυχαίο που ο Ντέιβιντ αρίστευσε στο κολλέγιο του Άμχερστ στις Αγγλικές σπουδές και στη Φιλοσοφία και μετά αφοσιώθηκε στον κλάδο της δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Τότε είναι που ξεκινά εντατικά να γράφει μυθιστορήματα, διδάσκοντας παράλληλα στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόϊς και αργότερα στο κολλέγιο «Πομόνα» στο Κλαρμόν της Καλιφόρνια.
Αφού παρέλαβε το MFA στη δημιουργική γραφή από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, ο Γουάλας δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο « Η σκούπα του συστήματος», ένα κωμικό μυθιστόρημα που τράβηξε την προσοχή σε εθνικό επίπεδο για το εκκεντρικό του χιούμορ. Αμέσως μετά, μετακομίζει στη Βοστώνη ώστε να σπουδάσει φιλοσοφία στο Χάρβαρντ, κάτι που εγκαταλείπει, για μια θέση διδασκαλίας στο τμήμα Αγγλικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Ιλλινοϊς, όπου συνεχίζει να εργάζεται πάνω στο επικών διαστάσεων αριστούργημά του “«Ατελείωτο σούργελο» ( «Infinite Jest»), το οποίο ολοκληρώνεται και εκδίδεται στα 1996.
Στα 1997, ο Ντεϊβιντ Φόστερ Γουάλας, τιμάται από το ίδρυμα Μακ Άρθουρ ως ιδιοφυϊα. Εξακολουθεί να διδάσκει και να δημοσιεύει μικρά του έργα σε διάφορα περιοδικά, όπως στα : Esquire, GQ, Harper's, The New Yorker και Paris Review.
Στα 2002, μετακομίζει στην Καλιφόρνια όπου γίνεται ο πρώτος καθηγητής στο Ροϊ Ε. Ντισνεϊ που διδάσκει δημιουργική γραφή και παράλληλα δουλεύει ως καθηγητής Αγγλικών στο κολλέγιο της «Πομόνα». Στα 2004, δημοσιεύει την τελευταία του συλλογή διηγημάτων « Λησμονιά» ( Oblivion)
Ο Ντεϊβιντ Φόστερ Γουάλας, είναι ευρύτερα γνωστός για το ότι πειραματίζεται στυλιστικά, προκαλώντας με τις επιλογές κι αυτών ακόμα των λέξεων, και την μακροσκελή και απαιτητική δόμηση των έργων του. Η καινοτομίες του καθιστούν το έργο του πολύ συναρπαστικό στην ανάγνωση, το οποίο απαιτεί μια συγκεκριμένη αποκωδικοποίηση ενός προκλητικού παζλ.
Ο Ντεϊβιντ Φόστερ Γουάλας παρέλαβε πολλά βραβεία , περιλαμβανομένων αυτών του καλύτερου συγγραφέα, το βραβείο μυθοπλασίας «Λάναν», το βραβείο χιούμο του «Paris Review», το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων OPB Τζο Σαβάγκο, και το βραβείο Ο. Χένρι.
Αυτοκτόνησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2008 σε ηλικία 46 ετών.

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια)

«Έχουμε λοιπόν εννιά» λέει η σκηνοθέτρια « αρκετούς για να γεμίσουμε τέσσερα σενάρια το καθένα από τα οποία θα ετοιμάζουν από κοινού δύο απ’αυτούς με τη σειρά». Η βροχή στην αλουμινένια οροφή των επιχειρήσεων Μέρβ Γκρίφιν, δημιουργεί στο δωμάτιο ένα ήχο λες και τηγανίζεται κάπου μακριά κρέας.
« Και δεν αμφιβάλλω ότι είναι όλοι εξαίρετοι » λέει η Φαίη. Κοιτάζει τις παλάμες της που είναι ανάμεσα στα γόνατα της. « Τι θα γίνει όμως με την Τζάνετ σε περίπτωση που το καημένο το παιδί της επιτεθεί. Ο καινούργιος σας μυστήριος γκουρού δεδομένων»
« Μην συγχύζεις τη διαφορά ανάμεσα σε μένα, αφενός, και σ’αυτό το οποίο με υποχρεώνουν να κάνω» λέει η σκηνοθέτρια.
« Δε θα της επιτεθεί» λέει η υπεύθυνη παρασκηνίων, χειρονομώντας. Μασάει τσίχλα ενεργοποιώντας έναν μικρό μυ που ελίσσεται σαν σκουλήκι στον κρόταφό της.
Ο Άλεξ Τρεμπέκ ρεύεται διακριτικά φέρνοντας το χέρι του στο στόμα του. Όλοι γυρνάνε και τον κοιτούν.
Η Ντη λέει « Άλεξ, προφανώς έχεις κλείσει τους νέους διαγωνιζόμενους στο κλουβί για τώρα, πές τους λοιπόν ότι μπορεί , μπορεί όμως και όχι, να καθυστερήσουμε λιγάκι. Ευχαρίστησε τους για την υπομονή τους»
Ο Άλεξ σηκώνεται φτιάχνοντας την γραβάτα του. Ο γδούπος του τενεκεδένιου κουτιού της σόδας του, αντιλαλεί στον μεταλλικό πάτο του καλάθου σκουπιδιών.
«Ένας καλός οικοδεσπότης και τα ρέστα» . Η Ντη χαμογελάει καλοσυνάτα.
«Το’πιασα!»
Ο Άλεξ αφήνει την πόρτα ανοιχτή. Έξω, ο ήλιος ξεπροβάλλει μέσα απ’τα σύννεφα. Οι φοινικιές στάζουν και οι σταγόνες τους σπινθηροβολούν.
Στο παράθυρο η Φαίη παρακολουθεί την φιγούρα της Ντη που κοιτάζει το ρολόϊ της με μια μικρή κίνηση.
« Εύκολα μπορούν να εκτιμηθούν τέσσερα σενάρια» , λέει η υπεύθυνη παρασκηνίων, « η ταξινόμηση είναι έτοιμη, όλα τα μόνιτορ στον πίνακα έχουν ελεχθεί. Η Τζοάν ετοιμάζει τώρα την σεκάνς των σκηνών»
«Αυτή είναι δική μου δουλειά» λέει η Φαίη.
«Δική σου δουλειά είναι» λέει μέσα απ’ τα δόντια της η σκηνοθέτρια « είναι να πείς στην Μόμμυ πού μπορεί να είναι η στριμμένη φιλεναδίτσα σου »
«Ο Άλεξ θα χρειαστεί στο πλατώ όλες τις κάρτες και σύντομα», λέει η Ντη στην υπεύθυνη παρασκηνίων.
«Αυτή είναι η δουλειά σου για σήμερα» Η Τζάνετ κοιτάζει επίμονα την πλάτη της Φαίη.
Η Φαίη Γκόνταρντ, προτείνει στην γυναίκα του πρώην πατριού της, το μεσαίο της δάκτυλο επιδεικτικά από το παράθυρο. « Ορίστε ένα απ’αυτό για κάθε μια απορία των ζώων» , λέει.
Η σκηνοθέτρια σηκώνεται, αποκαλεί σκρόφα την Φαίη που μοιάζει με μάντη σε ικεσία, και εγκαταλείπει το δωμάτιο από την ανοιχτή πόρτα την οποία κλείνει στο πέρασμά της.
«Σκρόφα» λέει η Φαίη.
Η Ντη παραπονιέται μ’ένα κουρασμένο χαμόγελο ότι περιτρυγυρίζεται από σκρόφες. Ο Μάφυ Ντεμότ γελά, και κάθεται στη θέση που καθόταν ο Άλεξ. Η Ντη σηκώνεται απ’το γραφείο. Μια ακίδα πιάνεται στο καλσόν της και το σχίζει. Πλησιάζει με δουλοπρέπεια την κόρη της, που κάθεται στην καρέκλα του γραφείου, κοντά στο παράθυρο, έχοντας τα πόδια της, χωρίς παπούτσια, ακουμπημένα στο περβάζι. Τα γόνατα της Ντη τρίζουν δυνατά.

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008

"Μικρά Ανέκφραστα Ζώα" του ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ (συνέχεια)

«Είκοσι λεπτά υπόθεση είναι όλο κι όλο, Φαίη» λέει η σκηνοθέτις, κοιτώντας το ρολόϊ από τη μέσα μεριά του καρπού της. « Μετά θα μας πάρει ακόμη μια ώρα για στήσιμο και για δουλειά στο στούντιο. Αλλιώς θα μείνουμε πίσω στην πλοκή, με τη δορυφορική σύνδεση και τη μετάδοση να τρέχουν.
« Για να μην αναφέρουμε ένα αγόρι, που αυτήν ακριβώς τη στιγμή είναι σε κατάσταση μισολιπόθυμη, κατατρομαγμένο και νευρωτικό» Ο Μάφυ Ντεμότ, ο συντονιστής των Δ.Σ λέει ήρεμα: « την τελευταία φορά που τον είδα ήταν κουβαριασμένος στο πάτωμα, έξω από το δωμάτιο μακιγιαρίσματος»
Η Φαίη κλείνει τα μάτια.
« Ο σύζυγος μου τον έχει αναλάβει» λέει η σκηνοθέτις.
« Σ’ευχαριστώ τόσο πολύ Τζάνετ» λέει η Ντη στην σκηνοθέτη. Σκύβει μετά στο πληκτρολόγιο της « Οι υπόλοιποι για τα τέσσερα σενάρια είναι εδώ;»
« Όσοι έχουν υπογράψει. Περισσότεροι απ’όσους είχαμε ποτέ. Σημείωσε επιπλέον και μια τύπισσα που έχει αφυπηρετήσει από το WAC , και η οποία δεν έχει αφοσιωθεί εντατικά στη συγγραφή σεναρίων από τα τέλη Απριλίου. Λέει ότι δεν θα αντέξει να περιμένει κι άλλο για να συναντηθεί με την Τζούλη»
« Αλλά Τζούλη πουθενά» λέει ο Μάφυ Ντεμότ.
Η Ντη μισοκλείνει τα μάτια και κοιτά το πληκτρολόγιο της. « Λοιπόν, όλοι τους μαζί πόσοι είναι τότε;»
«Εννιά» λέει χαμηλόφωνα η Φαίη. Νιώθει το κεφάλι της να ανατριχιάζει.

In memoriam

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Διάσπορο και το αφιέρωμα που έχει κάνει στον Ντεϊβιντ Φόστερ Γουάλας, που αυτοκτόνησε πριν λίγες μέρες, ξεκινώ και εγώ, κούτσα κούτσα, την μετάφραση του διηγήματος του :«Μικρά ανέκφραστα ζώα» που δημοσιεύτηκε το 1988 στο περιοδικό «Τhe Paris Review» (βλ http://www.theparisreview.org/viewmedia.php/prmMID/2547)
Ελπίζω να φέρω εις πέρας την πολύ διασκεδαστική αυτή αποστολή, καθώς το ταλέντο του Γουάλας να στήνει εικόνες σχεδόν κινηματογραφικά και να συναγάγεται η πλοκή από αυτές και τους σκόρπιους διαλόγους, με την αφήγηση να μένει υποτυπώδης, είναι κάτι το συναρπαστικό. Τα θέματά του είναι ανοίκεια και σοκαριστικά θα έλεγε κανείς. Αλλά εντυπώνονται ως εικόνες δυνατές και παράλληλα φευγαλέες, όπως ένας κρίκος που σε οδηγεί στον επόμενο, στην ίδια πάντα αλυσίδα.
Συγχωρέστε με για την απόδοση. Έπραξα το κατά δύναμιν. Διορθώσεις και εισηγήσεις δεκτΟΤΑΤΕΣ.


«Μικρά ανέκφραστα ζώα»

Του ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΦΟΣΤΕΡ ΓΟΥΑΛΑΣ


Βρισκόμαστε στα 1976. Ο ουρανός είναι βαρύς και γεμάτος σύννεφα. Τα γκρίζα σύννεφα είναι κάπου στρογγυλεμένα, κάπου ζαρωμένα, κάπου φωτεινά. Κάτω από τον ουρανό εκτείνεται ένα πεδίο στον άνεμο. Ένα χλωμός αυτοκινητόδρομος περνά δίπλα από το τοπίο. Πολλά αυτοκίνητα τον διαπερνούν. Ένα απ’αυτά σταματά σε μια άκρη της λεωφόρου. Δύο μικρά παιδιά εξέρχονται του αυτοκινήτου βοηθούμενα από μια νεαρή γυναίκα με αόριστο πρόσωπο. Ένας άντρας στέκεται δίπλα στους τροχούς του αυτοκινήτου και κοιτάει ευθεία μπροστά. Τα παιδιά είναι ήσυχα και έχουν εξαιρετικά λευκή επιδερμίδα. Η γυναίκα κουβαλά μια ογκώδη τσάντα που φαίνεται να είναι γεμάτη από κάτι βαρύ. Το πρόσωπο της πλανιέται αόριστο πάνω απ’την τσάντα. Μεταφέρει την τσάντα και τα ανοιχτόχρωμα παιδιά κοντά σ’ ένα ξύλινο ταχυδρομικό κουτί. Η γυναίκα λέει στα παιδιά να ακουμπήσουν στο κουτί μέχρις ότου επιστρέψει πίσω το αυτοκίνητο. Τα παιδιά αγγίζουν το κουτί. Ο άνεμος φυσάει. Πολλά αυτοκίνητα είναι που περνούν. Μένουν σ’αυτή την στάση ολόκληρη την ημέρα.

Βρισκόμαστε στα 1970. Μια γυναίκα με κόκκινα μαλλιά κάθεται πολλές σειρές πίσω από την οθόνη ενός κινηματογράφου. Ένα παιδί που φοράει φουστάνι κάθεται δίπλα της. Τα καρτούν στην οθόνη έχουν ξεκινήσει. Τα μάτια του παιδιού βυθίζονται μέσα στα καρτούν. Πίσω απ’την γυναίκα εκτείνεται το σκοτάδι. Ένας άντρας κάθεται πίσω απ’τη γυναίκα. Γέρνει μπροστά. Τα χέρια του διαπερνούν τα μαλλιά της γυναίκας. Παίζει με τα μαλλιά της γυναίκας στο σκοτάδι. Το αντανακλώμενο φώς από τα καρτούν κάνει τα πρόσωπα του κοινού να αναβοσβήνουν: τα μάτια της γυναίκας είναι φωτεινά και φοβισμένα. Τα καρτούν του θεάτρου,οι περιλήψεις των επερχόμενων θεαμάτων, και οι παραστάσεις των πρόσφατων κατορθωμάτων, κρατάνε για τρείς σχεδόν ώρες.

Ο Άλεξ Τρεμπέκ φέρνει ένα γύρο στο στούντιο Τζεοπάρντι φορώντας μια κονκάρδα που αναγράφει « Ο Πατ Σατζάκ μοιάζει με ασβό» Αυτός και ο Σατζάκ παίζουν ρακέτες κάθε Πέμπτη.

Βρισκόμαστε στα 1986. Ο βραδινός ουρανός της Καλιφόρνια χάσκει φωτεινός και σιωπηλός σαν ένα αδειανό παλάτι. Μικρά άσπρα αστράκια φτιάχνουν αργά γραμμούλες πολύ μακριά, κάτω απ’το ζεστό διαμέρισμα της Φαίη.
Η Φαίη Γκόνταρντ και η Τζούλη Σμίθ είναι ξαπλωμένες στο κρεβάτι της Φαίη. Ξαπλώνει διαδοχικά η μια πάνω στην άλλη. Κάνουν έρωτα. Τα κλάματα της Φαίη κουδουνίζουν σαν κέρματα στους τζαμένιους τοίχους της σοφίτας.
Η Φαίη και η Τζούλη δροσίζουν η μια την άλλη με βρεγμένες πετσέτες. Στέκονται γυμνές πίσω από ένα γυάλινο τοίχο και κοιτάζουν το Λος Άντζελες.
Η Τζούλη και η Φαίη ξαπλώνουν στο κρεββάτι, ως ερωμένες. Εκθειάζουν η μια το σώμα της άλλης. Παραπονιούνται για το βραχύχρονο της βραδιάς. Εξετάζουν και επανεξετάζουν, με ένα είδος δυστυχισμένου ενθουσιασμού, τις μικρές εκείνες άγνοιες που αναγκαστικά, όπως λέει η Τζούλη, υπογραμμίζουν το μονοπάτι που ενώνει την αληθινή ένωση μεταξύ των ανθρώπων. Η Φαίη ισχυρίζεται ότι της άρεσε η Τζούλη πολύ προτού η Τζούλη καταλάβει πως την αγαπούσε.
Είναι αγκαλιασμένες. Η Τζούλη είναι πολύ άσπρη και τα μαλλιά της ψιλοκουρεμένα. Η σκοτεινότητα του δωματίου διανθίζεται από μικρά κομματάκια του νυχτερινού Λος Άντζελες που διαπερνούν το τζάμι. Το σκοτάδι εκτείνεται προς τα κάτω ένα γύρο από τα σώματά τους και τις αγκαλιάζει όπως το γάντι το χέρι ενός κηπουρού. Είναι απίστευτα ρομαντικά όλα.

Στις 12 Μαρτίου του 1988 βρέχει. Η Φαίη Γκόνταρντ παρακολουθεί το δρόμο, όπως εκτείνεται έξω από το παράθυρο του γραφείου της μητέρας της, πρώτα να σκοτεινιάζει και μετά να αστράφτει ύστερα απ’ τη βροχή. Η Ντι Γκόνταρντ κάθεται στην άκρη του γραφείου με τα πόδια της να ακροπατούν στο έδαφος και κοιτάζει επίσης έξω απ’το παράθυρο. Ο σκηνοθέτης του Τζεοπάρντι δίπλα από τον υπεύθυνο των δημοσίων σχέσεων του έργου. Η υπεύθυνη των παρασκηνίων και της σειράς παρουσίασης, τους παραδίδει κάποιες σημειώσεις. Ο Άλεξ Τρεμπέκ, κάθεται μόνος κοντά στην πόρτα σε μια ρούχινη καρέκλα σκηνοθέτη, πίνοντας σόδα από ένα τενεκεδάκι. Το δωμάτιο αντανακλάται στο σκοτεινό τζάμι του παραθύρου/.
« Οφείλουμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς της έχεις πεί, ώστε να ξέρουμε αν θα έρθει ή όχι» λέει η Ντι.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

(Όσοι επιθυμούν να μάθουν τη συνέχεια προτού ολοκληρώσω τη μετάφραση ας ανατρέξουν στη διεύθυνση http://www.theparisreview.org/viewmedia.php/prmMID/2547)


ΣΥΝΕΧΕΙΑ

«Είκοσι λεπτά υπόθεση είναι όλο κι όλο, Φαίη» λέει ο σκηνοθέτης, κοιτώντας το ρολόϊ από τη μέσα μεριά του καρπού της. « Μετά θα μας πάρει ακόμη μια ώρα για στήσιμο και για δουλειά στο στούντιο. Αλλιώς θα μείνουμε πίσω στην πλοκή, με τη δορυφορική σύνδεση και τη μετάδοση να τρέχουν.
« Για να μην αναφέρουμε ένα αγόρι, που αυτήν ακριβώς τη στιγμή είναι σε κατάσταση μισολιπόθυμη, κατατρομαγμένο και νευρωτικό» Ο Μάφυ Ντεμότ, ο συντονιστής των Δ.Σ λέει ήρεμα: « την τελευταία φορά που τον είδα ήταν κουβαριασμένος στο πάτωμα, έξω από το δωμάτιο μακιγιαρίσματος»
Η Φαίη κλείνει τα μάτια.
« Ο σύζυγος μου τον έχει αναλάβει» λέει η σκηνοθέτις.
« Σ’ευχαριστώ τόσο πολύ Τζάνετ» λέει η Ντη στην σκηνοθέτη. Σκύβει μετά στο πληκτρολόγιο της « Οι υπόλοιποι για τα τέσσερα σενάρια είναι εδώ;»
« Όσοι έχουν υπογράψει. Περισσότεροι απ’όσους είχαμε ποτέ. Σημείωσε επιπλέον και μια τύπισσα που έχει αφυπηρετήσει από το WAC , και η οποία δεν έχει αφοσιωθεί εντατικά στη συγγραφή σεναρίων από τα τέλη Απριλίου. Λέει ότι δεν θα αντέξει να περιμένει κι άλλο για να συναντηθεί με την Τζούλη»
« Αλλά Τζούλη πουθενά» λέει ο Μάφυ Ντεμότ.
Η Ντη μισοκλείνει τα μάτια και κοιτά το πληκτρολόγιο της. « Λοιπόν, όλοι τους μαζί πόσοι είναι τότε;»
«Εννιά» λέει χαμηλόφωνα η Φαίη. Νιώθει το κεφάλι της να ανατριχιάζει."

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2008

Ελευθερία στη γελοιογραφία!


Είναι γεγονός ότι η γελοιογραφία, με την παραστατικότητα, τον λακωνισμό και το χιούμορ της, μεταδίδει μηνύματα πιο άμεσα και σε πιο καθημερινό επίπεδο και παράλληλα διατυπώνει μια κριτική και ένα προβληματισμό που παίζει με τα όρια του λόγου και της εικόνας.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί ένα από τα τελευταία οχυρά της σάτιρας, καθώς, σήμερα κυριαρχεί περισσότερο η κωμωδία στην τηλεόραση και στις θεατρικές επιθεωρήσεις. Οι τελευταίες, το 80’-90΄ακόμα μεσουρανούσαν στην καθαυτό σατιρική προσέγγιση, αλλά μετά ξεφτιλίστηκαν σε φτηνές κωμωδίες με Σεφερλήδες και τα ρέστα, που ποσώς δεν κάνουν αναφορά στο πολιτικά δρώμενα. Στυλοβάτης για μένα σήμερα στη σάτιρα και στη θεατρική επιθεώρηση είναι ο Στάθης Ψάλτης, τον οποίο έτυχε να παρακολουθήσω στη σκηνή, σε ένα απίστευτο αυτοσχεδιασμό και μια συγκλονιστική ερμηνεία, η οποία μεταπηδούσε από το γελοίο στο τραγικό, με μια απίστευτη αμεσότητα και εμπλοκή του κοινού. Μετά τον τεράστιο του είδους Χάρυ Κλύν και τον μεγάλο Στάθη Ψάλτη,θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα συνδυασμό της σάτιρας με την κωμωδία παρείχε με κάποια επιτυχία και ο Λαζόπουλος, ο οποίος (παρότι τα κείμενα του ήταν έτοιμα γραμμένα από πριν από ολόκληρη ομάδα ) θα μπορούσε κανείς με πολλή επιφυλακτικότητα να πεί ότι παραπέμπει στην stand up comedy. Ωστόσο ο Λαζόπουλος δεν διέθετε ένα βασικό χαραχτηριστικό που οι αμερικάνοι μεγάλοι του είδους διαθέτουν: τον αυτοσαρκασμό. Επιπλέον, οι επιθέσεις του άγγιζαν πολλές φορές τα όρια της κακοήθειας, με τις εμμονές του σε συγεκριμένα μόνο άτομα, εκτός συνήθως του πολιτικού στίβου, με τα οποία ανταγωνιζόταν στο ντέρμπι της τηλεθέασης. Λαϊκιζε επίσης ασύστολα και αναζητούσε την αποδοχή και το χειροκρότημα, προωθώντας ένα προφίλ για τον εαυτό του, του "λαϊκου, καθημερινού ανθρώπου", το οποίο φυσικά και δεν διαθέτει, καθώς, δεν υπάρχει γκαλά της υψηλής κοινωνίας από το οποίο να λείπει. Επιστρέφουμε όμως στο θέμα μας.

Η γελοιογραφία λοιπόν, είναι ένα θεωρείο της επικαιρότητας απ’όπου οι ευρηματικοί γελοιογράφοι σχολιάζουν και κριτικάρουν τους πρωταγωνιστές του πολιτικού στίβου, μετατρέποντας τους σε καρικατούρες στον καμβά του γελοίου. Οι γελοιογράφοι διαθέτουν αστείρευτη και ευρηματική καλλιτεχνική φλέβα, είναι απίστευτοι φυσιογνωμιστές και διεισδύουν στα ιδιαίτερα χαραχτηριστικά των προσώπου που σατιρίζουν, διαθέτοντας συνήθως ανεπτυγμένα τα αισθητήρια της ψυχολόγησης. Έχουν επίσης την ικανότητα να διαβάζουν πίσω από τις δηλώσεις και τα τεκταινόμενα και να βρίσκουν την ουσία, την οποία επιχειρούν να συγκαλύψουν με επικοινωνιακά τεχνάσματα και ρητορικές οι άλλοι διασκεδαστές της ζωής μας (οι οποίοι όμως πάντα γελούν τελευταίοι και καλύτερα), οι πολιτικοί. Είναι φυσικό λοιπόν οι τελευταίοι να ενοχλούνται από το χιούμορ των σκιτσογράφων γιατί ακριβώς αναγνωρίζουν τη δυναμική της σάτιρας. Ωστόσο πρέπει να πούμε ότι η σάτιρα εμφανίστηκε στη ρωμαϊκή κοινωνία κατά την περίοδο της εκδημοκράτησης των θεσμών και βάδιζε παράλληλα με την ρωμαϊκή δημοκρατία. Το ίδιο συνέβαινε και με την κωμωδία άλλωστε στην αρχαία Αθήνα η οποία έβαλε τις βάσεις στη σάτιρα (που είναι ρωμαϊκό είδος).

Γιατί όλα αυτά σήμερα λοιπόν θα αναρωτηθεί κανείς. Τί με έπιασε και ασχολούμαι σήμερα με τη σάτιρα και τη γελοιογραφία;

Γιατί ακριβώς, μου έκανε τεράστια εντύπωση η απόλυση του γελοιογράφου Μορίς Σινέ από την γαλλική εφημερίδα “Charlie Hebdo” με αφορμή σκίτσο του, στο οποίο σατίριζε τον γιό του Σαρκοζί, Ζαν, ο οποίος φέρεται να ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό ώστε να παντρευτεί την Γαλλοεβραία, κληρονόμο των ηλεκτρονικών ειδών Darty, Τζέσικα Σεμπαούν-Νταρτί. Δεν νομίζει να χρήζει περαιτέρω σχολιασμού η διαπλοκή πολιτικής και τύπου στην φίμωση συγκεκριμένων φωνών και δή σατιρικών. Είναι περιττό επίσης να πούμε ότι η πράξη αυτή της απόλυσης είναι καταδικαστέα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης, ότι η γελοιογραφία είναι εκτός των άλλων και μέσο πληροφόρησης και ενημέρωσης έστω και σε εξεζητημένη μορφή και με καυστικά σχόλια. Το παρατραβηγμένο ανήκει στις συμβάσεις του είδους και αυτή ακριβώς η ενσυνείδητη απόκλιση από τη σοβαρότητα, το νομιμοποιεί.

Ποιός όμως νομιμοποιεί τους πολιτικούς από την κοροϊδία τους εις βάρος μας και την υποτίμηση της νοημοσύνης μας; Ποιός θα τους απολύσει αυτούς;

Αλλά ξέχασα, τώρα και πάντα, νυν και αεί, θα την πληρώνουν μόνο οι καλλιτέχνες…

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

Αυθυποβολές

"PERFER ET OBDURA!
DOLOR HIC TIBI PRODERIT OLIM"

Όχι, πέστε μου!




"efires mas kanei me ta shocking sou!
ma eisai polla xioumoristas!
kai ti etoimologos! ptou ptou ptou
(sta moutra sou ennoitai-mi fovasai oute pou tha tous fanei)

GO ON sinexise na kaneis afto pou ksereis
NA MAS DIASKEDAZEIS!

A! kai ena metrio me gala sto 4!

(akoma edw eisai);;;"



Μα είναι σχόλιο αυτό που μου λογόκρινε ο Αντίχρηστος (που ως γνωστόν είναι τόσο άνετος και ακομπλεξάριστος που έχει μετριασμό σχολίων);;; Είναι σχόλιο αυτό να το λογοκρίνει κανείς; Ιδίως όταν αυτός είναι ο ίδιος ο ΚΑΝΕΙΣ;


UPDATED!!

ΑΑΑΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΕΡΧΕΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥΛΛΗ, ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΕΣΑ ΒΟΤΗΡΟΥΛΗ ΑΛΛΑ ΒΟΘΡΟΥΛΛΗ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΣΑΣ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ.
ΑΝΤΙΟΣ ΜΟΥΤΣΙΑΤΣΟΣ

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

Πανεπιστήμιο Δοκησισοφίας


"Από τη γνώση
στην ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Σπουδάστε ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΕΡΓΟΙ


παρέχουμε πτυχίο στην εύκολη ανεργία και στην απεγνωσμένη αναζήτηση μέσου

το Πανεπιστήμιο που πάει μπροστά (όσο και η κοινωνία μας!)

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2008

Διαφημιστικό τμήμα

Το μπλογκ μου και το όλο το απρόσωπό του, σας εύχονται ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ (και απονήρευτο)

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008

Καθημερινός φασισμός



είμαι φασίστας:

α)γιατί θέλω τον αεριστήρα να βλέπει μόνο εμένα
β)γιατί το παρακάνω με το ζάπιγκ την ώρα που ο άλλος είναι καναλο-μονογαμικός
γ)γιατί παρκάρω σε μια θέση που ο άλλος σπιάζει πέντε ώρες να μπεί
δ)γιατί βάζω το ραδιόφωνο στη διαπασών
ε)γιατί καπνίζω σε κλειστούς χώρους

δεν είμαι φασίστας γιατί:

α) είμαι μόνη στο δωμάτιο με τον αεριστήρα
Β) επιδιώκω την σφαιρική ενημέρωση
β) γλυτώνω τα διπλανά αυτοκίνητα από τα γδαρσίματα που θα τους προκαλούσε ο άλλος
γ) βάζω πάντα καλά τραγούδια να παίζουν
δ) καπνίζουν και οι υπόλοιποι


δοκησίσοφη-φασισμός: 1-0

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

Χορός του φεγγαριού στον Άγιο Ιάκωβο

Ποιός είναι αυτός ο κάτασπρος ερωτιδέας;
Κοίταξε πως ριγεί!

Είναι το φεγγάρι που χορεύει
πάνω στη Μεγάλη Πλατεία των Νεκρών.

Κοίταξε το κορμί του φοβισμένο
μάυρο από δαγκώματα και σκιές.

Μητέρα το φεγγάρι χορεύει
πάνω στη Μεγάλη Πλατεία των Νεκρών.

Ποιός πληγώνει ένα πέτρινο πώλο
ακριβώς πάνω στις πόρτες του ονείρου;

Είναι το φεγγάρι! Είναι το φεγγάρι!
Πάνω στη Μεγάλη Πλατεία των Νεκρών!

Ποιός κοιτάει απ'το παράθυρο
με μάτια γεμάτα καταχνιά;

Είναι το φεγγάρι! Είναι το φεγγάρι!
Πάνω στη Μεγάλη Πλατεία των Νεκρών!

Άφησε με να πεθάνω στο κρεββάτι μου,
θα ονειρευθώ λουλούδια χρυσά.

Μητέρα, το φεγγάρι χορεύει
πάνω στη Μεγάλη Πλατεία των Νεκρών.

Αχ, κόρη μου, ο αέρας τ'ουρανού
μ'έχει κάνει κατάλευκη.

Δεν είναι ο αέρας, είναι το θλιβερό φεγγάρι
πάνω στη Μεγάλη Πλατεία των Νεκρών.

Ποιός φωνάζει μ'αυτόν τον θρήνο
μουγγρητό του πελώριου βοδιού;

Μητέρα, είναι το φεγγάρι, το φεγγάρι
πάνω στη Μεγάλη Πλατεία των Νεκρών.

Ναι, είναι το φεγγάρι, το φεγγάρι
όλο στεφανωμένο από σχοίνα,
που χορεύει, χορεύει, χορεύει,
πάνω στη Μεγάλη Πλατεία των Νεκρών.

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

"Αναμέτρηση με την επικαιρότητα"!


Όλα καλά κι όλα ωραία. Η ιστορία βρίσκεται στους ράφτες και της παίρνουν μέτρα λίγο πριν ξεκινήσει η σχολική χρονιά, τρείς ομάδες μας προκρίθηκαν στην Τσάμπιονς Λιγκ, μετά τις επαναλήψεις των τηλενουβέλων ξεκινούν οι επαναλήψεις των συνομιλιών, η ακρίβεια θερίζει αλλά οι Κύπριοι σφυρίζουν αδιάφορα με πιστωμένους παράδες μέχρι οι τράπεζες να λάβουν δικαστικά μέτρα, (ενώ κάποια άλλα γαϊδούρια έχουν πιάσει την καλή από το 2004 και γκαρίζουν άφοβα), οι πλείστοι επιδεικνύουν περήφανοι στη δουλειά το μαύρισμα τους και φορτώνουν στο φέησμπουκ φωτογραφίες από τα νησιά, κάθε τρείς και λίγο ακούμε για άλλον έναν ανώμαλο που παρενοχλούσε σεξουαλικά το παιδί του, έρχεται και η παιδογιουροβίζιον με οκτάχρονα να ψάλλουν τον έρωτα, μπλογκς διακρίνονται στην υπηρεσία της κρατικής προπαγάνδας, το ΡΙΚ λιβανίζει σταθερά την κυβέρνηση, τα υπόλοιπα κανάλια κανοναρχούν, ιερός πόλεμος κηρύσσεται κατά του Φιλελεύθερου, οι κάμερες στους δρόμους έτοιμες να επαναλειτουργήσουν με τον Μεγάλο Αδερφό να μας στέλνει προσκλητήρια για το γάμο της εξουσίας με την παρακολούθηση της ιδιωτικής ζωής και μείς να ετοιμάζουμε φακελλάκια, ο πρόεδρος χαριεντίζεται με τους υπουργούς του και ανταλλάζει δωράκια από το Πεκίνο, βρίζοντας παράλληλα τον αρχιεπίσκοπο σε συνέδρια, η αντιπολίτευση εξαφανισμένη, καύσωνας, ανομβρία, ανεργία, φτώχεια, φθινόπωρο και οι ψυχίατροι και οι διαιτολόγοι να κάνουν χρυσές δουλειές. Όπου να'σαι ξεκινά κι η Ελίτα και πάμε γι'άλλους γαλαξίες.
Θα καεί, θα καεί, τέτοιο μπουρδέλο που είναι αυτό το νησί....

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου